Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

41 χρόνια από την τουρκική εισβολή - Έξω όλοι οι στρατοί - Ανεξάρτητο νησί



Το εγκληματικό πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο άνοιξε το δρόμο για την εισβολή της Τουρκίας. Η Άγκυρα από καιρό περίμενε μια τέτοια ευκαιρία για να βάλει μπροστά τα σχέδια της διχοτόμησης. Η απόφαση για την εισβολή λαμβάνεται το βράδυ της 15ης Ιούλη 1974, κατ' αρχήν, από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας και, στη συνέχεια, από το υπουργικό συμβούλιο. 

Η επιχείρηση παίρνει την κωδική ονομασία «Αττίλας 1» και ορίζεται για το βράδυ της 19ης προς 20ή Ιούλη.

Η τουρκική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του "σοσιαλιστή" Ετσεβίτ, στις 20 Ιουλίου πραγματοποιεί στρατιωτική εισβολή με  την ανοχή των Άγγλων και κυρίως των Αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο ξεκίνησε στις 5 το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, όταν οι ναυτικοί σταθμοί επιτήρησης ΣΕΠ "Α" και ΣΕΠ "Δ" δέχτηκαν τα πρώτα πυρά. Στις 5.15' Τούρκοι αλεξιπτωτιστές έπεσαν στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, ενώ η πόλη δεχόταν αεροπορικό βομβαρδισμό. Στις 6 π.μ. άρχισε η απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων στην Κυρήνεια.

Ο λαός προσπαθεί να αντισταθεί με κάθε μέσο αλλά το πραξικόπημα της χούντας και εοκα β είχε διαλύσει κάθε αμυντικό μηχανισμό. Επικρατεί χάος στις στρατιωτικές δυνάμεις, που απλώς υποχωρούν κάτω από τις διαταγές των χουντικών-προδοτών αξιωματικών που έκρυβαν τον οπλισμό για να μη έρθει στα χέρια του λαού. Εξάλλου όταν ξεκίνησε η τουρκική εισβολή, μέρος του ελληνοκυπριακού στρατού παρέα με τις συμμορίες της ΕΟΚΑ Β΄ κυνηγούσαν ακόμα μακαριακούς και αριστερούς και επιδίδονταν σε σφαγές.

Οι συνέπειες της εισβολής γνωστές τις ζούμε μέχρι σήμερα: Tο 37% του εδάφους (βόρειο τμήμα) της Κύπρου κατεχόμενο από τον τουρκικό στρατό, καταστροφές, νεκροί, αγνοούμενοι, προσφυγιά, εθνοτικός διαχωρισμός Ε/Κ-Τ/Κ. Το κατοχικό καθεστώς συνεχίζει να ελέγχει αυτό το έδαφος με τη συνενοχή των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-Βρετανίας-ΝΑΤΟ-ΕΕ.

Στη σημερινή κρίση φάνηκε πως η ΕΕ, όπως και το ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν μπορεί και δε θέλει να εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Κύπρου, αλλά λειτουργεί σαν εγγυητής του κατοχικού καθεστώτος.

Η τραγική ιστορική εμπειρία δείχνει πως η τραγωδία της Κύπρου και τα χτυπήματα στο λαό, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, πέρα από την εμπλοκή των ιμπεριαλιστών, έχουν τη σφραγίδα του τουρκικού και του ελληνικού εθνικισμού, των δεξιών κυβερνήσεων αλλά και των νοσταλγών της χούντας, χρυσή αυγή και ελαμ. Γι' αυτό και ο μεγαλύτερος εχθρός των εθνικιστών ήταν η Αριστερά και οι κοινωνικοί αγωνιστές που πάλευαν για ελευθερία, ανεξαρτησία, κοινωνικά δικαιώματα. 

Δείχνει επίσης πως ΗΠΑ-Βρετανία-ΝΑΤΟ-ΕΕ είναι συνένοχοι της τουρκικής εισβολής και επιδιώκουν τη διαιώνιση του κατοχικού καθεστώτος και της παραμονής των βρετανικών βάσεων που καταπατούν το 2% του εδάφους της Κύπρου.

Σήμερα ανοίγονται κάποιες προοπτικές στις συνομιλίες, με την εκλογή του μετριοπαθή και αντιεθνικιστή Μουσταφά Ακκιντζί, στα κατεχόμενα. 

Σίγουρα όμως το κυπριακό πρόβλημα δε θα λυθεί πλήρως μέσα από τις συνομιλίες, αλλά μέσα από μαζικούς αγώνες. Όσο καλές προθέσεις κι αν μπορούν να έχουν οι πολιτικές ηγεσίες, αν δεν υπάρχει ένα ενιαίο κίνημα Ε/κ και Τ/κ, με κοινά αιτήματα και στόχους να αγωνίζεται και να πιέζει, η λύση που θα προκύψει δύσκολα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.  

Αυτό το κίνημα θα πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και να κτιστεί από τα κάτω με μαζικούς αγώνες όπως οι μεγαλειώδεις εργατικοί αγώνες το 1948. Τα συμφέροντα του κυπριακού λαού πρέπει να αυτονομηθούν από τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και τους τυχοδιωκτισμούς των αστικών τάξεων σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Για να παλέψουμε μαζί ενάντια στον εθνικισμό, μακριά από μητέρες-πατρίδες για να βρούμε ξανά όσα μας ενώνουν, αφήνοντας πίσω όσα πλαστά μας χωρίζουν.

Η πρόταση μας δεν μπορεί παρά να είναι η προσπάθεια για να βγούνε στο προσκήνιο κοινοί αγώνες Ε/Κ και Τ/Κ, που θα μπορέσουν να πιέσουν τις ηγεσίες και σε ένα πιο προωθημένο στάδιο να αναπτύξουν κοινό αντικατοχικό αλλά και ταξικό αγώνα. Να γίνουν κοινοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων δικαιωμάτων στο μισθό, τον χρόνο εργασίας, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, την ελεύθερη μετακίνηση.

Οι κοινοί αγώνες που δώσαμε τα τελευταία χρόνια με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, κυρίως στη νεολαία και τη εργατιά, δείχνουν ότι μπορεί να αναπτυχθεί ένα δικοινοτικό και παλλαικό κίνημα που να παλέψει τόσο για τη απελευθέρωση και επανένωση της Κύπρου, όσο και για μια άλλη κοινωνία.

Η απελευθέρωση από τα δεσμά των μνημονίων και το τέλος της τουρκικής κατοχής, θα έρθουν μέσα από τον αγώνα για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς, βάσεις και “εγγυήτριες δυνάμεις”.

Αυτός ο αγώνας προϋποθέτει τη ρήξη και την έξοδο από την ΕΕ, θα δικαιωθεί με την αντικαπιταλιστική ανατροπή και τη σοσιαλιστική προοπτική.

Σε αυτό τον αγώνα θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις.

ΚΥΠΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ
ΧΩΡΙΣ ΞΕΝΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΒΑΣΕΙΣ - ΧΩΡΙΣ ΕΓΓΥΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ