Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Απαγόρευσαν το ΚΚ Ουκρανίας και δολοφονούν μέλη του

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, το μέλος του Βιάτσεσλαβ Κοβσούν, βασανίστηκε μέχρι θανάτου σε σημείο ελέγχου της ουκρανικής Εθνοφρουράς του Κιέβου στο Σταρομπεσέφσκι, περιοχή Ντονέτσκ. 

Γραμματέας του κομμουνιστικού πυρήνα στο χωριό Γκλίνκι (περιοχή Ντονέτσκ) και εκπρόσωπος του συμβουλίου του χωριού, ο Βιάτσεσλαβ Κοβσούν βασανίστηκε και δολοφονήθηκε. Η τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του διακόπηκε στις 22 Ιούλη 2014. Το επόμενο πρωί βρέθηκε το πτώμα του με πολλές πληγές και τραύματα από σφαίρες, σε μια λίμνη αίματος. Δεχόταν συνεχώς απειλές από υποστηρικτές της ουκρανικής κυβέρνησης, αλλά δεν πίστευε ότι μπορεί να δολοφονούνταν για τις απόψεις του.

Την ίδια ημέρα το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας ψήφισε την απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας. Ο Αλεξάντερ Τουρτσίνοφ, μιλώντας στο Κοινοβούλιο, δήλωσε ότι θα μεταφέρει αμέσως το νόμο στον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο για να εγκριθεί. 

Το φασιστικό κόμμα “Σβόμποντα” απειλούσε να απαγορεύσει το Κομμουνιστικό Κόμμα από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής του, τώρα όμως τα κατάφερε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας θα πάψει να υφίσταται την Πέμπτη· όπως δήλωσε ο πρόεδρος του κοινοβουλίου της Ουκρανίας: «Θα πρέπει να ανεχτούμε αυτό το κόμμα μόνο για μία ακόμα μέρα». Το δικαστήριο θα εξετάσει επίσημα το θέμα στις 24 Ιούλη.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα σχολίασε την απαγόρευσή του ως εξής: «Όλα τα φασιστικά καθεστώτα ξεκίνησαν με την απαγόρευση των κομμουνιστικών κομμάτων», αναφερόμενο στη ναζιστική Γερμανία και στο ότι η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία άρχισε με την απαγόρευση και δίωξη του κομμουνιστικού κόμματος.


Στις 23 Ιούλη, η οποία πρόκειται να είναι η τελευταία ημέρα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας στο κοινοβούλιο, ξέσπασε σύγκρουση. Μέλη της Βουλής επιτέθηκαν στον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Πέτρο Σιμονένκο και σε άλλα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος. 

Ο Σιμονένκο δήλωσε ότι οι άνθρωποι που ζουν στις ανατολικές περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ είχαν προσέλθει μαζικά στα εκλογικά κέντρα στο δημοψήφισμα της 11ης Μάη για να καταψηφίσουν «τις αρχές του Κιέβου και το κυβερνών καθεστώς». Το Κομμουνιστικό Κόμμα αναγκάστηκε τελικά να εγκαταλείψει το Κοινοβούλιο.

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Για τα 40 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Σαράντα χρόνια πέρασαν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και το κατοχικό καθεστώς συνεχίζει να ελέγχει το 40% του νησιού με τη συνενοχή των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-Βρετανίας-ΝΑΤΟ-ΕΕ. Με τη δική τους στήριξη η Χούντα της 21ης Απριλίου ολοκλήρωσε το έγκλημα της υπονόμευσης της ανεξαρτησίας του νησιού με το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974

Ανέτρεψε τον Μακάριο και εγκατέστησε τη δικτατορική κυβέρνηση του Σαμψών, της ΕΟΚΑ Β' και των ακροδεξιών συμμοριών, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στους Τούρκους εθνικιστές να προχωρήσουν στην εισβολή ως δήθεν “εγγυήτρια δύναμη”. Η Χούντα και η κυβέρνηση των Τούρκων εθνικιστών στήριζαν τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό που ήθελε την Κύπρο προγεφύρωμα για τους σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ για το γεωπολιτικό έλεγχο της Αν. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.

Εδώ και 40 χρόνια οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις παζαρεύουν με τους ιμπεριαλιστές και ουσιαστικά ανταλλάσσουν τη διαιώνιση του κατοχικού καθεστώτος με τη διασφάλιση μιας συμμαχίας για τη στήριξη της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου. Αυτή η στάση οδήγησε και στο λεγόμενο “σχέδιο Ανάν” που θα έκανε την Κύπρο ένα προτεκτοράτο των ιμπεριαλιστών με αντάλλαγμα της ένταξη στην ΕΕ που ευνοούσε τα συμφέροντα της κυπριακής άρχουσας τάξης.

Στη σημερινή κρίση φάνηκε πως η ΕΕ, όπως και το ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν μπορεί και δε θέλει να εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Κύπρου, αλλά λειτουργεί σαν εγγυητής του κατοχικού καθεστώτος. Αυτό δείχνει εξάλλου και ο χαρακτηρισμός της Κύπρου από την Τουρκία ως “εκλειπούσας” στα επίσημα έγγραφα προς την ΕΕ και μάλιστα επί ελληνικής προεδρίας. Η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και η δεξιά κυπριακή κυβέρνηση Αναστασιάδη μεθοδεύουν την αποδοχή ενός νέου, χειρότερου “σχεδίου Ανάν” των ιμπεριαλιστών με τον εκβιασμό της χρεοκοπίας. Ελπίζουν σε μερίδιο για το κεφάλαιο σε Ελλάδα και Κύπρο από τους σχεδιασμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ για τον έλεγχο της περιοχής και την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου της Αν. Μεσογείου. Γι' αυτό συμμαχούν και με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ.

Ιστορικές ευθύνες έχει η προηγούμενη αριστερή κυβέρνηση του ΑΚΕΛ με τον Χριστόφια που με τις αυταπάτες για αριστερή πολιτική και φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση εντός ΕΕ και κυριαρχίας του κεφαλαίου, αποδέχτηκε το κυπριακό Μνημόνιο και την Τρόικα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ. Και αυτό παρά το γεγονός ότι είχε προηγηθεί η τραγική ελληνική εμπειρία που προειδοποιούσε για την κοινωνική χρεοκοπία και το καθεστώς εποπτείας από τους δανειστές.

Η τραγική ιστορική εμπειρία δείχνει πως η τραγωδία της Κύπρου και τα χτυπήματα στο λαό της, ελληνοκυπρίους και τουρκοκυπρίους, πέρα από την εμπλοκή των ιμπεριαλιστών, έχουν τη σφραγίδα του τουρκικού και του ελληνικού εθνικισμού, σαν και αυτόν που χρωματίζει τις κυβερνήσεις Σαμαρά και Αναστασιάδη, αλλά και των νοσταλγών της Χούντας Χρ. Αυγή και ΕΛΑΜ. Γι' αυτό και ο μεγαλύτερος εχθρός των εθνικιστών ήταν η Αριστερά και οι κοινωνικοί αγωνιστές που πάλευαν για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνικά δικαιώματα, ενάντια στην αποικιοποίηση.

Δείχνει επίσης πως ΗΠΑ-Βρετανία-ΝΑΤΟ-ΕΕ είναι συνένοχοι της τουρκικής εισβολής και επιδιώκουν τη διαιώνιση του κατοχικού καθεστώτος και της παραμονής των βρετανικών βάσεων που καταπατούν το 2% του εδάφους της Κύπρου. Και για να το καταφέρουν αυτό μεθοδεύουν το νέο “σχέδιο Ανάν” με στόχο ένα προτεκτοράτο όπου ο λαός δε θα έχει λόγο. Δεν μπορεί να υπάρξει συμπαράσταση στον κυπριακό λαό χωρίς καταγγελία του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλιστικού πλαισίου.

Η απελευθέρωση από τα δεσμά των Μνημονίων και το τέλος της τουρκικής κατοχής, θα έρθουν μέσα από τον αγώνα για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη και δημοκρατική, χωρίς ξένους στρατούς, βάσεις και “εγγυήτριες δυνάμεις”, με τον κυπριακό λαό ενωμένο και αφέντη στον τόπο του

Αυτός ο αγώνας προϋποθέτει τη ρήξη και την έξοδο από την ΕΕ, θα δικαιωθεί με την αντικαπιταλιστική ανατροπή και τη σοσιαλιστική προοπτική.

Σε αυτό τον αγώνα η αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική Αριστερά της Κύπρου μπορεί να πρωταγωνιστήσει και να ξεπεράσει το πισωγύρισμα στο λαϊκό και εργατικό κίνημα από την αποτυχία της κυβέρνησης Χριστόφια-ΑΚΕΛ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα στηρίξει αυτόν το δρόμο με όλες της τις δυνάμεις.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

40 χρόνια από το πραξικόπημα στην Κύπρο της χούντας και της εόκα β



Μαύρη επέτειος σήμερα καθώς είναι η μέρα που η αμερικανοκίνητη χούντα στην Ελλάδα σε συνεργασία με τη φασιστική-δολοφονική συμμορία της εοκα β στην Κύπρο, προσπάθησαν με στρατιωτικό πραξικόπημα να ανατρέψουν την κυπριακή κυβέρνηση και να δολοφονήσουν τον πρόεδρο Μακάριο.

Οι τραγικές συνέπειες αυτής της επέμβασης γνωστές: Συλλήψεις,βασανισμοί και δολοφονίες αριστερών και δημοκρατικών ανθρώπων που αντιστάθηκαν,(Eλληνοκυπρίων και Tουρκοκυπρίων) επιβολή πραξικοπηματικής κυβέρνησης και η καλύτερη αφορμή για την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο 5 μέρες αργότερα και να συνεχίσει το δολοφονικό τους έργο, έχοντας από τότε μέχρι σήμερα υπό την κατοχή της το 37% του κυπριακού εδάφους.



Αυτές τις συμφορές μας έφεραν οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Όλα άρχισαν όταν μας επέβαλαν τις συμφωνίες της Ζυρίχης-Λονδίνου το 1960 που δημιούργησαν ένα κράτος προτεκτοράτο. Αυτές οι συμφωνίες έβαζαν σε λειτουργία μια σειρά ωρολογιακές βόμβες που στα επόμενα χρόνια θα βουτούσαν το νησί μας στο αίμα. Έθεταν το νέο κράτος ουσιαστικά υπό την κηδεμονία των «εγγυητριών δυνάμεων» Ελλάδας, Τουρκίας και Μ. Βρετανίας.

Η Μ.Βρετανία διατηρεί από τότε μέχρι σήμερα το 5% των κυπριακών εδαφών υπό την κατοχή της και στα εδάφη αυτά αναπτύσσει στρατιωτικές βάσεις που χρησιμεύουν και ως ορμητήριο και μετόπισθεν των πολέμων του ΝΑΤΟ σε άλλες χώρες όπως Ιράκ και Αφγανιστάν.

Το σύστημα διακυβέρνησης του κράτους της Ζυρίχης ήταν εξαιρετικά δυσλειτουργικό και αποσκοπούσε στον εθνοτικό ανταγωνισμό και διαχωρισμό. Αξίζει να σημειωθεί πως το καθεστώς της Ζυρίχης αποτέλεσε μοντέλο και για τη δημιουργία των σύγχρονων καθεστώτων-προτεκτοράτων στα Βαλκάνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Το 1963 η πολιτική κρίση που δημιουργήθηκε με τις προτάσεις Μακαρίου για αλλαγή του συντάγματος και τη άρνηση της τουρκοκυπριακής ηγεσίας να τις δεχθεί, μετατράπηκε σε ένοπλη δικοινοτική σύγκρουση. Σε εκείνες τις εχθροπραξίες "διέπρεψε" ο φασίστας και μετέπειτα πραξικοπηματίας Σαμψών, με σφαγές αμάχων Τ/Κ σε διάφορα χωριά όπως την Κοφίνου.

Και στις τάξεις των Τ/Κ κυριαρχούσε η προπαγάνδα της διχοτόμησης από τους φασίστες του Ντενκτάς και της ΤΜΤ. Η πολιτική αυτή απαιτούσε από τους Τ/Κ να κόψουν κάθε συνεργασία, συναλλαγή ακόμη και επαφή με τους Ε/Κ. Η πολιτική αυτή προωθείτο από τη Τουρκία. Απέναντι στους εθνικιστές αντιστάθηκαν σθεναρά πολλοί Τ/Κ αγωνιστές, συνδικαλιστές και κομμουνιστές, υποστηρίζοντας έμπρακτα την ειρηνική συνύπαρξη και αλληλεγγύη μεταξύ των δυο κοινοτήτων, πληρώνοντας πολλές φορές με τη ζωή τους αυτή τους τη στάση.

Τον Ιούνη του 1964 η ελληνική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου διορίζει αρχηγό της ανωτάτης στρατιωτικής διοικήσεως αμύνης Κύπρου τον Γρίβα. Και παράλληλα αρχίζει η αποστολή, με κάθε μυστικότητα, στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, της διαβόητης «Μεραρχία Κύπρου», για να «θωρακίσει τα ελληνικά αμυντικά σχέδια».

Ο πραγματικός στόχος, φυσικά, της αποστολής του Γρίβα και της Μεραρχίας του στην Κύπρο δεν ήταν η «άμυνα». «Ωστόσο, όπως αποκαλύπτεται σήμερα από έγγραφα των αμερικανικών κρατικών αρχείων»  «η κάθοδος του Γρίβα και της μεραρχίας στην Κύπρο είχε αποφασιστεί με την παρότρυνση των ΗΠΑ και την ανοχή της Τουρκίας. Κύρια αποστολή της μεραρχίας ήταν να αποτρέψει τον κίνδυνο κομμουνιστικοποίησης της Κύπρου. Ήταν η εποχή που προετοιμάζονταν οι συνομιλίες για λύση διχοτόμησης με διπλή ένωση με το αμερικάνικο σχέδιο Άτσεσον, με τον Μακάριο να αντιδρά και να επιδιώκει συμμαχία με τη Σ. Ένωση και την Αίγυπτο.

Το 1971 η χούντα ξανάστειλε πίσω τον Γρίβα στην Κύπρο, για να οργανώσει την εοκα β.  Ο οπλισμός της φασιστικής συμμορίας παρασχέθηκε από την "Εθνική Φρουρά", αλλά και εμμέσως από το Ισραήλ με αντάλλαγμα πληροφορίες για την εκγύμναση Παλαιστινίων στρατιωτών στο νησί από αντιστασιακές ομάδες. Μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων, απαγωγές, πολιτικές δολοφονίες και γενικότερα δολιοφθορά από τα όργανα της χούντας στην Κύπρο βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Οι φασίστες της  εοκα β έχοντας σαν στόχο τη συγχώνευση- ένωση της Κύπρου με τη ελληνική χούντα, ρίχνουν νερό στο μύλο του ιμπεριαλισμού προετοιμάζοντας τη διχοτόμηση.



Ο Μακάριος αρχικά δεν έρχεται ανοιχτά σε ρήξη με τους συνταγματάρχες, αλλά προσπαθεί να κρατήσει αποστάσεις. Όταν όμως σφίγγει ο κλοιός των συνταγματαρχών, στέλνει επιστολή-τελεσίγραφο προς τον Γκυζίκη, με την οποία ζητάει την αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών-οργάνων της χούντας από την Κύπρο. Η απάντηση της χούντας είναι η οργάνωση και εκτέλεση του πραξικοπήματος. Ο Γρίβας πέθανε τον Ιανουάριο του 1974 και δεν πρόλαβε να οργανώσει το πολυπόθητο πραξικόπημα που ετοίμαζε. Το κενό όμως κάλυψαν άμεσα η χούντα και η εοκα β με τα γνωστά αποτελέσματα.

Και σήμερα τι έχουμε; Τους πραξικοπηματίες όχι μόνο να μένουν ατιμώρητοι, αλλά και να απολαμβάνουν μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια, θέσεις στο δημόσιο και σε κρατικούς μηχανισμούς όπως στρατός και αστυνομία. Κι όχι μόνο αυτό αλλά κάποιοι από αυτούς είναι ιδιοκτήτες τηλεοπτικών καναλιών, ξενοδοχείων, στελέχη δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων. Δυστυχώς ακόμα και η προηγούμενη κυβέρνηση Χριστόφια επέδειξε ατολμία και έλλειψη πολιτικής βούληση να συγκρουστεί με το βαθύ ακροδεξιό παρακράτος που κυριαρχεί από τη δεκαετία του 1960.



Το αποκορύφωμα σήμερα να έχουμε πρόεδρο της δημοκρατίας τον Νίκο Αναστασιάδη που ήταν δικηγόρος μελών της εοκα β όπως μαρτυρά και η πιο κάτω φωτογραφία. Η οργάνωση και νομιμοποίηση εθνικιστικών και νεοναζιστικών κομμάτων που υμνούν τη δράση της εοκα β κάνει ακόμα πιο εκρηκτική τη κατάσταση με τη ανοχή και συγκάλυψη όλων των υπολοίπων κομμάτων. Η συντονισμένη προσπάθεια για απενεχοποίηση και ηρωοποίηση των δολοφόνων πραξικοπηματιών δεν περιορίζεται φυσικά σ αυτά τα κόμματα, αφού κατά καιρούς νεκροί πραξικοπηματίες τιμήθηκαν από τον αρχιεπίσκοπο και εκπροσώπους των κομμάτων δησυ και ευρωκο! 




Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα μπορέσουμε να ζήσουμε ελεύθερα και ειρηνικά, μόνο αν αναπτυχθεί ένα μαζικό αντικατοχικό και ταξικό κίνημα με μπροστάρη την ανεξάρτητη Αντικαπιταλιστική Αριστερά. Ένα κίνημα που θα δώσει μάχες και θα διεξάγει ανυποχώρητο αγώνα για να απομονωθούν οι φασίστες οπαδοί της διχοτόμησης, να φύγουν από τη μέση οι εγγυήτριες δυνάμεις, όλοι οι στρατοί και οι αγγλοαμερικάνικες βάσεις, για μια Κύπρο ελεύθερη και ανεξάρτητη, όχι μόνο εδαφικά αλλά και κοινωνικά.