ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.Ε.Σ

Απεργία διαρκείας, από σήμερα στο τσιμεντοποιείο Βασιλικού

2012-03-01T14:10:00.001+02:00

Έχει αρκετό καιρό που οι ηγετίσκοι των βιομηχάνων έβαλαν στομάτι τους ήδη χαμηλούς μισθούς και βρήκαν αρχές του χρόνου την ευκαιρία μεαφορμή τάχα την καπιταλιστική κρίση που προκάλεσαν ανάμεσα σε άλλα ακριβώς καιτέτοιες πρακτικές να προχωρήσουν πλέον παντελώς ξεδιάντροπα στην μονομερήτροποποίηση προς το χειρότερο για τους εγαζομένων των όρων εργοδότησης τους μεμειώσεις μισθών

Αναθεώρηση Διατάγματος περί Κατώτατου Μισθού

http://www.oeb.org.cy/anakoinoseis/anatheoresediatagmatosperikatotatoumisthou

και λίγες μέρες μετά αφηνιασμένη η εργοδοσία απλά το έκανεπράξη

Αναγκαία η συγκράτηση του μισθολογικού κόστους στιςεπιχειρήσεις

http://www.oeb.org.cy/anakoinoseis/anankaiaesynkratesetoumisthologikoukostousstisepicheireseis

υπήρξαν αντιδράσεις απο τους εργαζομένους και πιο δυναμικέςμε προειδοποιητικές απεργίες από τους οικοδόμους και τους εργαζόμενουςστα τσιμεντοποιεία βασιλικού

οι βιομήχανοι έβγαλαν σπασμωδικές ανακοινώσεις περί …απαράδεκτων απεργιών

Απαράδεκτηεξαγγελία απεργιακών μέτρων στις Κατασκευές

10 Φεβρουαρίου 2012

Απαράδεκτατα απεργιακά μέτρα στη Τσιμεντοποιία Βασιλικού

7 Φεβρουαρίου 2012

επειδή το θράσσος των ξεφτιλισμένων δεν έχει όρια….

παραβιάζουν ασύστολα τους νόμους και συλλογικές συμβάσειςκαι έχουν το θράσσος να μιλάνε

Εδώ είναι η Συλλογική Σύμβαση

http://www.mlsi.gov.cy/mlsi/dlr/dlr.nsf/0/052BD02212D408E3C2256EB400266BD8/$file/%CE%A3%CF%8D%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7%20%CE%95%CF%81%CE%B3%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%B2%CF%89%CE%BD%20%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CF%8E%CE%BD%20%CE%9A%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%85.pdf

και εδώ η ανακοίνωση των εργαζομένων

ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ

ΞΥΛΟΥΡΓΩΝ, ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΩΝ & ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ

ΓΕΝΙΚΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΠΕΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΣΕΚ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Τα Διοικητικά Συμβούλια των Συντεχνιών Οικοδόμων ΠΕΟ & ΣΕΚ, θέλουν γιαακόμα μια φορά, να εκφράσουν την βαθειά τους λύπη, για την απαράδεκτη στάση πουτηρεί η Διεύθυνση της Τσιμεντοποιϊας Βασιλικού, η οποία επιμένει εδώ και καιρό,να παραβιάζει αυθαίρετα την Συλλογική Σύμβαση που υπάρχει εδώ και χρόνια στηνσυγκεκριμένη επιχείρηση και αφορά τους όρους εργοδότησης των εργαζομένων.

Και όλα αυτά συμβαίνουν σε αντίθεση με κάθε πρακτική στις εργασιακές σχέσειςκαι πάντοτε σε πλήρη αντίθεση με την Ειδική Συμφωνία που υπήρξε σε ανώτατοεπίπεδο, μεταξύ των Ομοσπονδιών ΠΕΟ - ΣΕΚ και της ΟΕΒ, της οποίας η εν λόγωΕταιρεία είναι μέλος.

Δυστυχώς για τους εργαζόμενους δεν απόμεινε άλλη επιλογή από την δυναμικήαντίδραση, αφού έδωσαν όλα τα χρονικά περιθώρια επανόρθωσης από μέρους τηςΕταιρείας και δεν υπήρξε ανταπόκριση και αφού η Μεσολαβητική Υπηρεσία τουΥπουργείου που αποτάθηκαν τα δύο μέρη, κατέληξε ότι, η ενέργεια της Εταιρείαςαποτελεί με βάση τον Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων, εξόφθαλμη παραβίαση τηςΣυλλογικής Σύμβασης και επιπρόσθετα υπόβαλε Μεσολαβητική Πρόταση την οποίααπέρριψε η Εταιρεία .

Έτσι την 24ωρη προειδοποιητική απεργία, που πραγματοποιήθηκε στις 07/02/2012,θα ακολουθήσει με βάση και την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων,απεργία διαρκείας, από αύριο Πέμπτη, 01/03/2012, εξ’ αιτίας της συνεχιζόμενηςεπιμονής της Εταιρείας.

Εκφράζοντας για ακόμα μια φορά την βαθιά μας λύπη, για την τροπή που παίρνουντα πράγματα, καλούμε και πάλι την Εταιρεία να σεβαστεί την Συλλογική Σύμβασηκαι να ανακαλέσει τις οποιεσδήποτε αυθαίρετες ενέργειες, που το μόνο πουπετυχαίνουν, είναι να δημιουργούν αλυσιδωτές αρνητικές επιδράσεις.

Τα Συμβούλια των Συντεχνιών
Οικοδόμων ΠΕΟ – ΣΕΚ

Καλό κουράγιο στους απεργούς και ας ελπίσουμε να είναι ηαπαρχή μεγαλύτερων και μαζικότερων κινητοποιήσεων των εργαζομένων κατά τηςεργοδοσίας

Πηγή

Christine Buchholz: Το «Όχι» μου στη βουλή, είναι ένα «Ναι» στην αντίσταση

2012-02-29T15:59:00.000+02:00

Δήλωση της Christine Buchholz, βουλευτή του Κόμματος τηςΑριστεράς και μέλος της τάσης Marx 21.

Μόνο η αλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψειτα διατάγματα

Σήμερα καταψηφίζω το νομοσχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης μετον παραπλανητικό τίτλο «Οικονομική βοήθεια για την Ελληνική Δημοκρατία». Μεαυτό προσπαθεί να μας πείσει, ότι θέλει τάχα να βοηθήσει τους Έλληνες. Αυτόείναι ένα ψέμα. Ούτε ένα σεντ από τα 130 δισεκατομύρια ευρώ του σχεδίου θα πάειστον ελληνικό λαό. Το ελληνικό κράτος θα πάρει τα λεφτά, για να ξεπληρώσει ταχρέη του στις γερμανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες. Η δήθεν βοήθεια δεδίνεται στον ελληνικό λαό, αλλά στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Καταψηφίζω σήμερα, επειδή δε θέλω να επιβραβευθούν αυτοί πουευθύνονται για την κρίση. Και καταψηφίζω επείδη θα είναι οι Έλληνες εργαζόμενοικαι οι φτωχοί που στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμέναάλλων. Κάθε ευρώ που δίνεται θα πρέπει να ξεπληρωθεί με εξαιρετικά ψηλούςτόκους. Θα κληθούν να πληρώσουν οι Έλληνες εργαζόμενοι που οι μισθοί τουςέχουνε αγγίξει τα όρια της πείνας, που καθημερινά χάνουν τις δουλείες τους καιπου καταληστεύονται οι συντάξεις τους.

Καταψηφίζω γιατί είναι εμφανές, ότι αυτή η πολιτική μπορείνα εφαρμοστεί μόνο με διατάγματα από τα Έξω. Το δήθεν σχέδιο διάσωσης είναι στααλήθεια ένα όπλο με το οποίο η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία επί τηςδημοσιονομικής της πολιτικής. Η Τρόικα, αποτελούμενη από την Ευρωπαϊκή ΚεντρικήΤράπεζα, την Κομισιόν και το ΔΝΤ καταστρέφει τη δημοκρατία για τη διεξαγωγήενός ανελέητου οικονομικού πολέμου εναντίον της ελληνικής εργατικής τάξης.

Και στη Γερμανία οι εργαζόμενοι πληρώνουν για αυτή τηνπολιτική. Είναι τα δικά τους λεφτά που θα πάνε στα σχέδια διάσωσης τωντραπεζών. Για να μας παραπλανήσουν μας παρουσιάζουν τους Έλληνες εργαζόμενουςσαν τους ενόχους. Όχι, οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν είναι «τεμπέληδες». Ούτεζούσαν «πάνω από τις ανάγκες τους». Καταψηφίζω γιατί αρνούμαι να λάβω μέρος σεαυτό το παιγνίδι που στρέφει τον ένα Ευρωπαίο εργαζόμενο ενάντια στον άλλο.

Χρειαζόμαστε κατώτατους μισθούς σε ένα πανευρωπαϊκό επίπεδο.Χρειαζόμαστε την εδώ και τώρα εθνικοποίηση των τραπεζών. Η δράση τωνχρηματιστηριακών αγορών πρέπει να περιοριστεί. Μόνο έτσι μπορεί να σταματήσει ηκαιροσκοπική χρεωκοπεία ολόκληρων κρατών.

Το «Όχι» μου στη Βουλή είναι συνάμα ένα «Ναι» στηναντίσταση. Υποστηρίζω τις απεργίες των ελληνικών συντεχνιών ενάντια στιςπερικοπές της Τρόικας. Και υποστηρίζω επίσης τις προγραμματιζόμενεςκινητοποιήσεις στο τραπεζικό κέντρο της Φρανκφούρτης τον επόμενο Μάιο. Μόνο ηαλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τα διατάγματα και τις περικοπέςτης άρχουσας τάξης.

Δρέσδη: Αντιφασιστική νίκη!

2012-02-28T18:35:00.000+02:00

Σε μια νίκη ιστορικών διαστάσεων του αντιφασιστικούκινήματος στην Γερμανία εξελίχθηκε η αντιναζιστική κινητοποίηση στις 18 Φλεβάρηστην Δρέσδη. Περισσότεροι από 10.000 διαδηλωτές κατάφεραν να ματαιώσουν τηνπαραδοσιακή συγκέντρωση νεοναζί και να φωνάξουν ένα δυνατό όχι στην καταστολήτου αντιφασιστικού κινήματος από το κράτος.

Εδώ και 12 χρόνια νεοναζιστικές οργανώσεις χρησιμοποιούσαντην επέτειο του βομβαρδισμού της Δρέσδης κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σαναφορμή για να πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις μίσους στο κέντρο της πόλης, πουσυχνά συμπεριλάμβαναν επιθέσεις σε μετανάστες και αριστερές οργανώσεις.

Εξαιτίας της αδιαφορίας της επίσημης πολιτικής σκηνής, αλλά και της ανεπαρκούςτακτικής της άμεσης αντιπαράθεσης με τους νεοναζί των διαφόρων ομάδων τουαυτονόμου χώρου, επιτράπηκε η ετήσια διαδήλωση τους στην Δρέσδη να λάβειανησυχητικές διαστάσεις και να αποτελεί την μεγαλύτερη φασιστική συγκέντρωσηστην Ευρώπη, η οποία το 2009 συγκέντρωσε σχεδόν 7.000 νεοναζί.

Ως απάντηση σε αυτήν την απειλή συγκροτήθηκε το 2010 μιαπλατιά αντιφασιστική ένωση που συμπεριλάμβανε συνδικάτα, αριστερές οργανώσειςκαι κινήσεις πολιτών η οποία οργάνωσε την καμπάνια για να μπλοκάρει τηνπροέλαση των νεοναζί μέσα από την πόλη της Δρέσδης. Το πρώτο νέο χαρακτηριστικόαυτής της πρωτοβουλίας που οδήγησε στην επιτυχία ήταν ότι περιλάμβανε τομεγαλύτερο δυνατό ευρύ φάσμα οργανώσεων που ήτανε πρόθυμες να δράσουνκινηματικά.

Μαζικό μπλοκάρισμα

Το δεύτερο ήτανε ότι έθεσε σαν ρεαλιστικό στόχο, μακριά απόσυμβολικές δράσεις, το να μπλοκάρει και να μην επιτρέψει διαδηλώσεις μίσουςμέσα από την μαζικότητα και την πολυσυλλεκτικότητα, ακόμα και αν θα έπρεπε νααντιμετωπίσει την καταστολή του κράτους. Πάνω σε αυτήν την τακτική βασίστηκε το2010 και το 2011 η επιτυχία των αντιφασιστών, όταν ματαιώθηκαν τα σχεδία τωννεοναζί να διαδηλώσουν μέσα από το κέντρο της πόλης, έμειναν περικυκλωμένοι καιείδανε τα νούμερα των συμμετεχόντων τους να πέφτουν κατακόρυφα.

Την φετινή χρονιά και μέσα από τις μεγάλες διαστάσεις πουσυνέχιζε να παίρνει η αντιφασιστική καμπάνια για την Δρέσδη, οι νεοναζίαρκέστηκαν στο να κάνουν μια αριθμητικά μικρή συγκέντρωση στις 13 Φεβρουαρίου,την ώρα που και πάλι αντιφασίστες/στριες είχαν καταλάβει το κέντρο της πόλης.Στο ετήσιο ραντεβού τους, στις 18 Φλεβάρη οι νεοναζί αυτήν την φορά ματαίωσανοποιουδήποτε τύπου κινητοποίηση και η μαζική αντιφασιστική διαδήλωση εξελίχθηκεσε μια γιορτή του αντιφασιστικού κινήματος που πέρασε μέσα από το σύνολο τηςπόλης της Δρέσδης και έκανε το σύνθημα «Δρέσδη ελεύθερη από ναζί»πραγματικότητα.

Όλα αυτά παρά τις πιέσεις του κράτους και των δικαστηρίωνπου όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησαν να ποινικοποιήσουν την αντιφασιστική δράση.Λαμβάνοντας μέτρα όπως το να παρακολουθούν τα τηλέφωνα των συμμετεχόντων στιςκινητοποιήσεις, συλλήψεις διαδηλωτών, αστυνομική καταστολή ακόμα και την άρσητης βουλευτικής ασυλίας σε βουλευτές του Αριστερού Κόμματος (Die Linke) πουσυμμετείχαν στις κινητοποιήσεις.

Το αντιφασιστικό κίνημα έδειξε συνέπεια στηνδράση, νίκες και έφτιαξε νέες δομές που πλέον γεμίζουν τον κόσμο με αισιοδοξίαότι αφού τα κατάφερε στην Δρέσδη, θα τα καταφέρει και όπου ξαναχρειαστεί.

Πηγή

Εμείς να προσθέσουμε για τη κρατική καταστολή ότι οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα, εκτοξευτήρεςνερού, σπρέιπιπεριού και γκλομπ για να διαλύσουν την αντιφασιστική διαδήλωση (πέρσι χρησιμοποίησαν και πλαστικές σφαίρες)! Αντιφασίστες πέταξαν πέτρες,μπουκάλια και πυροτεχνήματα σε αστυνομικούς.

Οι διαμαρτυρίες κόντρα στην ακροδεξιά πορεία ξεκίνησαν απότην περασμένη εβδομάδα. Περίπου 17.000 αντιφασίστες σχημάτισαν ανθρώπινη αλυσίδα σεεκδήλωση διαμαρτυρίας.

Στον Αέρα της Ελευθερίας. Για τους χαρταετούς στη Γάζα

2012-02-27T20:28:00.001+02:00

Είναιαρκετά γνωστό, ότι στη λωρίδα της Γάζας και συνολικά την Παλαιστίνη, το πέταγματων χαρταετών είναι μια από τις πιο δημοφιλείς δραστηριότητες. Μάλιστα τοκαλοκαίρι του 2009 σε παραλία της βόρειας Γάζας καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόργια περισσότερους χαρταετούς στον αέρα. Παρακάτω θα δείτε μερικές φωτογραφίεςκαι βίντεο αλλά και ένα μεταφρασμένο κείμενο που δίνει στο γεγονός τηνπραγματική, πολιτική διάσταση

του Ramzy Baroud

Βλέποντας τους από απόσταση, οι χαρταετοί στη Γάζα,μπορεί να φαίνονται αρκετά συνηθισμένοι. Αλλά ενώ τα παιδιά από την Γάζα, είναιαπλά παιδιά, οι χαρταετοί τους είναι δεν είναι πολύ συνηθισμένοι. Συχνάστολισμένοι με το κόκκινο, το μαύρο, το πράσινο και το άσπρο της Παλαιστινιακήςσημαίας, οι χαρταετοί των παιδιών στη Γάζα είναι εκφάνσεις ανυπακοής, ελπίδας καιλαχτάρας για ελευθερία.

Αυτό δεν είναι κλισέ. Οι άνθρωποι που ζουν μέσα στηνκαταπίεση αξιοποιούν κάθε ευκαιρία για να εκφράσουν ανυπακοή, ακόμα και μέσωτόσο συμβολικών τρόπων.

Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει σε καταυλισμό προσφύγωνστο Nuseirat, θυμάμαι τον πρώτο μου χαρταετό. Είχε και αυτός, όπως οιπερισσότεροι, τα χρώματα της σημαίας. Ο χαρταετός ήταν δουλειά του μεγαλύτερουαδερφού μου, τώρα πετυχημένου νοσηλευτή στη West Bank. Υποχρεώθηκε από τιςαδιάκοπες κραυγές μου, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα μου. Αλλά γιατί οπατέρας μου να διαφωνεί σε κάτι τόσο φαινομενικά αβλαβές. Απλό.

Ένα διαβόητο ισραηλινό στρατόπεδο και ένα κέντρο κράτησηςείχε τοποθετηθεί στις παρυφές του καταυλισμού προσφύγων, μεταξύ Nuseirat καιBuraij. Η βάση εξυπηρετούσε πολλαπλούς σκοπούς. Ήταν για να για στέλνει άμεσαστρατεύματα στον καταυλισμό με την πρώτη ένδειξη διαμαρτυρίας. Επιπλέον,προστάτευαν έναν κοντινό Εβραϊκό οικισμό. Τέλος, λειτουργούσε και σαν μιαπροσωρινή φυλακή όπου Παλαιστίνιοι ακτιβιστές βασανίζονταν πριν σταλούν στηνκεντρική φυλακή της Γάζας ή χειρότερα στην Al- Nakab.

Το στρατόπεδο ωστόσο, σπάνια απολάμβανε στιγμές ειρήνης.Μαθητές και άλλοι πρόσφυγες από γειτονικούς καταυλισμούς προσέρχονταν σταΙσραηλινά στρατιωτικά εδάφη σχεδόν κάθε μέρα με διαδηλώσεις, κρατώντας σημαίες,πετώντας πέτρες και απαιτώντας την αποχώρηση των στρατιωτών. Φυσικά οιστρατιώτες δεν το δέχονταν και ο καταυλισμός μου πλήρωνε βαρύ τίμημα σε αίμα σεκάθε αντιπαράθεση.

Το καλοκαίρι, στην ανυπόφορη ζέστη και υγρασία της Γάζας,είχαμε δύο διαφυγές, να κολυμπάμε στη θάλασσα και να πετάμε χαρταετούς. Η πρώτηεπιλογή είχε αποκλειστεί από τον Ισραηλινό στρατό με διάφορα προσχήματα. Κατάτην Ιντιφάντα του 1987-1993, η θάλασσα έπεσε στην Ισραηλινή πολιορκία. Το σπίτιμου ήταν πολύ κοντά στην παραλία, κι όμως, περάσαμε πάνω από 7 χρόνια χωρίς νατην επισκεφτούμε ούτε μια φορά. Ούτε μια φορά. Και έτσι το πέταγμα τουχαρταετού έγινε η πιο αγαπημένη απασχόληση.

Τα παιδιά στη Γάζα δεν αγοράζουν έτοιμους χαρταετούς. Δενυπήρχε κάτι τέτοιο. Τους φτιάχνουν με τα χέρια τους και με απαράμιλληδεξιοτεχνία. Για να είμαι πλήρως ειλικρινής, ήμουν απαίσιος στη δημιουργίαχαρταετών, όπως είμαι και σε οτιδήποτε απαιτεί χειρονακτική δεξιότητα. Οδημιουργός χαρταετών στην οικογένεια ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός μου, ο Anwar. Ηδεξιότητα του ήταν εντυπωσιακή αλλά συνοδευόταν με πολλούς μπελάδες. Ηπηγή τους βρισκόταν στο γεγονός ότι τα παιδιά έφτιαχναν χαρταετούς με ταχρώματα της σημαίας και άλλα σύμβολα της αντίστασης όπως τα αρχικά P.L.O. Συχνάτους πετούσαν έτσι ώστε να είναι ορατοί από το Ισραηλινό στρατόπεδο, και αν οκαιρός ήταν καλός, ακριβώς πάνω από αυτό. Οι πιο έξυπνοι από όσους πετούσαναετούς ήταν αυτοί που κατάφερναν να ρίξουν τον αετό σε μια πρωτοφανή στιγμήθυσίας ακριβώς μέσα στο στρατόπεδο.

Κατά τα καλοκαίρια της εξέγερσης, θα υπήρχαν ντουζίνες απόχαρταετούς, όλοι κόκκινοι, μαύροι, πράσινοι και άσπροι να ανεμίζουν πάνω από τοΙσραηλινό στρατόπεδο και το προσωρινό κέντρο κράτησης. Οι στρατιώτες συχνάεξοργίζονταν και εισέβαλλαν στον καταυλισμό αναζητώντας τους στόχους τους: ταπαιδιά με τους χαρταετούς. Μπορούσαμε να προσδιορίσουμε την τοποθεσία τηςεπιδρομής όταν όλοι οι χαρταετοί από μια συγκεκριμένη τοποθεσία, έπεφταν απότον ουρανό ταυτόχρονα.

Ένα απόγευμα, ήμουν καθισμένος στη σκάλα του σπιτιού μαςστον καταυλισμό, ένα άσπρο σπίτι από τσιμεντόλιθους, στολισμένο μεπατριωτικά γκράφιτι. Ήταν ασφαλές να πετάω τον χαρταετό μου καθώς ο πατέρας μουήταν στο Ισραήλ, μαζί με δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που διεκδικούσανέναν μισθό επιβίωσης κάτω από τις δυσκολότερες συνθήκες. Από το πουθενά,Ισραηλινά τζιπ εισέβαλλαν στο ανοιχτό χώρο, που χώριζε το σπίτι μου από τοΝεκροταφείο Μαρτύρων. Παιδιά πανικόβλητα να τρέχουν. Παροξυσμός από δακρυγόνα.Χαρταετοί έπεφταν ολόγυρα σαν τραυματισμένοι αετοί. Κι εγώ ο ίδιος έτρεξα, σεκύκλους, χωρίς να αφήνω από τα χέρια μου τον χαρταετό μου.

Δεν ήταν γενναιότητα. Κάθε άλλο. Φοβόμουν σε ακατανόητοβαθμό. Αλλά μου πήρε μήνες για να έχω επιτέλους ένα χαρταετό, και όταν τελικάαπέκτησα έναν, και μάλιστα έναν εκπληκτικά όμορφο, δεν ήμουν έτοιμος να τοναφήσω. Ένα τζιπ επιτάχυνε προς το μέρος μου ενώ τα χέρια μου έτρεμαν. «Εσύ,βλάκα», φώναξε ένας στρατιώτης από ένα μεγάφωνο. «Άσε το χαρταετό». Έτσι κιέκανα. Όταν ερωτήθηκα, ώρες αργότερα, γιατί έκλαιγα, είπα στα αδέρφια μου ότιτα μάτια ήταν ακόμα ενοχλημένα από τα δακρυγόνα. Αλλά ήταν ψέμα.

Ίσως να ήταν εξαιτίας αυτής της γλυκόπικρης ανάμνησης, πουοι ειδήσεις για τα παιδιά στη Γάζα που στοχεύουν στο παγκόσμιο ρεκόρ με τουςπερισσότερους χαρταετούς να πετούν ταυτόχρονα στο ίδιο μέρος, μου κέντρισε τηνπροσοχή. Ο John Ging, ο διευθυντής των επιχειρήσεων της υπηρεσίας Relief andWorks των Ηνωμένων Εθνών, διαβεβαίωσε τους ρεπόρτερ, ότι τα 5.000 παιδιά πουμαζεύτηκαν στην παραλία της βόρειας Γάζας, στις 30 του Ιούλη, πράγματι έσπασαντο ρεκόρ. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν στη Γερμανία το 2008, και αν ο νέος άθλοςεπαληθευτεί από τα βραβεία Guinness, τα παιδιά της Γάζας θα έχουν τη νίκη με“άριστα”. (Λογοπαίγνιο με τη φράση “flying colors”)

Οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ στη Γάζα, οι δημοσιογράφοι των mediaκαι άλλοι είδαν το πέταγμα των χαρταετών σαν μια έκφραση αθωότητας σε μιαστιγμή που η Γάζα ζει μια από τις δυσκολότερες εποχές: ασφυκτική πολιορκία,σφαγές, συλλογική ταπείνωση. Αλλά το μήνυμα δεν ήταν προφανώς, ούτε γιαχαρταετούς, ούτε για παγκόσμια ρεκόρ. Ήταν για τα παιδιά της Γάζας, στηνπραγματικότητα, για τη Γάζα την ίδια, αυτό το μικροσκοπικό, κατεχόμενο, αλλάπάντα ατρόμητο, με αντοχή, περήφανο και με κάποιον τρόπο ακόμα γεμάτο ελπίδες,μέρος.

Όσο για μένα, ποτέ δεν έμαθα την τύχη του παλιού μουχαρταετού όταν τόσο απρόθυμα άφησα. Είχα σαν παρηγοριά τη σκέψη ότι μπορεί ναέπεσε μέσα στο κέντρο κράτησης, αλλά δεν ήμουν ποτέ σίγουρος. Ήταν ο πρώτος μουχαρταετός, και δεν ζήτησα ποτέ για άλλον, παρ’ όλες τις επαναλαμβανόμενεςπροσφορές του μεγαλύτερου αδερφού μου.

Μετάφραση: Θάνος Ανδρίτσος

Πηγή

Λευκό Ρόδο: Φωνή αντίστασης στη ναζιστική Γερμανία

2012-02-26T18:03:00.001+02:00

«Δε θα σωπάσουμε…

Είμαστε η συνείδησή σας…
Ποτέ δε θα κάνουμε ειρήνη μαζί σας»

Σόφι και Χανς Σολ, Κρίστοφ Πρόμπστ, Άλεξ Σμόρελ,Βίλι Γκραφ, Ίνγκε Σολ, Τράουτε Λάφρεντζ, Καταρίνα Σουέντεκοπφ, Λίζελοτ Μπερντλ,Φαλκ Χάρνακ και Κουρτ Χούμπερ. Ήταν οι άνθρωποι που θέλησαν να αντισταθούν στοναζιστικό καθεστώς. Οι άνθρωποι που προσπάθησαν να αφυπνίσουν τη Γερμανία. Οιάνθρωποι που συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν γι’ αυτό. Οι άνθρωποι του «ΛευκούΡόδου».

Οι επισκέπτες στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου βλέπουνμία εικόνα που αρχικά φαντάζει παράδοξη. Αυτό που φαίνεται από μακριά σανχαρτιά σκορπισμένα στο προαύλιο είναι στην πραγματικότητα κεραμικά πλακίδια.Πλακίδια που γράφουν τα ίδια συνθήματα που έγραφαν τα μέλη του «Λευκού Ρόδου»στις προκηρύξεις τους…

… «Ποιος από εμάς μπορεί να φανταστείτην ντροπή που θα πέσει επάνω μας και επάνω στα παιδιά μας όταν θα βγουν στοφως τα τρομερά εγκλήματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη φαντασία;»

Πρόκειται για ένα φόρο τιμής στους φοιτητές πουεκτελέστηκαν για τη συμμετοχή στην οργάνωση «Λευκό Ρόδο», μια βραχύβιαδιαμαρτυρία των φοιτητών κατά του Χίτλερ και του Τρίτου Ράιχ το 1942. Μέσα στο πανεπιστήμιο,οι ανάγλυφες προκηρύξεις αποτελούν ένα μικρό μνημείο καθημερινά διακοσμημένο μεφρέσκα λουλούδια. Ένα μικρό μουσείο στο πανεπιστήμιο αφηγείται την ιστορίατους.

Η αντιστασιακή ομάδα «Λευκό Ρόδο» δημιουργήθηκε στοΜόναχο από φοιτητές του Πανεπιστημίου. Αφορμή για τη δημιουργία του το κήρυγμα του Αρχιεπισκόπου του Μίνστερ που καταδίκασε το 1941την πολιτική ευθανασίας του Ναζιστικού καθεστώτος. Αφού έλαβαν την άδειά ταμέλη του «Λευκού Ρόδου» αποφάσισαν να τυπώσουν και να διαδώσουν το μήνυμα τουστην πόλη. Αυτή ήταν η πρώτη πράξη αντίστασης της οργάνωσης.

Τα μέλη της ομάδας,τουλάχιστον εκατό φοιτητές – εκτός του ηγετικού πυρήνα – και ο καθηγητήςφιλοσοφίας και μέντοράς τους Κουρτ Χούμπερ, επέλεξαν τον δρόμο της αντίστασης μέσωτης αφύπνισης των συμπατριωτών τους. Φυλλάδια, προκηρύξεις και συνθήματα ήταντα δικά τους όπλα. Με αυτά προσπαθούσαν να αφυπνίσουν το γερμανικό λαόπροκειμένου να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στην εξουσία του Χίλτερ. Αναυτό ακούγεται λίγο, πρέπει να επισημανθεί πως το Πανεπιστήμιο του Μονάχουαποτελούσε φρούριο των Ναζί του Χίλτερ, με τη ναζιστική νεολαία να είναι αρκετάισχυρή στους κόλπους των φοιτητών. Σύμφωνα με όσα περιγράφει ο James Parsons,οι φοιτητές του Πανεπιστημίου προέβαιναν μαζικά στην καύση βιβλίων που οι Ναζί θεωρούσαν ακατάλληλα, ενώ ηπανεπιστημιακή βιβλιοθήκη είχε «στολιστεί» με ένα σύνθημα που απαγόρευε τηνείσοδο των Εβραίων…

«Μετά την κατάκτηση της Πολωνίας,300.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σ’ αυτή τη χώρα με τον πιο κτηνώδη τρόπο. ΟιΓερμανοί κοιμούνται τον ηλίθιο ύπνο τους και ενθαρρύνουν τους φασίστεςεγκληματίες» ήταν η απάντηση των μελών του «Λευκού Ρόδου».

Ως φοιτητές ιατρικής, τα μέλη της ομάδας που είχαν σταλεί στο μέτωπο,αντιμετώπισαν τη φρίκη. Με τα περιορισμένα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους,αποφάσισαν να αναλάβουν δράση. Οι προκηρύξεις τυπώνονταν διπλές και με μεγάλημυστικότητα. Προκειμένου να διατηρηθεί απόρρητο το χαρτί και το μελάνιαγοράζονταν σε μικρές ποσότητες και από πολλά καταστήματα. Οι προκηρύξεις δεν τυπωνόντουσανμόνο στο Μόναχο. Τα μέλη ταξίδευαν και σε άλλες πόλεις προκειμένου να τιςτυπώσουν, ώστε η κίνηση αν φαίνεται πιο διαδεδομένη και η μυστικότητα τηςομάδας πιο προστατευμένη. Τουλάχιστον μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου του 1943.

Στις 18 Φεβρουαρίου 1943, η Σόφι Σολ και ο αδερφόςτης Χανς Σολ, αποπειράθηκαν να μοιράσουν τη νέα προκήρυξη της οργάνωσης στοΠανεπιστήμιο τους. Ο φύλακας Γιάκομπ Σμιντ, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, ήτανεκείνος που ανακάλυψε ποιοι βρίσκονταν πίσω από την «παράνομη» δραστηριότητα.Ειδοποίησε τη Γκεστάπο. Τα δύο αδέρφια και ο Κρίστοφ Πρόμπστ οδηγήθηκαν στοΛαϊκό Δικαστήριο για μία δίκη που χαρακτηρίστηκε παρωδία, καθώς κράτησε μόλιςλίγα λεπτά. Οι τρεις νέοι κατηγορήθηκαν για ανταρσία και καταδικάστηκαν σεθάνατο διά απαγχονισμού. Εκτελέστηκαν άμεσα στις 22 Φεβρουαρίου του 1943. Λίγεςμέρες μετά συνελήφθησαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Σολ και 80 περίπουμέλη της οργάνωσης. Από αυτούς ο Άλεξ Σμόρελ και ο καθηγητής Χούμπερεκτελέστηκαν διά απαγχονισμού στις 13 Ιουλίου του 1943 και ο Βίλι Γκραφ στις 12Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Οι υπόλοιποι φυλακίστηκαν.

Η σύντομη δράση των μελών του «Λευκού Ρόδου» και ητραγική κατάληξή τους ίσως φάνηκε μάταια σε κάποιους. Η αντίσταση όμως δενείναι πράξη μάταια… η τελευταία προκήρυξη της ομάδας – «Ένα γερμανικό φυλλάδιο– Το μανιφέστο των φοιτητών του Μονάχου» κυκλοφόρησε μετά την εκτέλεση τουηγετικού της πυρήνα, από τα μέλη που δεν φυλακίστηκαν. Λέγεται πως αργότερα, οιΣύμμαχοι τύπωσαν την προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα με τα οποία «βομβάρδισαν»από αέρος τις πόλεις της ναζιστικής Γερμανίας.

Πηγή tvxs.gr

Για την προβοκάτσια των φασιστών της ΧΑ ενάντια στους εργαζόμενους στη Χαλυβουργία

2012-02-21T12:06:00.000+02:00

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Αγανάκτηση και οργή προκάλεσε στους εργαζόμενους το βίντεο που εμφανίζει εκπροσώπους της φασιστικής Χρυσής Αυγής να παριστάνουν τους αλληλέγγυους στους απεργούς της Χαλυβουργίας και να φωτογραφίζονται μάλιστα με τον πρόεδρο του σωματείου.

Σε κάθε πράγμα πρέπει να ξεχωρίζουμε τις ειδήσεις από τις εντυπώσεις. Τις εντυπώσεις λοιπόν, τις έχασε το ΠΑΜΕ, που χρεώνεται την ανοχή στην παρουσία των φασιστών. Οι ειδήσεις ωστόσο-και αυτές είναι πολλές - βρίσκονται στην Χρυσή Αυγή.

Η Χρυσή Αυγή: κατά των απεργών και τοπικά και κεντρικά!

Η ΧΑ πήγε στη ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ στις 17/2/12. Δηλαδή 110 περίπου μέρες μετά από το ξεκίνημα της απεργίας των εργατών στις 31/10/11, όταν η ιδιοκτησία προχώρησε σε απολύσεις 34 συναδέλφων τους, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς αιτιολογία.

Τι στάση είχε η ΧΑ όλο αυτό το διάστημα;

Ήταν ξεκάθαρα ενάντια σε αυτό τον αγώνα, συκοφαντώντας το σωματείο και επιχειρώντας πρόστυχα να αντιπαραθέσει τους εργαζόμενους στο εργοστάσιο του Ασπροπύργου, με αυτούς στο Βόλο.
Με ανακοίνωση της ο Πυρήνας Βόλου της ΧΑ, στις 19/12/11, με τίτλο: Ελληνική Χαλυβουργία, η νέα Pirelli;* υπεράσπιζε απόλυτα τον βιομήχανο Μάνεση και ξερνούσε προστυχιές κατά των εργαζομένων.

‘’Η πρόταση της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» προς τους εργαζομένους ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά. Ασφαλώς, είναι απολύτως δυσάρεστο να μειώνονται οι αποδοχές των εργαζομένων, ωστόσο το περιορισμένο χρονικό διάστημα ισχύος του πενταώρου αποδεικνύει ότι η εργοδοσία δεν επιθυμεί να προβεί σε απολύσεις, εν όψει μάλιστα της διαφαινόμενης εντός του 2012 επανέναρξης των έργων κατασκευής στις εθνικές οδούς, που πιθανότατα θα δώσει πρόσθετο αντικείμενο εργασιών στις Χαλυβουργίες’’.

Η έγκαιρη αποκάλυψη και καταδίκη του αντεργατικού ρόλου του φασιστικού εκτρώματος, τους προκάλεσε πραγματικό πανικό. Τους ανέτρεψε τα σχέδια και άρχιζαν να μαγειρεύουν νέες τακτικές. Συνδυασμούς κωλοτούμπας αλά Καρατζαφέρη, αλλά και ευκαιρίες για εκβιασμούς και εκφοβισμούς κατά των απεργών, όταν αυτοί θα ήταν πιο αδύνατοι.

Στις 11/1/2012 η ΧΑ σε νέα ανακοίνωση τους**, 20 ολόκληρες μετά θυμήθηκαν να διευκρινίσουν ότι:
‘’ η άποψη των συναγωνιστών μας του πυρήνα Βόλου για το θέμα της απεργίας των χαλυβουργών, κείμενο το οποίο εξέφραζε και την θέση της πλειοψηφίας των εργατών της συγκεκριμένης βιομηχανίας στον Βόλο και το οποίο δεν αποτελούσε την ΕΠΙΣΗΜΗ ΓΡΑΜΜΗ της Χρυσής Αυγής’’.

Και ποια ήταν λοιπόν η ‘’επίσημη θέση’’ των οπαδών του ναζισμού;
Πουθενά, μα πουθενά δεν εκφράζεται καμία συμπαράσταση στους απεργούς και καταδίκη του βιομήχανου Μάνεση που εν τω μεταξύ έχει κάνει και άλλες απολύσεις. Αντίθετα, το μόνο συγκεκριμένο που γράφει η ανακοίνωση είναι το εξής:
‘’Αυτοί που σπρώχνουν τα πράγματα στα άκρα, μη λογαριάζοντας ότι μπορούν να βρεθούν οι εργάτες χωρίς δουλειά, είναι το ΚΚΕ και οι αριστεριστές’’.

Δεν σπρώχνει λοιπόν τα πράγματα στα άκρα (και στην ανεργία, στη φτώχεια και την πείνα, λέμε εμείς) η εργοδοσία, αλλά ‘’το ΚΚΕ και οι αριστεριστές’’. Αλλά, ως γνωστόν, οι τελευταίοι, είναι κάποιοι λίγοι πρωτοπόροι άνθρωποι, ενώ οι απεργοί που αποφασίζουν δημοκρατικά την απεργία τους είναι 100άδες.…

Διαψεύδουν λοιπόν την ..διάψευση τους και για δεύτερη φορά, επίσημα πλέον, στηρίζουν το Μάνεση, κάνοντας επίθεση στην απεργία.

Η απεργία σε μια κρίσιμη φάση-Οι φασίστες καραδοκούν

Στην τελευταία Γενική Συνέλευση του σωματείου (πριν την παράσταση των φασιστών), 50 περίπου εργαζόμενοι ψήφισαν ενάντια στην συνέχιση της απεργίας, μειοψηφώντας. Ωστόσο το ζήτημα έχει τεθεί. Ο εργοδότης είναι σε αντεπίθεση. Έχουν ενεργοποιηθεί οι γνωστοί μηχανισμοί ‘’πειθούς’’, για όποιον έχει μια στοιχειώδη γνώση από εργοδοτική παρέμβαση, ειδικά σε περιόδους κρίσης και παρατεταμένης απεργίας.

Αυτή η δύσκολη στιγμή θα ερχόταν. Δυστυχώς, από την άλλη πλευρά, σε μια στιγμή που ήταν ανάγκη να διευρυνθεί η εργατική αλληλεγγύη, δεν πάρθηκαν οι αναγκαίες πρωτοβουλίες ευρύτερου συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων αγωνιζόμενων χώρων, στην περιοχή και γενικά.

Περιορίστηκαν, χωρίς λόγο, αλλά και με κόστος για την απεργία και το σωματείο, στο πλαίσιο του ΠΑΜΕ, παρά το γεγονός ότι συνδικαλιστικές και πολιτικές τάσεις πέραν του ΚΚΕ, ως όφειλαν, προσπέρασαν μικροψυχίες και υπολογισμούς και στήριξαν μαχητικά τον αγώνα των χαλυβουργών.

Σε μια τέτοια στιγμή, οριακή για την απεργία, εμφανίζεται το κλιμάκιο των κουρεμένων της ΧΑ έξω από το εργοστάσιο. Σε μια στιγμή χωρίς συμπαραστάτες εργάτες, χωρίς αριστερούς και κομμουνιστές αλληλέγγυους απέξω και αυτό ας προβληματίσει.

Τι πήγαν να πουν;
‘’Από την πρώτη μέρα σταθήκαμε στο πλευρό σας με επίσημες ανακοινώσεις. Ζητάμε συγνώμη που καθυστερήσαμε να έρθουμε εδώ, αλλά είμαστε και εμείς εργαζόμενοι και δεν μας το επέτρεπαν οι συνθήκες’’.
Ατέλειωτα ψέματα σε μια μικρή φράση!
Ποτέ δεν στάθηκαν στο πλευρό των απεργών, πόσο μάλλον ‘’από την πρώτη μέρα’’.
Και η τοπική (ευθέως) και η κεντρική (έμμεσα και προσεκτικά) ανακοίνωση της ΧΑ, επιτίθενται στην απεργία και σε όσους τη στηρίζουν.
Το σόι δουλειά είναι αυτοί που κάνουν και δεν μπορούν να πάνε, όταν οι απεργοί είναι 24 ώρες στο εργοστάσιο; Ή δεν κλείνουν ποτέ αυτά τα γυμναστήρια;

Στην πραγματικότητα, η παρουσία της ΧΑ έξω από την ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ, ήταν μια σκληρή υπενθύμιση πως ο ταξικός και πολιτικός αντίπαλος είναι εδώ και θα περάσει στην αντεπίθεση.
Η ΧΑ πήγε όχι για να συμπαρασταθεί, αλλά για να τρομοκρατήσει, αλλά και να εκθέσει πολιτικά τους απεργούς και τους αλληλέγγυους της απεργίας.
Τα τρόφιμα που μοίρασε, είχαν ένα σύνθημα πάνω: ‘’Ψηφίστε Χρυσή Αυγή, για να ξεβρομίσει ο τόπος’’.
Το λιγότερο είναι να τους πούμε πως είναι γελοίοι όταν πάνε να ψαρέψουν ψήφους από εργάτες που πεινάνε.

Το σοβαρότερο, είναι να συνειδητοποιήσουμε πώς όταν μιλούν για ‘’ξεβρώμισμα’’ έτσι σκόπιμα αόριστα, δεν εννοούν μόνο τους μετανάστες εργάτες, αλλά τους εργάτες σε πολιτική δράση για τα δικαιώματα τους. Αυτή ήταν πάντα η ουσία του φασισμού. Η επικέντρωση σε ‘’μισητές’’ μειονότητες, που σκόπιμα κατασκευάζονται ως τέτοιες μέσα από μαύρη προπαγάνδα και στερεότυπα, είναι η μέθοδος για να γίνει αποδεκτή η φασιστική ιδεολογία.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως η ΧΑ εμφανίστηκε με λίγους ανθρώπους σε ένα απεργιακό χώρο, που οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ έχουν συγκροτήσει ως κάστρο τους, χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση στο Σωματείο και σχετική προετοιμασία. Η πραγματοποίηση μιας επίσκεψης τρομοκράτησης των απεργών από κοινούς μαχαιροβγάλτες και μάλιστα με παρουσία και αντιφώνηση του προέδρου του σωματείου, αποτελεί ένα χτύπημα και στο σωματείο και στους απεργούς. Με ευρύτερες αρνητικές επιπτώσεις. Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες για αυτό στο ΠΑΜΕ, είναι σοβαρές και πρέπει να αναληφθούν με γενναίο και αυτοκριτικό τρόπο. Άλλωστε, αυτός ο χώρος πρωτίστως προβοκαρίστηκε άγρια από τους φασίστες.

Για τους εργάτες, τους ανέργους, τους νέους δεν υπάρχουν διλλήματα: Αλληλεγγύη στους απεργούς χωρίς όρους και όρια! Η φασιστική τρομοκράτηση και ψευδολογία, θα πέσει στο κενό.

Για τους κομμουνιστές, υπάρχουν συναγερμοί που πρέπει να σημάνουν. Δεν παίζει κανείς ασυλλόγιστα με τον ταξικό και πολιτικό αντίπαλο. Το εργατικό κίνημα, έχει υπόβαθρο τα υλικά συμφέροντα, αλλά συγκροτείται και στη βάση απελευθερωτικών αξιών. Όποιος πρόχειρα αντιμετωπίζει τους αξιακούς ιδεολογικούς διαχωρισμούς από την αστική πολιτική, στο όνομα της ‘’καθαρής ενότητας’’ του λαού ή της ‘’σωτηρίας της πατρίδας’’ γενικά, θα βρεθεί δεμένος πριν το καταλάβει.

Η πρόταση αγώνα και ανατροπής της αριστεράς, δεν είναι μια μάχη συμφερόντων και επιβίωσης, χωρίς πρόσημο. Αντίθετα:

Έχει πρόσημο κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας, άρα κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που αναπαράγει η ατομική ιδιοκτησία και ατομική ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου
Έχει πρόσημο δημοκρατίας, ενάντια στην περιστολή των ελευθεριών και τον καταναγκασμό στον οποίο καταφεύγει ο σύγχρονος υπερ-αντιδραστικός καπιταλισμός στην εργασία, στην κοινωνική και πολιτική ζωή.
Έχει πρόσημο διεθνιστικό και αδελφοσύνης, ενάντια στην κατάρα της αλληλοεξόντωσης και αλληλοσφαγής των λαών, που προωθεί η εθνικιστική ιδεολογία και ο ιμπεριαλισμός.
H εποχή μας δεν επιτρέπει ‘’ευκολίες’’…

*http://www.volosblogs.gr/2011/12/19/
**http://xryshaygh.wordpress.com/2012/01/11/%CE%B7-%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%B7-%CE%B7-%CE%B8%CE%B7%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%B8%CE%BB%CE%B9%CE%B2%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%AF/

ΠΗΓΗ: aristeroblog.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΚΕΛ ΚΑΙ ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΧΕΡΙ ΧΕΡΙ

2012-02-20T18:36:00.002+02:00

Η κυβέρνηση ΑΚΕΛ φαίνεται αποφασισμένη να συνεχίσει μέχρι τέλους την επικίνδυνη πολιτική της. Οι διαπραγματεύσεις επίλυσης του Κυπριακού αποτελούν φύλλα συκής μιας ελληνοκυπριακής τυχοδιωκτικής πολιτικής που κινείται ως αποκλειστικός ιδιοκτήτης της Κύπρου και προκειμένου να απαντήσει στις τουρκικές απειλές στρέφεται στο κράτος Τρομοκράτη Ισραήλ για πολεμική εγγύηση. Στο ελληνοκυπριακό αστικό πολιτικό κατεστημένο υπάρχει πολιτική συνέχεια των αδίστακτων εθνικιστικών επιλογών του εκλιπόντος Προέδρου Τ.Παπαδόπουλου, με βασικούς άξονες την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού και ενεργειακού ρόλου της Κύπρου διαμέσου διεθνών συμμαχιών σε οικονομικό-πολιτικό-στρατιωτικό-ενεργειακό επίπεδο, την αποφασιστικής σημασίας συμμετοχή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (με το ζήτημα της εισόδου της Κύπρου στο ΝΑΤΟ να επαναφέρεται), απαιτώντας την ευρωπαϊκή στήριξη έναντι της Τουρκίας μέσω της προβολής ως δέλεαρ τη παροχή φυσικού αερίου που θα ανέτρεπε την εξάρτηση των ευρωπαϊκών χωρών από τη Ρωσία. Μια πολιτική που πρέπει να ελίσσεται μεταξύ των αντιθέσεων ΗΠΑ-Ε.Ε.-Ρωσίας, αλλά που ταυτόχρονα προκαλεί ένταση στην περιοχή και φέρνει στο προσκήνιο τα σενάρια θερμού πολεμικού επεισοδίου με την Τουρκία.

Από αυτή επομένως την σκοπιά πρέπει να εξετάσουμε την στρατιωτική συμφωνία στρατηγικής σημασίας η οποία θα επιτρέπει στις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ να παρέχουν προστασία σε ολόκληρη της ΑΟΖ της Κύπρου (που περιλαμβάνει φυσικά όλα τα κοιτάσματα φυσικού αερίου), αλλά και στον εναέριο χώρο άνωθεν του χερσαίου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που υπέγραψαν Κύπρος και Ισραήλ, όπως αναφέρουν έγκυρες ισραηλινές πηγές. Η συμφωνία που υπογράφηκε από τον πρόεδρο της Κύπρου και τον πρωθυπουργό του Ισραήλ κατά την διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του Νετανιάχου στο νησί και αφ' ενός δίνει το απαραίτητο στρατηγικό βάθος στο Ισραήλ, αφού στην συμφωνία προβλέπεται μόνιμη μεταστάθμευση στην Κύπρο, αφ' ετέρου προσφέρει πολεμικές εγγυήσεις διαμέσου των ισραηλινών μαχητικών F-15 και F-16! Πρόκειται για μια σημαντική τομή με σοβαρές συνέπειες καθώς άτυπα η Κυπριακή Δημοκρατία αποκτά Πολεμική Αεροπορία, στέλνοντας ένα προκλητικό μήνυμα αποφασιστικότητας στην Τουρκική κυβέρνηση, βασισμένο όμως σε ξένες, ισραηλινές πολεμικές πλάτες, ότι και αν σημαίνει αυτό για την ισορροπία των σχέσεων Κύπρου-Ισραήλ.

Ο ισραηλινός τύπος περιγράφει τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου: αν και η συμφωνία αφορά την συνεργασία των δύο κρατών στον τομέα της έρευνας-διάσωσης στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ των δύο κρατών ισραηλινά δημοσιεύματα αναφέρουν ξεκάθαρα ότι τα αεροσκάφη της Αεροπορίας του Ισραήλ και τα πλοία του Ναυτικού της χώρας θα μπορούν να χρησιμοποιούν τον κυπριακό εναέριο χώρο και ύδατα για την προστασία των κυπριακών εγκαταστάσεων εξόρυξης φυσικού αερίου. Απόδειξη, η δήλωση Νετανιάχου: «Το Ισραήλ ενδιαφέρεται για την ειρηνική συνεργασία και την εμπέδωση κλίματος ασφάλειας στην περιοχή».

Η τεράστια σημασία, αλλά και το που οδηγούν οι πολιτικές αποφάσεις της κυβέρνησης ΑΚΕΛ φαίνεται μέσα από τις δηλώσεις του πρόεδρου Χριστόφια: «Δεν θα ήταν σωστό να ανοίξουμε τα χαρτιά μας πάνω σε αυτά τα ζητήματα δημόσια», ενώ αρκέστηκε να αναφέρει ότι γίνονται σκέψεις για διασφάλιση ειρηνικών συνθηκών εξόρυξης φυσικού αερίου. Παράλληλα, καταδίκασε τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στις πρεσβείες του Ισραήλ στην Ινδία και στη Γεωργία, στέλνοντας μήνυμα και στο Ιρανικό καθεστώς που οι Ισραηλινοί είχαν χρεώσει την ευθύνη και ζήτησε από την ΕΕ να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην Άγκυρα ως απάντηση στις πρόσφατες απειλές της Τουρκίας για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στην κυπριακή ΑΟΖ από την κυβέρνηση του νησιού.

Εδώ αξίζει να επισημάνουμε τα εξής: το ελληνοκυπριακό κατεστημένο όχι μόνο στέλνει μήνυμα στην Τουρκία ότι επιδιώκει να προχωρήσει ακάθεκτο, εκμεταλλευόμενο ενεργειακές πηγές που θα του αποφέρουν τεράστια κέρδη, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα και το γεωστρατηγικό του ρόλο, αλλά ταυτόχρονα απευθύνεται και στην ελληνική άρχουσα τάξη, αφού καταστώντας το εβραϊκό κράτος εγγυητή της ασφάλειας του τονίζει τη αδυναμία της Ελλάδας να το πράξει, ότι και αν σημαίνει αυτό από πολιτική και οικονομική σκοπιά. Παράλληλα, είναι και ένας έμμεσος εκβιασμός για να προχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση ανυποχώρητα σε όλα τα οδυνηρά μέτρα για τον εργαζόμενο λαό μας που θα της επιτρέψουν την οικονομική ανάκαμψη, αλλά και την πραγματοποίηση μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Να προχωρήσει δηλαδή σε όλες αυτές τις βάρβαρες ταξικές επιλογές που μπορεί να ντυθούν με τα χρώματα της νέας Μεγάλης Ιδέας του 21ου αιώνα: του ελέγχου της Ανατολής Μεσογείου και την ενεργειακή της εκμετάλλευση. Εξάλλου, ο καθορισμός ελληνικής ΑΟΖ σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο είναι άμεσα συνυφασμένες με την κυπριακή ΑΟΖ και βρίσκονται υπό την αμφισβήτηση των επιδιώξεων της τουρικής κυβέρνησης, που σαφώς και δε θα δεχτεί χωρίς να αντιδράσει τον αποκλεισμό της από μια συμμαχία των κρατών Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ που την περιθωριοποιεί και αφήνει εκτός μοιρασιάς.

Ήδη, η υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου , Ερατώ Κοζάκου Μακρουλή δήλωσε ότι οι νέες τουρκικές απειλές για τις ερευνητικές γεωτρήσεις στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου, δεν είναι άσχετες με την επίσκεψη του πρωθυπουργού του Ισραήλ στην Κύπρο. Μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ η κ. Μαρκουλλή ανέφερε ότι προσπάθεια της Τουρκίας είναι η επίδειξη δύναμης στην περιοχή. Αποκάλυψε επίσης ότι στο πλαίσιο της προσπάθειας αυτή εντάσσεται και η μεγάλη τουρκική άσκηση με πραγματικά πυρά σε περιοχές της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της Κύπρου. Όπως είπε η κ. Μαρκουλλή για τη στρατιωτική άσκηση η Τουρκία δέσμευσε μεγάλη κάθετη λωρίδα, στην οποία περιλαμβάνονται μέρος του τεμαχίου 12 και άλλα τεμάχια. Πρόκειται, είπε, για προκλητική και παράνομη ενέργεια.

Η Τουρκία με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών απειλεί με ένταση στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου εάν η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρήσει στο β' γύρο αδειοδότησης για αναζήτηση υδρογονανθράκων στην αποκλειστική οικονομικής της ζώνη. Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών υποστηρίζει ότι μέρος των τεμαχίων, στα οποία προκήρυξε διαγωνισμό η Κυπριακή Δημοκρατία συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα της Τουρκίας. Η Άγκυρα προτείνει είτε να αναβληθούν οι έρευνες για μετά τη λύση του Κυπριακού είτε οι δύο πλευρές να συνέλθουν υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και να αποφασίσουν για το μέλλον των υδρογονανθράκων. Σε αντίθετη περίπτωση, καταλήγει η ανακοίνωση, τα μέτρα των Ελληνοκυπρίων και τα αντίστοιχα μέτρα των Τουρκοκυπρίων θα προκαλέσουν ένταση στην περιοχή.

Απάντηση όμως σε αυτές τις απειλητικές τουρκικές προσεγγίσεις δίνει με επίσης επιθετικό τόνο ο Νετανιάχου: «Όσους περισσότερους εταίρους έχουμε, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα υπάρξουν - γι' αυτό θελήσαμε την περιφερειακή μας προσέγγιση να τη μετατρέψουμε και σε περιφερειακή συνεργασία»! Εδώ κρύβεται και η προσπάθεια δημιουργίας διεθνών συμμαχιών της κυβέρνησης ΑΚΕΛ, μοιράζοντας άδειες σε αμερικανικές-ρωσικές-ισραηλινές και ευρωπαϊκές εταιρείες. Σοβαρός παράγοντας είναι ο ρωσικός, αλλά πρέπει να παρακολουθήσουμε με προσοχή τη δράση του γαλλικού κράτους. Θεωρώντας ότι η Μεσόγειος και η Αφρική είναι η βασική ζώνη επιρροής του, βασίζοντας πολλά στον ενεργειακό τομέα (μην ξεχνάμε το ρόλο της Γαλλίας στην επίθεση κατά της Λιβύης και τις πιέσεις που ασκούνται στο καθεστώς Άσαντ στη Συρία), διατηρώντας μια επισφαλή σχέση με το γερμανικό ιμπεριαλισμό, στρέφει τα πυρά της κατά της Τουρκίας. Το πρόσφατο ενδιαφέρον για το αρμενικό ζήτημα που οδήγησε σε σύγκρουση με το τουρκικό κράτος αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου ενός εντεινόμενου ανταγωνισμού μεταξύ του γαλλικού ιμπεριαλισμού και των νεοοθωμανικών οραματισμών του τουρκικού κατεστημένου.  

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ: Ούτε μια σταγόνα αίμα - ούτε ένα ευρώ για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσόγειο. Κοινωνική και πολιτική ανυπακοή ενάντια στους δυνάστες στην ίδια μας τη χώρα. Ανατροπή της κυβέρνησης της αντεργατικής λαίλαπας, του κρατικού αυταρχισμού και των πολεμικών τυχοδιωκτισμών.

Να σταματήσει οποιαδήποτε μοιρασιά της θάλασσας, του βυθού και του αέρα της Ανατολικής Μεσογείου από τις τοπικές κυβερνήσεις και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Να σταματήσει τώρα οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια (πολεμικές ασκήσεις, περιπολίες πολεμικών πλοίων, πτήσεις μαχητικών, επιφυλακές μονάδων) στην περιοχή - Καμιά αύξηση της στρατιωτικής θητείας. Μπλοκάρισμα όλων των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Σεβασμός των μειονοτήτων. Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους του αραβικού κόσμου που παλεύουν για κοινωνική δικαιοσύνη και απαλλαγή από τους δυνάστες οποιασδήποτε μορφής. Ανατροπή της στρατιωτικής συμφωνίας Ελλάδας-Ισραήλ. Μείωση της στρατιωτικής θητείας. Άμεση έξοδο της Ελλάδας από ΝΑΤΟ-Ε.Ε. Επιστροφή των στρατευμάτων που βρίσκονται εκτός συνόρων. Να κλείσουν όλες οι βάσεις. Καμιά διευκόλυνση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.

Να φύγουν ΕΛΔΥΚ-ΤΟΥΡΔΥΚ-Αγγλικές βάσεις από Κύπρο. Λύση του Κυπριακού στη βάση των κοινών συμφερόντων των δύο λαών χωρίς ξένους επικυρίαρχους και «Μητέρες Πατρίδες».

Δεν Πληρώνουμε την Κρίση τους-Δεν Πολεμάμε για τα συμφέροντα τους

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Ντοκουμέντο: Αυτό είναι το έγγραφο για την είσοδο Ελλάδας και Τουρκίας στο ΝΑΤΟ

2012-02-20T15:04:00.000+02:00

Το έγγραφο με το οποίο Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν στο ΝΑΤΟ αποδέσμευσε η Ιμπεριαλιστική Συμμαχία με την ευκαιρία της επετείου για τα 60 χρόνια των δύοσυμμάχων. Το έγγραφο έχει ημερομηνία 17 Οκτωβρίου 1951. Ένα χρόνο αργότερα η ελληνική Βουλή θα επικύρωνε την ένταξη της χώρας.

Ελλάδα και ΝΑΤΟ Η Ελλάδα εισήλθε στη Βορειοατλαντική Συμμαχία με το δεύτερο κύμα διεύρυνσης το 1952, επί κυβερνήσεως Νικόλαου Πλαστήρα, ενώ διένυε το τρίτο μετεμφυλιακό έτος και μάλιστα την εποχή της δεύτερης δίκης Μπελογιάννη, στις 18/2/52. Η Ελληνική Βουλή επικυρώνει τη συμφωνία ένταξης της χώρας μας στο ΝΑΤΟ στις 18 Φεβρουαρίου 1952, με μόνες αρνητικές ψήφους τις οκτώ της ΕΔΑ και τη μία του ανεξάρτητου βουλευτή της Αριστεράς Μιχάλη Κύρκου.

Στην αγόρευσή του, οπρωθυπουργός Πλαστήρας δήλωσε: «Δεν μπορεί κανείς να μην παραδεχθεί ότι όταν η Ελλάς συμμετέχει εις το Ατλαντικόν Σύμφωνον μετά των μεγάλων δυνάμεων, αι οποίαι κατοικούνται από ελευθέρους δημοκρατικούς λαούς, αισθάνεται αυτή ασφαλεστέραν… Αι άλλαι θεωρίαι περί ειρηνεύσεων και ουδετερότητος…δεν έχουν καμμίαν σχέσιν με το γεγονός αυτό».

Αν και το Κυπριακό δε φαίνεται να δικαιώνει και τόσο τον Πλαστήρα, αξίζει να επισημάνουμε ότι η ίδρυση του ΝΑΤΟ γίνεται στην αρχή του Ψυχρού πολέμου και συμπίπτει χρονικά με τον αποκλεισμό του Βερολίνου από τους Σοβιετικούς.

Στην Ουάσιγκτον στις 4/4/49 12 χώρες αρχικά υπογράφουν το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΗΠΑ, Βρετανία, Βέλγιο Kαναδάς, Δανία,Γαλλία, Ισλανδία Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία). Οι ΗΠΑ πλέον αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο Δυτικό καπιταλιστικό κόσμο και οι δυτικές χώρες θέτουντις ένοπλες δυνάμεις τους κάτω από τον αποφασιστικό έλεγχο του αμερικανικού Πενταγώνου. Παράλληλα υποχρεώνονται από τα πράγματα (σχέδιο Μάρσαλ) να υπογράψουν διμερείς στρατιωτικές συνθήκες με τις ΗΠΑ που καθορίζουν τους όρους για την παροχή της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.

Οι ΗΠΑ από το 1947 έχουν θέσει το θέμα της ένταξης στο ΝΑΤΟ της Ελλάδας και της Τουρκίας, καθώς η Νοτιανατολική Ευρώπη αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με το Ανατολικό Μπλοκ.. Η Ελλάδα τελικά μπήκε στο ΝΑΤΟ τρία χρόνια αργότερα μαζί με την Τουρκία. Η καθυστέρηση οφείλεται στην αντίθεση άλλων δυτικών χωρών, ιδιαίτερα της Βρετανίας και της Γαλλίας που έβλεπαν ότι οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιούσαν τις δύο χώρες μέσα στο ΝΑΤΟ για την προώθηση των αμερικανικών στρατηγικών συμφερόντων σε βάρος τους στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μ. Ανατολή. Για το σκοπό αυτό πριν την επικύρωση της εισόδου των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ οι ΗΠΑ, για να παρακάμψουν την αντίδραση της Βρετανίας και της Γαλλίας, κάνουν στις 10/11/51 κοινή διακήρυξη (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία) για την ίδρυση αρχηγείου Μ. Ανατολής, που σκοπός του θα ήταν «η υπεράσπιση της περιοχής». Η προσπάθεια τελικά απέτυχε και χάρη στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των αραβικών λαών και γιατί οι ΗΠΑ ήθελαν την αποκλειστική ηγεμονία στην περιοχή.

Σημαντική παράμετρος για την είσοδο Ελλάδας-Τουρκίας στο ΝΑΤΟ είναι η διεξαγωγή του πολέμου της Κορέας. Το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα αναχώρησε για την Κορέα από τον Πειραιά στις16/11/1950 με το αμερικανικό οπλιταγωγό “Τζένεραλ Χαν”. Αξίζει να σημειωθεί ότι το φθινόπωρο του 1953 η ελληνική κυβέρνηση (Παπάγος) δέχτηκε νααυξήσει την ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κορέα – για να καλυφθεί το κενό της αποχώρησης γαλλικού τάγματος για την Ινδοκίνα – από τάγμα σε Σύνταγμα, στέλνοντας άλλο ένα τάγμα. Συνολικά στο χρονικό διάστημα 1950 –1955 στάλθηκαν στην Κορέα 10.225 αξιωματικοί και οπλίτες. Στάλθηκε επίσης ένα σμήνος από 7 αεροσκάφη. Στη συνέχεια στάλθηκαν άλλα 2 για αναπλήρωση απωλειών.

Η ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κορέα ουσιαστικά τερματίστηκε τον Οκτώβρη του 1955, όταν το εκστρατευτικό σώμα διαλύθηκε και η δύναμη των ανδρών του επέστρεψε στην Ελλάδα (στην Κορέα έμεινε μια συμβολική δύναμη 10 ανδρών). Οι ελληνικές απώλειες από τη συμμετοχή στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν λίγες: 183 νεκροί και 610 τραυματίες, σύνολο απωλειών 793 αξιωματικοί και οπλίτες. Η αεροπορία μέτρησε απώλειες 4 αεροσκάφη και 12 νεκρούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς.

Την συνέχεια της σχέσης Ελλάδας-ΝΑΤΟ τη γνωρίζετε. Τι σχεδιάζουν το υποψιάζεστε…

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Φωτογραφίες από την πορεία ενάντια στην επίσκεψη Νετανιάχου στην Κύπρο και τη συμμαχία Κύπρου-Ισραήλ

2012-02-19T13:57:00.000+02:00

Ανεπιθύμητος ο Νετανιάχου στη Κύπρο - Πορεία Πέμπτη 16/2 18:30 Λευκωσία

2012-02-14T18:24:00.000+02:00

Την ΠΕΜΠΤΗ 16 Φεβρουαρίου, ώρα 6:30μμ

Συγκέντρωση στο χώρο στάθμευσηςδίπλα από το κτήριο της ΠΑΣΥΔΥ (Λεωφόρος Δημοσθένη Σεβέρη, 3)

Πορεία καιδιαμαρτυρία έξω από τον χώρο της δεξίωσης (όπου και να γίνει)

Ανεπιθύμητος ο Νετανιάχου στην Κύπρο

Όχι στη συμμαχία με τους δολοφόνους τωνΠαλαιστινίων

Η επίσκεψητου ακροδεξιού πρωθυπουργού του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου στην Κύπρο στις 16Φεβρουαρίου είναι πρόκληση προς τα δημοκρατικά αισθήματα κάθε δημοκρατικούπολίτη του τόπου μας που δεν ξεχνά ότι τα χέρια του είναι βαμμένα με το αίμαχιλιάδων αθώων Παλαιστινίων.

Δεν έχειπεράσει και τόσος καιρός που χιλιάδες ελληνοκύπριοι, τουρκοκύπριοι,Παλαιστίνιοι, Ιρακινοί, Σύριοι και άλλοι πολιορκούσαμε την Ισραηλινή και τηνΑμερικάνικη πρεσβεία με το σύνθημα όχι άλλο αίμα για το πετρέλαιο εκφράζονταςτην αντίθεση μας στην επιδρομή των Αμερικανών και των Συμμάχων τους στο Ιράκστο Αφγανιστάν ή την εισβολή των ισραηλινών στο Λίβανο τη Γάζα ή τη ΔυτικήΌχθη. Ανάμεσα μας ήταν και κάποιοι από αυτούς που αύριο θα στρώσουν χαλιά ναυποδεχτούν τον Νετανιάχου και θα τουσφίγγουν με χαμόγελα το χέρι.

Δεν είναιαυτή η υποδοχή που αρμόζει στον σφαγέα των Παλαιστινίων. Αντίθετα θα πρέπει ναδείξουμε στον Νετανιάχου ότι δεν είναι ευπρόσδεκτος στην Κύπρο όσο συνεχίζει ναδολοφονεί, να συλλαμβάνει και να βασανίζει αθώους Παλαιστινίους, όσο συνεχίζειτον εποικισμό των παλαιστινιακών εδαφών.

Ιδιαίτερασήμερα που κλιμακώνει την επιθετικότητα στο Ιράν με την ανοχή και την στήριξητων ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μπορεί οάξονας Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ να θεωρείται στρατηγικά πολύτιμος για τιςδιεκδικήσεις και των τριών αρχουσών τάξεων και να απολαμβάνει την υποστήριξητων ΗΠΑ, καθώς εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς τους στην περιοχή, αλλά αυτόπρακτικά σημαίνει ότι τα σύνορα του Ισραήλ θα επεκταθούν μέχρι την Πάφο και τονΠειραιά. Η συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ σημαίνει εμπλοκή στους άγριουςανταγωνισμούς της περιοχής που ανοίγουν την πόρτα για νέους πολέμους και νέαεγκλήματα

Ελάτε ναδείξουμε ότι για μας το σύνθημα ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΕΑΛΑΙΟ είναι ακόμαπιο επίκαιρο τώρα που τα πετρέλαια ή τααέρια είναι κυπριακά, ιδιαίτερα σήμερα που στη Μ. Ανατολή οι λαοί εξεγείρονταικαι ζητούν το δίκιο τους ενώ ο Νετανιάχου απειλεί με νέο αιματοκύλισμα τηνπεριοχή.

Ελληνοκύπριοικαι Τουρκοκύπριοι ακτιβιστές μαζί με ακτιβιστές από τις κοινότητες Παλαιστινίωνκαι Σύρων θα ετοιμάσουμε μια άλλη υποδοχή στον Νετανιάχου, αντάξια τηςαιματοβαμμένης ιστορίας του, όσοι θέλετε να εκφράσετε την αντίθεση σας με τηνυποκρισία της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης που για χάριν των αερίωνσυνάπτουν γεωπολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες με το εγκληματικό κράτος τουΙσραήλ.

ΕΝΑΝΤΙΑΣΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ-ΙΣΡΑΗΛ

ΛΕΥΤΕΡΙΑΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Ιράν -Συρία: Όχι στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις

ΟΧΙΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

THURSDAY 16^th February 2012, at 18:30hrs

Meeting: Parking place near PASYDY (Pancyprian PublicEmployees Trade Union) - 3 Dimostheni Severi Avenue.

March and protest outside the venue of the officialreception.

Netanyahuis not welcome in Cyprus

Noalliance with the murderers of Palestinian people

Right wingIsraeli Prime Minister Benjamin Netanyahu is coming to Cyprus for an officialvisit on February 16^th.His visit is a challenge to every democratin this country who does not forget that the blood of hundreds of innocentPalestinians drips from Netanyahu’s hands.

It was nota long time ago when hundreds of Greek and Turkish Cypriots, Palestinian, Iraqiand Syrian demonstrators surrounded the Israeli and the US embassies chanting“No Blood for Oil”, protesting against the attack of US and their allies onIraq, on Afghanistan or protesting against the Israeli invasion in Lebanon, inGaza or in the West Bank. Some of those who will roll out the red carpettomorrow to welcome and shake hands with Netanyahu were among us during thoseprotests.

This is notthe reception that he deserves. On the contrary, we should show to Netanyahuthat he is not welcome in Cyprus as long as he refuses to stop Israelisettlement building on the occupied West Bank, while Palestinians are stillbeing evicted from their homes and as long as the siege of Gaza continues.

Particularly today when Israel becomes more aggressive against Iran while US and European Union showing their tolerance and their support.

The axisbetween Greece, Cyprus and Israel is considered strategically important for theruling class of these three countries to assert their interests. US support this axis since it suits their plans in the region. However this means in practice that Israel’s borders will extend up to Pafos and Piraeus. Moreover the alliance between Greece, Cyprus and Israel entails their entanglement in the fierce antagonisms in the region, and in effect leading to new wars and crimes.

Join theprotest and show that the slogan “NO BLOOD FOR OIL” it is still well timed nowthat Cyprus can claim her own oil or gas deposits and especially in a periodwhen the peoples in the Middle East have risen demanding their rights whileNetanyahu threatens the region with a new blood bath.

Greek andTurkish Cypriot activists together with Palestinian and Syrian activists willprepare another reception to Netanyahu deservedly to his criminal record. Wewill express our opposition and expose the hypocrisy of the Cyprus Governmentand the ruling class who enter geopolitical and military agreements for thesake of developing with the criminal Israeli state the gas deposits, discoveredbeneath the east Mediterranean Sea.

GREECE-CYPRUS-ISRAEL:NO TO THIS ALLIANCE

FREEPALESTINE

Iran-Syria: No to imperialist interventions

DON’TATTACK IRAN

Βροντερό 'παρών' του κόσμου της εργασίας στο συλλαλητήριο στην Αθήνα

2012-02-13T16:19:00.000+02:00

Ογκώδες μαχητικό συλλαλητήριο- απάντηση στη χούντα του δοτούπρωθυπουργού αρχι-Δήμιου τραπεζίτη

Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι και νέοι μάχονταισε όλη την Ελλάδα. Ο λαός μπαίνει δυναμικά στο προσκήνιο παίρνοντας τηνκατάσταση στα χέρια του.

Ο όγκος της συμμετοχής στην Αθήνα «ένωσε» όλες τιςπροσυγκεντρώσεις στο μεγαλύτερο συλλαλητήριο των τελευταίων χρόνων.

Σημειώνουμε την παρουσία της συγκλονιστικής απεργίας τωνχαλυβουργών όχι μόνο σε διάφορα σημεία της μεγαλειώδους σημερινής συγκέντρωσηςαλλά και στα συνθήματα που φώναζε αυθόρμητα ο κόσμος.

Η χούντα του μαύρου μετώπου των τραπεζιτών, του ντόπιου καιξένου κεφάλαιου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ και η κυβέρνηση του δοτούπρωθυπουργού αρχι-Δήμιου τραπεζίτη, άρχισε να τρίζει.

Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών στην Αθήνα έδωσαν βροντερόκαι μαχητικό ‘παρών’ στη μεγαλύτερη συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων.

Μάταια οι παπαγάλοι των ΜΜΕ προσπαθούν να την κρύψουν, νατην κάνουν …μαγική εικόνα! Μιλήσανε επανειλημμένα για μερικές …δεκάδες χιλιάδεςδιαδηλωτών (!), άλλος 10, άλλος 20, άλλος 30.000… Όσοι διαδηλωτές άκουγαν τιμεταδίδουν τα ΜΜΕ δεν πίστευαν στα αυτιά τους και σχολίαζαν ότι «δεν πειράζει,‘αυτοί’ το πήρανε πάντως το μήνυμα».

Ένα μήνυμα που προοιωνίζεται διαρκείς μαχητικούς εργατικούςαγώνες στο επόμενο διάστημα για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης κι αυτής τηςδολοφονικής πολιτικής.

Η προσπάθεια των δυνάμεων καταστολής του αρχι-Δήμιουτραπεζίτη να διαλύσουν τη συγκέντρωση άρχισε από νωρίς, όταν τελείως απρόκληταγύρω στις 5.30’ εξαπέλυσαν επίθεση με χημικά και κρότου –λάμψης στο Σύνταγμαμπροστά από τη Βουλή. Ο κόσμος όμως δεν έφευγε, γιατί είχε ‘πάρει το μήνυμα’ τισημαίνει για το μέλλον του το έγκλημα που συντελέστηκε απόψε στη Βουλή, αν δενπάρει ο ίδιος την κατάσταση στα χέρια του.

Οι σταθμοί του μετρό (Σύνταγμα, Ευαγγελισμός, Ακρόπολη,αργότερα Μοναστηράκι) ήταν κλειστοί, σε μια προσπάθεια παρεμπόδισης του κόσμουνα κατέβει.

Ήταν όμως συγκλονιστικό το ποτάμι του λαού που συνέρρεεμέχρι αργά από όλες τις μεριές εκεί, στο Σύνταγμα. Περιμένουμε με ενδιαφέροναπό τους ελληνόφωνους προπαγανδιστές του μνημονίου και της τρόικας να μαςεξηγήσουν στα δελτία τους πώς γέμισαν όλοι οι δρόμοι της Αθήνας από την Ομόνοιαμέχρι τη Λεωφόρο Συγγρού με τις λίγες δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτών πουαναφέρουν.

Εκτός όμως απ’ το ‘χιούμορ’, τα κανάλια προσφέρανε σήμερακαι σκηνές σουρεαλιστικής δημιουργίας: Έχοντας χωρισμένο το πλάνο στα δύο,παρουσίαζαν παράλληλα τα τεκταινόμενα εντός και εκτός βουλής. Και ενώ σχολίαζαντα ‘εκτός’, ο σχολιασμός τους ‘κούμπωνε’ περίφημα και με τα ‘εντός’:«βάνδαλοι», «πλιάτσικο», «λεηλασίες, τυφλή μανία καταστροφής» «επιτέλουςκάποιος να τους σταματήσει» και όλα τα σχετικά.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο κόσμος δεν είχε καμία διάθεση ναφύγει και, όχι μόνο άντεξε στις αλλεπάλληλες αστυνομικές επιδρομές, αλλάδιεκδίκησε μαχητικά το δικαίωμα στη διαδήλωση και δεν επέτρεψε να μετατραπεί τοκέντρο της πόλης σε απαγορευμένη ζώνη για το κίνημα.

Η οργή του κόσμου ήταν τόση, ώστε επανειλημμένες προσπάθειεςτων μισητών κρανοφόρων των ΜΑΤ να αποκόψουν κομμάτια της διαδήλωσης για να τους‘εφαρμόσουν’ τα επιχειρησιακά τους σχέδια έπεσαν στο κενό: οι διαδηλωτές τουςέπαιρναν στο κυνήγι και μπροστά στον όγκο της διαδήλωσης αναγκάζονταν νατραπούν σε φυγή.

Κάποια στιγμή μια κλούβα της ΕΛΑΣ γεμάτη κρανοφόρουςματατζήδες επιχείρησε να προσεγγίσει, ο κόσμος όμως έκανε αλυσίδες μεαποτέλεσμα η κλούβα να κάνει μεταβολή και να φύγει κάτω από τις ‘επευφημίες’των διαδηλωτών.

Ο κόσμος της εργασίας έδωσε σήμερα μια μεγάλη μάχη. Μια μάχηπου τα χαρακτηριστικά της δεν ήταν μόνο ο επιβλητικός όγκος –όσο και ναπροσπαθούν τα μέσα δεν κρύβεται- αλλά και η μαχητικότητα, η διάρκεια, οπολιτικός προσανατολισμός και η ανυπόταχτη αγωνιστικότητα.

Μια μάχη που σίγουρα θα έχει συνέχεια μέχρι να πέσει η χούντα του κεφάλαιου.

Ήδη το πολιτικό σκηνικό τρίζει, η εγκληματική συγκυβέρνησητου μαύρου μετώπου μετράει μέρες. Τα αστικά πολιτικά κόμματα αποσαθρώνονται. Πέρααπό τις δεκάδες διαγραφές βουλευτών, που φυσικά δεν είναι καθόλου άσχετες μετον όγκο και τον παλμό του συλλαλητηρίου, ο Ψυχάρης προαναγγέλλει στο σημερινόΒΗΜΑ την αλλαγή του κεντρικού πολιτικούσκηνικού («ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΟΛΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ»).

Η κοινωνική εξέγερση είναι ήδη εδώ, οι «δρόμοι» έχουν πιαενωθεί με τις «πλατείες», οι μούντζες έχουν ήδη γίνει γροθιές.

Ένας νέος «Δεκέμβρης 08», πανεργατικός αυτή τη φορά,ξεπροβάλλει μέσα στον Φλεβάρη, ανήμερα στην επέτειο της Βάρκιζας…

Πηγή Βάθυ Κόκκινο

Αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας, Σύριους κρατούμενους διαδηλωτές στην Κύπρο

2012-02-13T15:57:00.001+02:00

Αλληλεγγύη στους Σύριους Κρατούμενους διαδηλωτές πουκρατούνται στις φυλακές της Κύπρου!

Μήνυμα από τους Σύριους κρατούμενους στις Κυπριακές φυλακέςπου είχαν συλληφθεί σε μία διαδήλωση οργής στη Συριακή πρεσβεία στην Κύπρο:

Εμείς οι Σύριοι κρατούμενοι στις Φυλακές της Λακατάμιας στηΛευκωσία, σαν εκδήλωση αλληλεγγύης στον λαό μας και σαν εκδήλωση πένθους γιατους Σύριους μάρτυρες που δολοφονήθηκαν από το συριακό καθεστώς καιδιεκδικώντας την αποφυλάκιση μας, ξεκινάμε Απεργία Πείνας Διαρκείας.

Απευθύνουμε έκκληση στις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτωννα παρέμβουν για να αποτρέψουν την απέλαση μας από την Κύπρο.

Οι κρατούμενοι:

Basar Al-Dabe

Ikab Othman

Mustafa HajJumaa

Kinan AbuAmar

Bilal Abara

Ahmed Abara

«Αδελφέ Ελληνικέ λαέ»: Μηνύματα αλληλεγγύης προς την Ελλάδα από τη Λατινική Αμερική

2012-02-13T15:43:00.000+02:00

Οι δύσκολες ώρες που περνά η Eλλάδα λόγω των δυσβάσταχτωνοικονομικών μέτρων, της συνεχούς, εξαντλητικής λιτότητας και των απειλών περίχρεωκοπίας, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της ειδησεογραφίας των μέσωνενημέρωσης και στη Λατινική Αμερική. Εργατικά συνδικάτα, κοινωνικοί φορείς,ομάδες πολιτών και κομματικές οργανώσεις από την Αργεντινή, τη Βενεζουέλα, τοΜεξικό και τη Βολιβία εκφράζουν τις τελευταίες ώρες την αλληλεγγύη τους προςτον ελληνικό λαό. Με δημόσιες ανακοινώσεις και επιστολές τους καλούν τους Ελληνες να αντισταθούν στη λαίλαπα των νεοφιλελεύθερων μνημονίων εκφράζοντας τηβεβαιότητα ότι ο μαζικός λαϊκός αγώνας μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση και ναβγει νικηφόρος από αυτήν την περιπέτεια.

Μήνυμα προς την Ελλάδα από την οργάνωση "Μητέρες τηςΠλατείας του Μάη" (βραβείο Νόμπελ Ειρήνης), Μπουένος Άιρες:

"Προς τον αγωνιζόμενο Ελληνικό λαό.. Παιδιά μας,εγγόνια μας, τα λίγα αυτά λόγια που θα ακούσετε είναι από τις μανάδες πουχάσαμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας στα χρόνια της δικτατορίας στηνΑργεντινή. Εκείνα τα χρόνια, το Δ.Ν.Τ. βρισκόταν για πολλοστή φορά στη χώρα μαςσπέρνοντας την μιζέρια, τη πείνα και την υποδούλωση του λάου μας. Το μόνο πουέκαναν τα παιδιά μας ήταν να υπερασπίσουν το λαό μας. Αυτό ήταν το «έγκλημα»τους. Για τους λόγους αυτούς, έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν, την ίδια τους τηζωή. Ο ηρωικός αγώνας σας σήμερα, σε διαφορετικές συνθήκες αλλά με τους ίδιουςεχθρούς των λαών, δεν είναι διαφορετικός, κάνετε το αυτονόητο για να σώσετε τιςεπόμενες γενιές από την υποδούλωση. Σήμερα, αύριο και μεθαύριο, μη τα βάλετεκάτω, όσο και δύσκολο και ανυπέρβλητο να φαίνετε, θα τα καταφέρετε. Συνεχίστεέως τη τελική νίκη. Τώρα τούτες τις ώρες είμαστε και δικές σας μάνες, η σκέψημας και τα λόγια μας είναι μαζί σας. Ξαναβλέπουμε, τα δικά μας παιδιά στουςδρόμους της Αθήνας και της Ελλάδας, στους δρόμους του Καίρου, στους δρόμους τηςΛισσαβόνας και της Μαδρίτης να αγωνίζονται και να νικούν! Hasta la Victoriasiempre!"

Μήνυμα αλληλεγγύης από τη Γενική Σοσιαλιστική ΣυνομοσπονδίαΕργατών της Βενεζουέλας.

"Αδελφέ Ελληνικέ Λαέ Συνάδελφοι, Σύντροφοι, companerosΑπό το Καράκας της Βενεζουέλας σας απευθύνουμε θερμό συντροφικό καιεπαναστατικό χαιρετισμό. Τούτες τις ώρες ο Βολιβαριανός λαός της Βενεζουέλαςείναι μαζί σας! Γνωρίζουμε ότι οι αγώνες σας είναι δύσκολοι και άνισοι, αλλάξέρουμε ότι οι λαοί πάντα έχουν την ακατανίκητη δύναμη να νικούν στις πιοαντίξοες συνθήκες. Ο δικός σας λαός έχει γράψει ιστορία. Θα γράψει και τώρα.Έχουμε καταφέρει μέσα από συνεχείς αγώνες να στείλουμε το νεοφιλελεύθεροεργαστήριο και την κρεατομηχανή που καταστρέφει τις κοινωνίες και τις παραδίδειστους τοκογλύφους, στους τραπεζίτες και στον ιμπεριαλισμό στο αποχωρητήριο τηςιστορίας! Εμείς στην χώρα μας και στη Λατινική Αμερική ανοίγουμε νέους δρόμουςπου βασίζονται στην αλληλεγγύη, στη αλληλοκατανόηση των λαών μας, στην ανάγκη,η παιδεία, η υγεία, η δημοκρατία να μην είναι εμπόρευμα αλλά κοινωνικά αγαθάγια το λαό, ώστε να έχουν πραγματικό περιεχόμενο, ώστε να μην υπάρχει ούτε έναςάστεγος, ούτε ένας άνεργος, ούτε ένα παιδι που να διψά για να κατακτήσει τηγνώση, τη τέχνη τον αθλητισμό και την ανθρωπιά και να μπορεί να το κάνει. Δενξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε αλλά μέχρι τέλους θα αγωνιζόμαστε για αυτά ταπανανθρώπινα ιδανικά! Χαιρετίζουμε τον ηρωικό αγώνα σας, την νικηφόρα σας ορμή,το απαράμιλλο θάρρος σας! Ζητήστε όποτε το κρίνετε να βοηθήσουμε με όποιο τρόπομπορούμε και θα το κάνουμε! Το έχετε ξανακάνει, δώστε στους λαούς του κόσμουτην ελπίδα του αγώνα ξανά! Ταράξτε τα λιμνάζοντα νερά της Ευρωπης του άγριουκαπιταλισμού και τη βαρβαρότητας ώστε να ξαναβρεί τη ψυχή της και τα όνειρατης! Δίωξε αυτούς που σας θέλουν προσκυνημένους! Μπορείτε! Ηasta la Victoriasiempre!"

Μήνυμα αλληλεγγύης από το αργεντίνικο κίνημα "Ελεύθεροιτου Νότου", μέσω του βουλευτή Χόρχε Σεμπάγιος.

"Αδέλφια Έλληνες, Σύντροφοι και Φίλοι,

Ο λαός μας παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις τελευταίεςεξελίξεις στη χώρα σας. Ο λαός της Αργεντινής ξαναζεί το δράμα, την τραγωδίατης λεηλασίας και της ακραίας φτώχειας, βλέποντας και διαβάζοντας για αυτά πουσυμβαίνουν στη Ελλάδα. Νιώσαμε αυτό που νιώθετε. Πονέσαμε όπως και εσείς.Κύλησαν τα δάκρια των μανάδων μας όταν τα παιδιά τους έφυγαν μετανάστες σταπέτρινα χρόνια του Δ.Ν.Τ. Είδαμε τους γονείς μας, τα αδέλφια μας και τα παιδιάμας να βρίσκονται στην μακροχρόνια ανεργία.

Μας λοιδόρησαν ως τεμπέληδες όπως τώρα χλευάζουν εσάς.Αγωνιστήκαμε όπως εσείς τώρα ! Νικήσαμε όπως εσείς θα νικήσετε!VENCEREMOS!"

Μήνυμα αλληλεγγύης από τα εργατικά συνδικάτα του Μεξικού.Υπογράφει ο Μάνουελ Παζ, πρόεδρος του συνδικάτου ηλεκτρολόγων που διάγει τοδεύτερο μήνα απεργειακών κινητοποιήσεων.

"Προς τον Ελληνικό Λαό,

Το Δ.Ν.Τ. είναι μια γάγγραινα που δεκαετίες τώρα έχειοδηγήσει το Μέξικο στην μαζική εξαθλίωση των κάτοικων του, ιδιαίτερα υμείς οιεργαζόμενοι, είδαμε τις συλλογικές μας συμβάσεις να μην υπάρχουν πια, τιςμαζικές απολύσεις να είναι καθημερινές, το οκτάωρο να είναι «κάτι που θυμόμαστεαπό τα παλιά χρόνια». Θέλουμε να ξέρετε ότι η καταστολή και η βία που έχειεξαπολυθεί εναντίων μας, οι συλλήψεις την συνδικαλιστικών μας εκπροσώπων είναιεπιταγή του Δ.Ν.Τ., γιατί δεν θέλουν να έχουν απέναντι τους τις φωνές τωνταπεινών και των αδικημένων.

Εσείς δίνετε μια μεγαλειώδη και ιστορική μάχη, σήμερα. Έχειπαγκόσμιες διαστάσεις και έχουμε όλοι ευθύνη να νικήσετε. Μπορείτε να τους διώξετεαπό τη χώρα σας.

Μπορείτε να ονειρευτείτε μια άλλη κοινωνία.

Μπορούμε μαζί να είμαστε , στο ίδιο χαράκωμα σήμερα, αν καιτόσο μακριά, οι αγώνες μας σήμερα πάνε δίπλα, δίπλα, στην ίδια αλυσίδα στηνίδια πορεία, στην ίδια συγκέντρωση. Θα νικήσουμε!

VENCEREMOS!"

Πηγή:Sierra maestra

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ BAΣΗ ΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΩΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

2012-02-09T00:41:00.000+02:00

Άλλο ένα βήμα κλιμάκωσης του επικίνδυνου ιμπεριαλιστικούανταγωνισμού στην περιοχή της Ανατολής Μεσογείου καταγράφεται. Πιοσυγκεκριμένα, η ισραηλινή εφημερίδα «Jerusalem Post» δημοσίευσε ένα άρθρο πουυπογράφει ο Γιάακοβ Κατζ, εκ των διακεκριμένων σε θέματα εθνικής ασφαλείαςαναλυτής του ισραηλινού Τύπου.

Η εφημερίδα και ο συντάκτης επιλέγουν ένανέμμεσο τρόπο παρουσίασης του θέματος, αφού είναι φανερό ότι η δημοσίευσης τηςεπίσης, προφανώς μετά από «διαρροή» από υψηλότατο κυβερνητικό επίπεδο στοΙσραήλ, στόχο έχει να μετρήσει αντιδράσεις. Η ακριβής διατύπωση στην πρώτηκιόλας παράγραφο του κειμένου είναι, ότι «ο Νετανιάχου θα μπορούσε να καταθέσειαίτημα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Φεβρουαρίου στην Κύπρο», ενώαποκαλύπτεται ότι εξελίσσονται συζητήσεις ανάμεσα στις δυο χώρες οι οποίεςβρίσκονται ακόμα σε «προκαταρκτικό στάδιο». Ο συντάκτης αναφέρει στη συνέχεια,ότι «το Ισραήλ θα μπορούσε να θέλει τη βάση για να προστατεύσει "τακοιτάσματα φυσικού αερίου στην Μεσόγειο, τα οποία συνεχώς αυξάνονται".

Μέσα Ενημέρωσης στην Κυπριακή Δημοκρατία αναφέρουν ότι οιΙσραηλινοί επιθυμούν μετασταθμεύσεις αεροσκαφών τους σε αεροπορική βάση στηνήσο. Οι Ισραηλινοί θα χρησιμοποιήσουν όπως όλα δείχνουν την αεροπορική βάσηΑνδρέας Παπανδρέου, που είχε διαμορφωθεί έτσι ώστε να μπορεί να υποστηρίζειελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, στο πλαίσιο του Eνιαίου Αμυντικού ΔόγματοςΕλλάδας-Κύπρου. Στα δημοσιεύματα αναφέρεται ότι δεν είναι ξεκάθαρο αν θαζητηθεί η μόνιμη στάθμευση ισραηλινών μαχητικών στη βάση, ή το να έχουν τηδυνατότητα να λαμβάνουν λογιστική υποστήριξη κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στηνπεριοχή.

Οι διαπραγματεύσεις αυτές έρχονται σε συνέχεια των συμφωνιώνπου υπέγραψαν οι υπουργοί Άμυνας των δυο χωρών, Δημήτρης Ηλιάδης και ΕχούντΜπάρακ στο Τελ Αβίβ, οι οποίοι φέρονται να συζήτησαν το ενδεχόμενο κατά τηδιάρκεια της συνάντησης τους. Το επίπεδο της ισραηλινής στρατιωτικής παρουσίαςστη νήσο θα πρέπει να είναι ευθέως ανάλογο με την ευρύτερη εμπλοκή της στηνάμυνα της νήσου υποστηρίζουν οι στρατιωτικοί και πολιτικοί παράγοντες τουκράτους Τρομοκράτη. Η Κύπρος έχει υπογράψει σημαντικές στρατιωτικές συμφωνίες,ενώ βρίσκεται και σε διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ για την προμήθεια πολεμικούυλικού. Η συνεργασία πλέον επεκτείνεται από τις μυστικές υπηρεσίες μέχρι τηνεπί της ουσίας αναπλήρωση του κενού Κυπριακής Πολεμικής Αεροπορίας από ταισραηλινά γεράκια.

Όλοι κατανοούν ότι η Ανατολική Μεσόγειο τείνει να αποκτήσειτεράστια γεωστρατηγική σημασία. Δεν είναι καθόλου τυχαία η έντονη στρατιωτικήπαρουσία όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, η υπογραφή συμφωνιώνστρατιωτικής συνεργασίας, αλλά και ενεργειακής. Είναι δεδομένο ότι οκαθορισμός ΑΟΖ, η ανακάλυψη και η μοιρασιά των ενεργειακών κοιτασμάτων θαμετατρέψουν σύντομα την περιοχή σε μια από τις πιο επικίνδυνες, θα επιβάλλεινέα κούρσα των εξοπλισμών, ενώ ο φόβος ενός θερμού πολεμικού επεισοδίου θα ρίχνειβαριά την σκιά του. Θεωρείται σίγουρο ότι ο ελληνικός αστικός κόσμος θαεπιχειρήσει να οξύνει από τη μεριά του τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό,στηριζόμενος και στην στρατιωτική του συνεργασία με το Ισραήλ.

Στεκόμαστε απέναντι στον καλλιεργούμενο εθνικισμό καιρατσισμό που προωθεί την «εθνική ενότητα» και σπέρνει την ταξική διχόνοια.Στεκόμαστε απέναντι στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό των αρχουσών τάξεωνΕλλάδας-Τουρκίας, αναγνωρίζουμε την επιθετικότητα και των δύο αστικώνσυστημάτων εξουσίας, πρώτα από όλα, ενάντια στους εργαζόμενους της χώρας τους,η άγρια εκμετάλλευση των οποίων τους παρέχει την οικονομική-πολιτική υπεραξίαγια να βγουν νικητές στον άγριο αγώνα που διεξάγουν μεταξύ τους.

Πρώτιστο καθήκον μας είναι η αμφισβήτηση των «εθνικών στρατηγικών»-τουςσχεδιασμούς ανάπτυξης των κερδών δηλαδή του κόσμου του πλούτου και τηςαπαίτησης του αστικού καθεστώτος εξουσίας για «εθνική συνεννόηση», της υποταγήςμας δηλαδή στα σχέδια των αστών εναντίον του κόσμου της εργασίας, εντός καιεκτός συνόρων.

Είναι η ανάπτυξη μαζικών, μαχητικών κινημάτων για τηνανατροπή των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ της αντεργατικής λαίλαπας, του ακραίουκρατικού αυταρχισμού και της πολεμοκαπηλείας σε Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ-Τουρκία,την προβολή ενός σύγχρονου εργατικού διεθνισμού, την πάληΕλλήνων-Κυπρίων-Τούρκων-Κούρδων εργαζόμενων για τα κοινά μας συμφέροντα.

Απαιτείται τώρα η δημιουργία ενός μαζικούΑντιπολεμικού-Αντιμιλιταριστικού-Αντιεθνικιστικού Συντονισμού, αντίπαλο δέοςστην εθνικιστική και ρατσιστική έξαρση, που θα βάλει Φραγμό στον ανταγωνισμόκαι στην πολεμική εμπλοκή Ελληνικού-Τουρκικού κράτους, που θα μπλοκάρει τηνσυμμετοχή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα τωνΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, τους εξοπλισμούς και την αύξηση της θητείας, διατρανώνονταςτην ανάγκη των εργαζόμενων και της νεολαίας να μείνει μακριά από τον Στρατό καιτους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

70 χρόνια από τον θανατερό χειμώνα 1941 – 42 στην Ελλάδα: Το Εργατικό ΕΑΜ ενάντια στην πείνα

2012-02-06T19:02:00.002+02:00

Το χειμώνα του 1941-1942 η σημερινή πλατεία ΕθνικήςΑντίστασης (πρώην πλατεία Κοτζιά) έγινε χώρος ταφής εκείνων που είχαν χάσει τηζωή τους από την πείνα. Οι σχάρες των φρεατίων εξαερισμού του ηλεκτρικούσιδηρόδρομου καλύπτονταν από νεκρούς άστεγους που προσπαθούσαν να βρουν λίγηζεστασιά στις παγωμένες νύχτες. Ανθρωποι κατέρρρεαν στη μέση του δρόμου από τηνεξάντληση. Τα κάρα του δήμου μάζευαν νεκρούς παρατημένους στους δρόμους. Οιπερισσότεροι θάβονταν ανώνυμοι, οι δικοί τους δεν δήλωναν το θάνατό τους για νακρατήσουν τα δελτία τροφίμων. Αυτός ο χειμώνας της πείνας και του θανάτου έχειχαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη μέχρι σήμερα.

Η πείνα και η θανατερή σοδειά της δεν ήταν συνέπειαφυσικής καταστροφής. Ήταν το αποτέλεσμα του συνδυασμού των δυοτεράτων που γέννησε η κρίση του καπιταλισμού: του πολέμου και του φασισμού.

Ο πόλεμος του 1940-41 τσάκισε την ελληνική οικονομίακαι ιδιαίτερα την αγροτική. Εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες επιστρατεύτηκαν. Το“Αλβανικό Έπος” στηρίχτηκε επίσης στα εκατοντάδες χιλιάδες ζώα που επιτάχθηκανγια τις ανάγκες του στρατού. Ακόμα και τα λιγοστά τρακτέρ, περίπου 1.000επιτάχθηκαν, για να χαθούν τα περισσότερα. Ετσι η σοδειά του 1941 ήτανχαμηλότερη κατά 15-30% σε μια χώρα που προπολεμικά έκανε εισαγωγές σιτηρών γιανα καλύψει τις ανάγκες της.

Η φασιστική Κατοχή έκανε την κατάσταση πολλές φορέςχειρότερη. Η πολιτική των ναζί στις κατεχόμενες χώρες ήταν η εξής: η Βέρμαχτ θακάλυπτε τις ανάγκες της από τους τοπικούς πόρους. Επίσης, τρόφιμα, πρώτες ύλεςακόμα και ολόκληρες βιομηχανικές εγκαταστάσεις θα μεταφέρονταν στην Γερμανία.Αυτό σήμαινε μια τεράστια αρπαγή μεταλλευμάτων καταρχήν, αλλά και κάθε είδουςτροφίμων. Πάλι, η κατάσταση γινόταν χειρότερη γιατί η Ελλάδα βρέθηκε κομμένη σετρεις ζώνες κατοχής. Οι ιταλικές, βουλγάρικες και γερμανικές αρχές δενεπέτρεπαν τη διακίνηση προιόντων έξω από τις ζώνες τους. Επίσης, τοσυγκοινωνιακό δίκτυο είχε διαλυθεί: για να πας με τρένο στη Θεσσαλονίκηχρειαζόσουν 36 ώρες αν ήσουν τυχερός να εξασφαλίσεις θέση. Η συγκοινωνία μενησιά με αγροτική παραγωγή, όπως η Κρήτη, είχε προσωρινά διακοπεί.

Τα σημάδια της επισιτιστικής κρίσης είχαν κάνει την εμφάνισήτους ήδη πριν τα ναζιστικά στρατεύματα καταλάβουν την Ελλάδα. Αρχισαν ναγίνονται πιο έντονα στη διάρκεια του καλοκαιριού του 1941. Η κυβέρνηση τωνδωσίλογων του στρατηγού Τσολάκογλου προσπάθησε να συγκεντρώσει τη σοδειά τωναγροτών, τάχα για να αντιμετωπίσει την κρίση, με βάση υποχρεωτικές τιμές. Οτανοι αγρότες αρνήθηκαν να πουλήσουν στις αρχές, έστειλε την χωροφυλακή. Κι αυτόαπέτυχε. Οι αγρότες ήθελαν να κρατήσουν τη -μειωμένη- σοδειά για δυο λόγους.Πρώτον, οι περισσότεροι, για τις δικές τους ανάγκες. Δεύτερον, γιατί το χρήμαγινόταν κουρελόχαρτο από τον πληθωρισμό που θα έπαιρνε μυθικές διαστάσεις ταεπόμενα χρόνια. Οι τιμές που όριζε η κυβέρνηση σήμαιναν απλά αρπαγή τηςσοδειάς.

Το τελειωτικό χτύπημα το έδωσε το εμπάργκο, ο αποκλεισμός,που επέβαλε στη κατεχόμενη Ελλάδα ο βρετανικός πολεμικός στόλος. Καμιά βοήθειααπό το εξωτερικό δεν μπορούσε να μπει.

Η πείνα δεν χτύπησε “όλους τους Έλληνες”. Χτύπησε τουςεργάτες, τους υπαλλήλους και τους πιο φτωχούς. Κύρια στην Αθήνα και τονΠειραιά, αλλά και σε νησιά όπως η Σύρος και η Χίος. Ετσι κι αλλιώς,προπολεμικά, οι εργατογειτονιές και οι συνοικισμοί των προσφύγων ήταν μέρη πουθέριζε η στέρηση και οι αρρώστιες, όπως η φυματίωση. Τον Νοέμβρη, όταν η μερίδαπου έδινε το δελτίο για το ψωμί έπεσε κάτω από τα 100 γραμμάρια την ημέρα, οκόσμος άρχισε να πεθαίνει.

Πρώτοι πέθαιναν φαντάροι που είχαν αποκοπεί από τα μέρηκαταγωγής τους, μετά οι “περιθωριακοί” και μετά οι προσφυγογειτονιές που οικάτοικοι τους δεν μπορούσαν καν να καταφύγουν σε συγγενείς σε χωριά άρχισαν ναμετράνε νεκρούς. Το Κολωνάκι δεν πείνασε, ούτε το Π. Ψυχικό ή η Φιλοθέη. ΤαΠαλαιά Σφαγεία, το Δουργούτι, ο Βύρωνας και η Καισαριανή, η Δραπετσώνα και ηΚοκκινιά υπέφεραν.

Τα θύματα δύσκολα μετριόνται. Ενας υπολογισμός συγκρίνειτους νεκρούς ανάμεσα στην 1/10/1941 και την 30/9/42 με αυτούς του 1940 σε Αθήνα– Πειραιά. Το 1940 είχαν δηλωθεί 14.566 θάνατοι και το 1941 49.188. Η διαφορά,34.622, πρέπει να οφείλεται στην πείνα, αλλά και στις αρρώστιες όπως ηφυματίωση. Στην πραγματικότητα, οι θάνατοι ήταν περισσότεροι. Ο ιστορικόςΧάγκεν Φλάισερ έχει καταλήξει σε ένα αριθμό περίπου 100.000 σε ολόκληρη τηχώρα, οι περισσότερο από τους μισούς στην πρωτεύουσα.

Μαύρη αγορά

Με τον πληθωρισμό να καλπάζει, την οικονομία να είναιδιαλυμένη, γεννήθηκε το φαινόμενο της “μαύρης αγοράς”. Δεκάδες χιλιάδεςάνθρωποι επιδίδονταν σε κάθε είδους ανταλλαγές αγαθών πολλές φορές περπατώνταςαπίστευτες αποστάσεις για να πάρουν λιγοστά τρόφιμα ή άλλα είδη -όπως σπίρτα,ξυραφάκια, ελαστικά- για να τα ανταλλάξουν πάλι με λάδι ή αλεύρι. Ομως, τη“μαύρη αγορά” δεν την έλεγχαν ούτε οι αγρότες ούτε ο “κοσμάκης” που μετά τηδουλειά μετατρεπόταν σε μικροπωλητή. Την έλεγχαν εκείνοι που είχαν τηνοικονομική εξουσία και τις σχέσεις με τις κατοχικές αρχές: βιομήχανοι,μεγαλέμποροι, δωσίλογοι συνεργάτες. Αυτοί, και κάποια “νέα τζάκια” που“φτιάχτηκαν” εκείνα τα χρόνια, θησαύριζαν από την πείνα και την κερδοσκοπία.Αλλά δημοσίως παρίσταναν ότι συνέπασχαν με το δράμα.

Η φιλανθρωπία της “υψηλής κοινωνίας”, της Εκκλησίας ακόμακαι του Ερυθρού Σταυρού που έσπευσαν να οργανώσουν συσσίτια δεν αντιμετώπισετην καταστροφή. Ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ γράφει στο βιβλίο “Στην Ελλάδα τουΧίτλερ”:

“Στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, φιλανθρωπικές καιθρησκευτικές οργανώσεις παράστεκαν τους πρόσφυγες, τους άστεγους κληρωτούς καιτους ανέργους. Εύπορες νοικοκυρές στο λιμάνι του Βόλου προπαγάνδιζαν λίστεςσυμμετεχόντων σ’ ένα σχέδιο «υιοθεσίας» και διατροφής παιδιών από τιςφτωχογειτονιές… Σε αντίθεση με την κυβέρνηση, δεν είχαν φορολογικές ούτεκατασταλτικές εξουσίες και δεν διέθεταν τα μέσα για να αγοράσουν τρόφιμα σεευρεία κλίμακα. «Καμιά οργάνωση δημόσιας αρωγής ή κοινωνικής πρόνοιας», έλεγεμια έκθεση του Ερυθρού Σταυρού, «δεν θα μπορούσε να σώσει όλους όσοι υπέφεραναπό το λιμό». Στα συσσίτια απόρων της πρωτεύουσας λιγότερο από το ένα τέταρτοτου πληθυσμού που είχαν ανάγκη από τέτοια αρωγή έβρισκαν τροφή.

Αυτός που έσωσε τον κόσμο από μια επανάληψη του λιμού τηνεπόμενη χρονιά ήταν η Αντίσταση, το ΕΑΜ. Οι στίχοι του τραγουδιού “Το ΕΑΜ μάςέσωσε από την πείνα…” δεν είναι υπερβολή. Και εδώ χρειάζονται κάποιεςδιευκρινίσεις -το πώς έχει μεγάλη σημασία.

Είναι αλήθεια ότι από τα μέσα του ’42 οι Βρετανοί χαλάρωσαντον αποκλεισμό και άρχισε να φτάνει ανθρωπιστική βοήθεια σε τρόφιμα. Το ζήτημαήταν βέβαια, πού θα πήγαιναν και ποιος θα τα διαχειριζόταν. Η εργατική τάξη τηςΑθήνας και του Πειραιά ιδιαίτερα έδωσε μια απάντηση: σε μας και από εμάς. Και οτρόπος για να γίνει αυτό ήταν τα κλασικά όπλα του εργατικού κινήματος. Απεργία,διαδήλωση, οργάνωση. Το Εργατικό ΕΑΜ (ΕΕΑΜ), που είχε συγκροτηθεί ήδη από τονΙούλη του 1941, πριν το ΕΑΜ που ιδρύθηκε τον Σεπτέμβρη, μπήκε μπροστά.

Στις 14 Απρίλη 1942 ένας ταχυδρομικός λιποθυμάει από τηνπείνα στο Κεντρικό Ταχυδρομείο στην Αθήνα. Και όπως περιγράφει το σχετικόχρονικό, το απόγευμα, όταν το νέο έκανε το γύρο όλων των βαρδιών: “Κάποιοςφωνάζει στο προαύλιο: ´Τι καθόμαστε παιδιά! Θα πεθάνουμε στα πόδια μας!’. Καιμια δεύτερη φωνή απαντάει: ‘Απεργία!’ ‘Ζήτω η Απεργία!’ ξεσπάει τοσυγκεντρωμένο στο προαύλιο πλήθος και μ’ ενθουσιασμό πλημμυρίζει τους δρόμουςαψηφώντας τους κινδύνους.”

Απεργία, λοιπόν, σε ένα νευραλγικό τομέα σε καιρό πολέμου,όπως ήταν τα ΤΤΤ, Ταχυδρομεία-Τηλέγραφοι-Τηλέφωνα. Η απεργία απλώθηκε σε όλουςτους δημόσιους υπάλληλους. Οι απεργοί συγκρότησαν μια Κεντρική ΑπεργιακήΕπιτροπή και παρά τις πιέσεις και τους κινδύνους κράτησαν για μέρες. Στο τέλοςνίκησαν.

Τον Σεπτέμβρη του 1942 το Εργατικό ΕΑΜ οργάνωσε ένα ακόμακύμα απεργιών που απλώθηκε σε πολλούς κλάδους. Συμμετείχαν οι “τριατατικοί”, οιτραπεζικοί, οι εργάτες της Ουλεν (ύδρευση), του Ηλεκτρικού Εργοστάσιου, τουΦΙΞ, τα Λιπάσματα στην Δραπετσώνα, οι λιγνιτωρύχοι της Καλογρέζας, πολλοίυφαντουργοί, λιμενεργάτες και σιδηροδρομικοί. Το σύνθημα: “Οχι άλλος χειμώναςσαν του 1941-42”.

Τα αιτήματα αυτών και άλλων απεργιών ή κινητοποιήσεων που θαακολουθούσαν, ήταν αυξήσεις στους μισθούς και επειδή το χρήμα δεν είχε αξία,συσσίτια και εφοδιασμός με είδη πρώτης ανάγκης. Η οργάνωση που εξασφάλιζε ότιαυτά τα αγαθά θα πήγαιναν πράγματι στους εργάτες και τις οικογένειές τους ήτανοι καταναλωτικοί συνεταιρισμοί.

Ο Θύμιος Μπράτσος ήταν ξενοδοχοϋπάλληλος στη “Μεγάλη Βρετάνια”,στέλεχος του ΕΕΑΜ και του ΚΚΕ. Εχει αφήσει μια πολύτιμη μαρτυρία για το πώςοργανώθηκε ο καταναλωτικός συνεταιρισμός στο χώρο του, με τη συμμετοχή και των300 περίπου υπαλλήλων. “Αποφασίστηκε να στείλουμε μια επιτροπή από το ανώτεροπροσωπικό στην Ιταλική Πρεσβεία για να μας χορηγήσουν τρόφιμα για τονσυνεταιρισμό…Πήγε η Επιτροπή και πέτυχε…”

Ξενοδοχοϋπάλληλοι

Δεν ήταν μόνο τα συσσίτια που οργάνωσε ο συνεταιρισμός. Ο Θ.Μπράτσος θυμάται ότι: “Οι ξενοδόχοι βρήκαν την ευκαιρία στην Γερμανική Κατοχή καιεπανέφεραν τον νόμο που χαρακτήριζε τους ξενοδοχοϋπάλληλους σαν υπηρέτες χωρίςκανένα δικαίωμα στη δουλειά… Την Τρίτη μέρα της κινητοποίησης στα ΠαλαιάΑνάκτορα μας δέχτηκε ο Γραμματέας του Πολιτικού Γραφείου της κυβέρνησηςΤσολάκογλου και μας υποσχέθηκε ότι θα ανασταλεί η ψήφιση του νόμου. Επίσηςζητήσαμε να μας απαλλάξει από τον Κλαδά, τμηματάρχη υπάλληλο του ΥπουργείουΕργασίας, ο οποίος εξυπηρετούσε τους ξενοδόχους”.

Δυο χρόνια αργότερα, όταν ξεκινούσε ο Δεκέμβρης του 1944,ένας Άγγλος αξιωματικός κατέγραφε την έκπληξή του για το γεγονός ότι όλοι οιεργαζόμενοι στο ξενοδοχείο συμμετείχαν στην γενική απεργία που είχε κηρύξει τοΕΑΜ. “Η ευγνωμοσύνη τους στους απελευθερωτές ερχόταν σε δεύτερη μοίρα μπροστάστην πίστη τους στο ΕΑΜ”. Αυτή η πίστη είχε σφυραλατηθεί στους νικηφόρουςεργατικούς αγώνες της Κατοχής.

Όπως και τότε, έτσι και σήμερα η τάξη που σκορπάει τηνφτώχεια, την απόγνωση και την πείνα, παριστάνει ότι βοηθάει τους “άτυχους” με τις φιλανθρωπίες τηςΑρχιεπισκοπής, του Σκάι και των σούπερ-μάρκετ. Όπως και οι ξενοδόχοι τηςΚατοχής, έτσι και σήμερα ο ΣΕΒ, οι τραπεζίτες και όλοι οι καπιταλιστέςεκβιάζουν με τις πλάτες της Τρόικας για να καταργηθούν ΣΣΕ, κατώτατος μισθός,να γίνουν ανεξέλεγκτες οι απολύσεις.

Η απάντηση που παίρνουν είναι ο αγώνας της Χαλυβουργίας, τουΑλτερ, της Ελευθεροτυπίας, της Ιντρακομ, δεκάδων “μικρών” εργοστασίων,επιχειρήσεων, στα νοσοκομεία, σε οργανισμούς του δημόσιου. Οι απεργίες, ηαπαγόρευση των απολύσεων, ο εργατικός έλεγχος δίνουν την προοπτική για να μηναπλωθεί η βαρβαρότητα που γεννάει η καπιταλιστική κρίση. Για να πάρουν τοτιμόνι οι εργάτες. Αν οι εργατικοί αγώνες “μας έσωσαν από την πείνα” στηφασιστική Κατοχή, σήμερα μπορούν και να είναι νικηφόροι και να φτάσουν πολύ πιομακριά.

Πηγή: ΕργατικήΑλληλεγγύη

Για το έγκλημα στον ποδοσφαιρικό αγώνα στην Αίγυπτο

2012-02-05T10:53:00.000+02:00

Την περασμένη Τετάρτη στην Αίγυπτο, 74 άνθρωποι σκοτώθηκαν και τουλάχιστον χίλιοι τραυματίστηκαν σε επεισόδια που έγιναν μετά το τέλος ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Το τραγικό αυτό γεγονός έχει άμεση σχέση με την πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο. Παραθέτουμε την ανακοίνωση των Επαναστατών Σοσιαλιστών της Αιγύπτου.

Ανακοίνωση των Επαναστατών Σοσιαλιστών της Αιγύπτου γιατο έγκλημα στον ποδοσφαιρικό αγώνα αλ-Μάσρι – αλ-Άχλι

Στην υπεράσπιση των Ούλτρας:
το μήνυμά τους και η απάντησή μας

Ποιο μήνυμα σκόπευε να μεταδώσει το έγκλημα που διαπράχθηκεκατά των Ούλτρας της αλ-Άχλι με τη δολοφονία 75 ανθρώπων; Είχε σκοπό τηντιμωρία των δυνάμεων και των ομάδων που συμμετείχαν στην επανάσταση καισυνεχίζουν να αντιστέκονται στο Στρατιωτικό Συμβούλιο; Το έγκλημα διαπράχθηκετη μέρα της επετείου της “Μάχης της Καμήλας” -μήπως σκοπός ήταν να επιβεβαιωθείπως οι υπεύθυνοι εκείνης της μάχης έχουν ακόμα την επιρροή και τη δύναμη καιμπορούν να διαπράττουν καινούργια εγκλήματα;

Μήπως σκοπός του εγκλήματος, που διαπράχθηκε μόλις λίγεςμέρες μετά την άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, ήταν να δοθεί το μήνυμαπως δεν θα υπάρχει ασφάλεια χωρίς τη σιδερένια γροθιά των έκτακτων νόμων; Ήσκοπός ήταν να συνεχίσει να πλανιέται το φάσμα του χάους και της πυρκαγιάς πάνωαπό την Αίγυπτο, αφού οι επαναστατικές δυνάμεις κατάφεραν να προστατεύσουν τηνυπόληψη της επανάστασης και αποκάλυψαν το ψεύδος αυτών των σεναρίων;

Όποιο κι αν ήταν το το μήνυμα του εγκλήματος, η απάντηση τωνεπαναστατικών δυνάμεων ήταν δυνατή και καθαρή. Είπαμε “Όχι”. Τα εγκλήματαενάντια στις επαναστατικές δυνάμεις δεν θα σταματήσουν την επανάσταση και δενθα φοβίσουν τους επαναστάτες. Οι ηγέτες που βρίσκονταν πίσω από τη “Μάχη τηςΚαμήλας” και προστατεύονται από το στρατιωτικό συμβούλιο δεν θα τα καταφέρουν.Θα αποτύχουν οικτρά, όπως απέτυχαν και την πρώτη φορά. Όπως και το καθεστώςΜουμπάρακ, αυτοί και το στρατιωτικό καθεστώς θα καταλήξουν στην άβυσσο. Ηκατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν έσωσε τον Μουμπάρακ από την επανάσταση. Δεν θασώσει ούτε και τον Στρατάρχη Ταντάουϊ.

Η συνωμοσία ήταν κακοοργανωμένη. Δεν μπόρεσαν να κρύψουν τηνξεδιάντροπη συνενοχή της αστυνομίας, που στεκόταν και παρακολουθούσε τη σφαγήκαι το σκοτωμό για ώρες, ούτε καν προσπάθησε να προστατεύσει τα θύματα.

Όλα αυτά, ένα μόνο μήνυμα στέλνουν στους επαναστάτες -ότι ηεπανάσταση πρέπει να συνεχίσει και να πετύχει τους στόχους της, εξαφανίζονταςτο καθεστώς που εγκαθίδρυσε ο Μουμπάρακ, ένα καθεστώς που έχει στον πυρήνα το τοστρατό του Μουμπάρακ και το στρατιωτικό του συμβούλιο που τον προστάτευε καιακόμα τον προστατεύει.

Οι Ούλτρας, που εντάχθηκαν στις γραμμές της επανάστασης απόπολύ νωρίς και πάλεψαν μαζί με τους υπόλοιπους επαναστάτες, απέδειξαν καιαποδεικνύουν κάθε μέρα ότι αποτελούν οργανικό κομμάτι της επανάστασής μας. ΟιΟύλτρας εμφανίστηκαν στην Αίγυπτο ως αντίδραση ενάντια στην κυριαρχία τουκέρδους και της απληστίας του καπιταλισμού πάνω στο ποδόσφαιρο που μετατρέπεταισε χώρο εμπορίου για τους διαφημιστές, ενάντια στην αύξηση των εισιτηρίων, στομονοπώλιο της μετάδοσης των αγώνων, όπως και ενάντια στη βαναυσότητα τωνδυνάμεων ασφαλείας. Έτσι εμφανίστηκαν οι σύλλογοι Ούλτρας στην Αίγυπτο, όπωςκαι όλα τα κινήματα που γεννήθηκαν σ’αυτή τη χώρα κόντρα στην τυραννία και τηνεκμετάλλευση.

Δεν ήταν έκπληξη που οι σύλλογοι των Ούλτρας βρήκαν τη θέσητους στην καρδιά της αιγυπτιακής επανάστασης. Έψαχναν για ελευθερία καιδικαιοσύνη και υπέστησαν όλες τις θυσίες που υπέστησαν οι δυνάμεις τηςμαχητικής μας επανάστασης, απορρίπτοντας την αρπαγή της επανάστασης από τοστρατιωτικό συμβούλιο που θέλει να ξαναστηθεί ένα σύστημα καταπίεσης καιεκμετάλλευσης.

Το έγκλημα που συνέβη στην επέτειο της “Μάχης της Καμήλας”είναι μια ακόμα προσπάθεια, η πιο σοβαρή, να υπονομευτούν οι δυνάμεις τηςεπανάστασης μετά την αποτυχημένη προσπάθεια συκοφάντησης, καταστολής καιτρομοκρατίας ώστε να αποτραβηχτούν οι επαναστάτες από την εξέγερση.

Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές, μαζί με τους Ούλτρας, στέκονταιαπέναντι σε αυτό το έγκλημα. Καλούμε όλες οι επαναστατικές δυνάμεις πουπαλεύουν να συναντηθούν και να σταθούν ενωμένες απέναντι στις προσπάθειες ναυπονομευτεί η επανάσταση. Με τη συνωμοσία του σταδίου του Πορτ Σαΐντ νααποκαλύπτεται, πρώτη μας απαίτηση είναι να τιμωρηθούν οι ένοχοι και αυτοί που δεντους σταμάτησαν.

Ζήτω οι Ούλτρας – μια μαχητική πτέρυγα των επαναστατών.

Δόξα στους μάρτυρες, νίκη στην επανάσταση, ντροπή στουςεγκληματίες.

Ανεπιθύμητος ο Νετανιάχου στη Κύπρο - Netanyahu is not welcome in Cyprus

2012-02-02T11:15:00.000+02:00

english text below

Η επίσκεψη του ακροδεξιού πρωθυπουργού του Ισραήλ ΒενιαμίνΝετανιάχου στη Κύπρο στις 16 Φεβρουαρίου είναι πρόκληση προς τα δημοκρατικάαισθήματα κάθε πολίτη του τόπου μας που δεν ξεχνά ότι τα χέρια του είναιβαμμένα με το αίμα χιλιάδων Παλαιστινίων.

Δεν έχει περάσει και τόσο καιρός που χιλιάδες ελληνοκύπριοι,τουρκοκύπριοι, Παλαιστίνιοι, Ιρακινοί, Σύριοι και άλλοι πολιορκούσαμε τηνΙσραηλινή και την Αμερικάνικη πρεσβεία με το σύνθημα «όχι άλλο αίμα για τοπετρέλαιο» εκφράζοντας την αντίθεση μας στην επιδρομή των Αμερικανών και τωνΣυμμάχων τους στο Ιράκ στο Αφγανιστάν ή την εισβολή των ισραηλινών στο Λίβανοτη Γάζα ή τη Δυτική Όχθη. Ανάμεσα μας ήταν και κάποιοι από αυτούς που αύριο θαστρώσουν χαλιά να υποδεχτούν τον Νετανιάχου και θα του σφίγγουν με χαμόγελα τοχέρι.

Δεν είναι αυτή η υποδοχή που του αρμόζει. Αντίθετα θα πρέπεινα δείξουμε στον Νετανιάχου ότι δεν είναι ευπρόσδεκτος στην Κύπρο όσο συνεχίζεινα δολοφονεί, να συλλαμβάνει και να βασανίζει αθώους Παλαιστινίους, όσοσυνεχίζει τον εποικισμό των παλαιστινιακών εδαφών, όσο συνεχίζει ναπροετοιμάζει νέο αιματοκύλισμα στην περιοχή με την επίθεση στο Ιράν.

Όσοι θέλετε να ετοιμάσουμε μια άλλη υποδοχή στον Νετανιάχου,αντάξια της αιματοβαμμένης ιστορίας του, όσοι θέλετε να εκφράσετε την αντίθεσησας με την υποκρισία της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης που για χάριν τωναερίων συνάπτουν γεωπολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες με το εγκληματικόκράτος του Ισραήλ, ελάτε να το κουβεντιάσουμε και να το οργανώσουμε:

Την ερχόμενη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου

ώρα 6:30 μμ

Στα γραφεία της ΚΙΣΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑ (Αρσινόης 45 – πάροδος Λήδρας).

Ελατε να δείξουμε ότι για μας το σύνθημα «ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΓΙΑΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ» είναι ακόμα πιο επίκαιρο τώρα που τα πετρέλαια ή τα αέρια είναικυπριακά, ιδιαίτερα σήμερα που στη Μ. Ανατολή οι λαοί εξεγείρονται και ζητούντο δίκιο τους ενώ ο Νετανιάχου απειλεί με νέο αιματοκύλισμα την περιοχή.

....................................

Netanyahuis not welcome in Cyprus

Right wingIsraeli Prime Minister Benjamin Netanyahu is coming to Cyprus for anofficial visit on February 16^th.His visit is a challenge toevery democrat in this country who does not forget that the blood of hundredsof innocent Palestinians drip from Netanyahu’s hands.

It was nota long time ago when hundreds of Greek and Turkish Cypriots, Palestinians,Iraqis and Syrians demonstrators surrounded the Israeli and the USembassies chanting “No Blood for Oil”, protesting against the attack of US andtheir allies on Iraq, on Afghanistan or protesting against the Israeli invasionin Lebanon, in Gaza or in the West Bank. Some of those who will roll out thered carpet to welcome tomorrow and shake hands with Netanyahu were among usduring those protests.

We wouldlike to invite all those who would like to prepare another reception toNetanyahu deservedly to his criminal record, all those who want to expresstheir opposition and to expose the hypocrisy of the Cyprus Government and the rulingclass who enter geopolitical and military agreements for the sake of developingwith the criminal Israeli state the gas deposits discovered beneath the eastMediterranean sea, to come and discuss how best we can organize an ‘alternativereception’.

When: Monday6^th February 2012

Time: 18:30hrs

Venue: Premisesof KISA, 45 Arsinoes Street (walled Nicosia)

Contact:

Come andjoin us to show that the slogan “NO BLOOD FOR OIL” it is still well timed nowCyprus can claim her own oil or gas deposits and especially in a period whenthe peoples in the Middle East have risen demanding their rights and at thesame time Netanyahu threatens with a new blood bath in the region.

Η συμφωνία ΟΕΒ-ΠΕΟ/ΣΕΚ και κάποια σχόλια

2012-02-02T10:44:00.000+02:00

ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΟΕΒ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΤΕΧΝΙΩΝ ΠΕΟ ΚΑΙ ΣΕΚ

Οι δύο πλευρές, στην παρουσία της Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων,στα πλαίσια της προσπάθειας που καταβάλλεται για εξεύρεση μέτρων άμβλυνσης τωνπροβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί λόγω της οικονομικής κρίσης, τόσο για τιςεπιχειρήσεις όσο και για τους εργαζόμενους, συμφωνούν τα πιο κάτω:

1. Επαναβεβαιώνουν την προσήλωσή τους στην εφαρμογή και λειτουργία τωνσυλλογικών συμβάσεων και του Κώδικα Βιομηχανικών Σχέσεων.

2. Η ΑΤΑ θα συνεχίσει να παραχωρείται κανονικά.

3. Λόγω της οικονομικής κρίσης θα μπορούν να μην παραχωρούνται γενικές αυξήσειςμισθών για την διετία 2012-2013.

4. Σε επιχειρήσεις/κλάδους, που δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οικονομικάπροβλήματα, θα συνεχίσουν να παραχωρούνται κανονικά αυξήσεις σε μισθούς καιωφελήματα, όπως προνοούνται στις συλλογικές συμβάσεις.

5. Θα συσταθεί κοινή Επιτροπή παρακολούθησης με επικεφαλής τουςΑναπληρωτές/Βοηθούς Γενικούς Γραμματείς/Διευθυντές, με όρους εντολής την ορθήεφαρμογή της Συμφωνίας, την πρόληψη των καταχρήσεων, την παροχή αρωγής σεεπιχειρήσεις με στόχο την αποφυγή ή τον περιορισμό στο ελάχιστο ενδεχόμενωναπολύσεων και την υποβολή εισηγήσεων για υιοθέτηση περαιτέρω μέτρων στα πλαίσιατων θεσμοθετημένων διαδικασιών, στις εξαιρετικές περιπτώσεις πουαντιμετωπίζονται σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το έργο της Επιτροπής μπορεί νασυνδράμει εκεί και όπου θα απαιτηθεί, και εκπρόσωπος του Υπουργείου Εργασίαςκαι Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Για ΟΕΒ Για ΠΕΟ Για ΣΕΚ

…………………….. …………………….. ……………………..
(Φ. Ζαχαριάδης) (Π. Κυρίτσης) (Ν. Μωϋσέως)
Πρόεδρος Γενικός Γραμματέας Γενικός Γραμματέας

Στην παρουσία

……………………..……………………..
(Σωτηρούλα Χαραλάμπους)
Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων

Σχόλια παρατηρητηρίου

1. Για το σημείο 1 επιφυλασσόμαστε να δούμε τις εξελίξεις προσεχώς. Όταν ήδη οισυλλογικές συμβάσεις και ο Κώδικας αμφισβητούνται στην πράξη σε μια σειρά απόκλάδους και πληθώρα επιχειρήσεων, μια λεκτική επαναβεβαίωση έχει μεν κάποιασημασία αλλά μέχρι ενός σημείου.

2. Για το σημείο 2 επιφυλασσόμαστε να δούμε τις εξελίξεις μέχρι τον Ιούνηέχοντας υπόψη μας την εξαγγελθείσα υπό τον Υπουργό Οικονομικών πρωτοβουλία“αναδιάρθρωσης” της ΑΤΑ και του τρόπου κατανομής της.

3. Τα σημεία 3 και 4 ουσιαστικά συνιστούν υπονόμευση των κλαδικών συλλογικώνσυμβάσεων και την εισαγωγή της λογικής της διαπραγμάτευσης κατ' επιχείρηση καιμάλιστα “ανάλογα με τα προβλήματα της”. Ουσιαστικά πρόκειται γιακοινωνικοποίηση της ζημιάς καθώς οι εργοδότες μετακυλούν μέρος τουεπιχειρηματικού ρίσκου και κόστους, τη χαμηλή εταιρική απόδοση λόγω ύφεσης,στους εργαζόμενους που δεν έχουν απολύσει ήδη. Αυτό δεν έχει γίνει σε αντίθετεςσυνθήκες πχ αυξημένης κερδοφορίας – δεν έχουμε περίπτωση όπου ενδιάμεσα σε μιασύμβαση οι εργαζόμενοι ζήτησαν και πήραν μεγαλύτερες αυξήσεις επειδή η εταιρείαπραγματοποίησε υπερκέρδη. Και φαίνεται αρκετά παράλογο μάλιστα. Και όμως τώρατο αντιστρόφως ανάλογο περνιέται ως φυσιολογικό.

4. Υιοθετείται περίπου η λογική της ΟΕΒ ότι το πάγωμα των μισθών είναι οκανόνας και η τήρηση των προβλεπόμενων, από τις πρόσφατα συνομολογημένεςσυλλογικές συμβάσεις, αυξήσεων, η εξαίρεση. Μάλιστα ενώ στο σημείο 3 (δικαίωμαστις επιχειρήσεις για πάγωμα μισθών) εξαιρούνται τα ωφελήματα, στο σημείο 4φαίνεται να μπαίνουν και τα ωφελήματα υπό την προϋπόθεση ότι “δεν υπάρχουνιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα”. Ούτως η άλλως δεν καθορίζεται με ποιακριτήρια και ποιες διαδικασίες θα αποφασίζεται αν μια επιχείρηση έχει πρόβλημακαι πιο σημαντικά πόσο μεγάλο και σοβαρό είναι το πρόβλημα. Θα είναι όλα ταλογιστικά στοιχεία διαθέσιμα στους εργαζόμενους και στα συνδικάτα; Πως θαερμηνεύονται τα δεδομένα; Και με δεδομένη την υφιστάμενη εργοδοτική εξουσία,πόσο εφικτή είναι η αμφισβήτηση της εργοδοτικής ανάγνωσης των οικονομικώνδεδομένων, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι επιτρέψει πλήρη διαφάνεια;

5. Το σημείο 5 ανοίγει τον δρόμο και για πιθανές μειώσεις μισθών.

6. Οι αναφορές περί εργατικής νίκης είναι εκτός πραγματικότητας. Στην ουσία ηΟΕΒ έβαλε τον πήχη ψηλά και έτσι μπόρεσε να υποχωρήσει εξασφαλίζοντας σημαντικάκέρδη. Αντίθετα τα συνδικάτα έβαλαν χαμηλά τον πήχη από την αρχή και απλάεμπόδισαν τις μέγιστες απαιτήσεις της εργοδοσίας. Το μεγαλύτερο κέρδος όμως γιατην εργοδοσία είναι ότι χωρίς καν να πραγματοποιηθούν απεργίες πέτυχε μερικήανατροπή των κλαδικών συμβάσεων.

7. Το ότι ο συμβιβασμός (ανεξάρτητα από το περιεχόμενο) ήταν αποτέλεσμαπροληπτικής μεσολάβησης του Υπουργείου και όχι αποτέλεσμα υλοποιημένωνσυσχετισμών δύναμης στα πλαίσια της εργασιακής σύγκρουσης έχει σημαντικέςσυνέπειες για τις ταξικές σχέσεις καθότι αφενός αναπαράγει και ενισχύει τηνσυναινετική λογική του συστήματος, και αφετέρου εμποδίζει την συνδικαλιστικήπλευρά από την πραγματική κινητοποίηση και άρα από το να δοκιμάσει τηνοργανωτική και πολιτική δύναμη της στην πράξη. Αυτό αφορά το ευρύτερο πλαίσιοκαι συνιστά διπλό κέρδος για την εργοδοσία.

ΠΗΓΗ

Συνέντευξη στην εφημερίδα Εποχή

2012-02-01T15:53:00.000+02:00

Στο περιθώριο της διεθνιστικής εκδήλωσης που έγινε πρόσφαταστην Αθήνα με στόχο να συζητηθούν οι νέες εντάσεις και πολεμικές απειλές πουδημιουργούνται μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, με αφορμή τις έρευνες γιατους φυσικούς πόρους, και τη συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, σύντροφος από τηνοργάνωση, παραχώρησε συνέντευξη στην εβδομαδιαία αριστερή εφημερίδα, την Εποχή.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.Ε.Σ

– Κάνε μας μια περιγραφή για την ομάδα σας...

Η ομάδα μας ξεκίνησε πριν λίγους μήνες, από νέους ανθρώπους,κυρίως εργαζόμενους και φοιτητές οι οποίοι ήταν στην αριστερά πέραν του ΑΚΕΛ,και κυρίως με βάση τις ανησυχίες που είχαμε για την κατάσταση που διαμορφώνεταιστο πολιτικό σκηνικό.

Θέλαμε να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός άλλου ρεύματος στηνκοινωνία, να συγκροτήσουμε μια πολιτική ομάδα που να τοποθετείται ξεκάθαρα στοχώρο της αντικαπιαλιστικής αριστεράς, παλεύοντας όχι για μια ακόμα αριστερά,αλλά για μια άλλη αριστερά, αντικαπιταλιστική, με δημοκρατικές διαδικασίες.

Δενξέρουμε το οργανωτικό σχήμα που θα πάρει στο μέλλον αν υπάρξει μεγάλη μαζικοποίηση,αλλά προς το παρόν λειτουργούμε με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, έχουμε ανοιχτέςσυνελεύσεις στη βάση των πυρήνων ανά πόλεις και σε κοινωνικούς χώρους.

Θέλαμενα φτιάξουμε μια αριστερά σε ρήξη με τον κυβερνητισμό, που έχει η καθεστωτική αριστερά που είναι και κυβέρνηση σήμερα. Κατανοούμε από τη μια ότι το ΑΚΕΛ πήρε την εξουσία με κύριο σκοπό ναλύσει το Κυπριακό, κι από εμάς κάποιοι το είχαν στήριξαν σ αυτό, αλλά χωρίς αυταπάτη ότιμπορούσε να έρθει σε ρήξη με τις κυρίαρχες πολιτικές.

Εμφανιστήκαμε για πρώτη φορά την Πρωτομαγιά μαζί με άλλεςομάδες για μια ανεξάρτητη ταξική Πρωτομαγιά, και με το στόχο την κατάσταση πουδιαμορφώνεται σήμερα στο κίνημα, όπου απειλούνται οι κατακτήσεις τωνεργαζομένων από τις κυρίαρχες πολιτικές του κεφαλαίου, με την πεποίθηση ότι καιη κυβέρνηση και οι συνδικαλιστικοί φορείς ήταν πλέον ανίκανοι να εξυπηρετήσουντα εργατικά συμφέροντα και ότι επιβαλλόταν να αρχίσει μια αυτο-οργάνωση τωνεργαζομένων και νέα ανεξάρτητα εργατικά σωματεία για να αντιμετωπίσει αυτές τιςπολιτικές και να έρθει σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό και σε σύγκρουσημε την πολιτική του κεφαλαίου.

– Αφού υπάρχουν κι άλλες αριστερές αντικαπιταλιστικές ομάδεςστην Κύπρο, γιατί δεν πήγατε σε μια από αυτές αλλά φτιάξατε μια δική σας;

Γιατί ήταν εκτίμησή μας ότι η στρατηγική που είχαν και η τακτική τους και ηδράση τους δεν συνέβαλε στο να αναπτυχθεί ένα ανατρεπτικό ρεύμα στην κοινωνία,γιατί κυριαρχούσε μια δορυφοριοποίηση γύρω από το ΑΚΕΛ. Ο λόγος τους ήτανκυρίαρχα αντιεθνικιστικός χωρίς όμως να ανοίγει άλλα ζητήματα, είτε σε ότι αφοράτην αυτοοργάνωση των κοινωνικών ομάδων σε διάφορους κοινωνικούς αγώνες, αλλάούτε και στον αντιεθνικιστικό αγώνα να μπορεί να προβεί σε δράσεις που νααπομονώσει τις οποιεσδήποτε φασιστικές ακροδεξιές ρατσιστικές φωνές. Γι’αυτούς τους λόγους όλες οι οργανώσεις αντικειμενικά σήμερα έχουν συρρικνωθείκαι δεν έχουν οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης στην κοινωνία μετρόπο που να μπορεί να συγκροτήσει ένα άλλο ρεύμα.

– Είπες ότι ασχολείστε και με τον εθνικισμό. Ας πούμε όμως κάτι για τομεταναστευτικό πρώτα. Έχετε πάρει θέση, έχετε συμβάλει στον αγώνα που ξέρουμεότι γίνεται;

Είναι γεγονός ότι και στην Κύπρο οι μετανάστες βιώνουν μεγάλη εκμετάλλευση,χωρίς κοινωνική ασφάλιση, χαμηλούς μισθούς, ανθυγιεινές συνθήκες, και ήμασταναπό την αρχή στο πλευρό των μεταναστών είτε ήταν νόμιμοι ή παράνομοι, γιατί γιαεμάς δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Είναι ένα άλλο πεδίο όπου δεν υπήρχε μια ξεκάθαρηφωνή που να υποστηρίζει τα δικαιώματα των μεταναστών, να παλεύει για τη ταξική ενότητα κυπρίων και ξένων εργατών και να το δείξει και στηνπράξη...

– Εγώ ξέρω για την ΚΙΣΑ...

Η ΚΙΣΑ ναι μεν έχει κάνει αυτές τις πρωτοβουλίες και έχει βοηθήσει, και σεδιάφορες δράσεις ήμασταν μαζί, αλλά ο χαρακτήρας της ως Μη Κυβερνητική Οργάνωσητην εμποδίζει να πάρει πιο ανοιχτό χαρακτήρα, και να ξεφύγει από το θεσμικόχαρακτήρα και από την κυρίαρχη συνδιαλλαγή με τις κυβερνητικές υπηρεσίες.

Αυτό φάνηκε και μέχρι πρόσφατα που έγινε η απεργίαπείνας στις φυλακές, ότι χρειαζόταν εκεί να αναπτυχθεί μια δράση που νααναδεικνύει μια κριτική και προς την κυβέρνηση, γιατί ήταν κι αυτή άμεσαυπεύθυνη για τα προβλήματα των μεταναστών. Υπάρχουν πάρα πολλοί μετανάστες στιςφυλακές, που είναι στη φυλακή καθαρά για χαρτιά, και τους έχουν για απέλαση. Οσχετικός νόμος ορίζει ότι μετά την παρέλευση 6μήνου πρέπει να αφεθούν ελεύθεροικαι υπάρχουν πολλοί μετανάστες που είναι μέσα στη φυλακή 2 και 3 χρόνια, πολλοίέχουν φτάσει σε σημείο απελπισίας, δεν ξέρουν τι πρόκειται να γίνει, και απότις 24 Οκτώβρη έιχαν ξεκινήσει απεργία πείνας 55 άτομα στο μπλοκ 10 των φυλακώνστην Κύπρο.

Έγιναν και δύο απόπειρες αυτοκτονίας, και όλο εκείνο τοδιάστημα, δεν υπήρχε οποιαδήποτε ανταπόκριση οποιουδήποτε φορέα, εκτός από ένανδικηγόρο σύντροφο που είχε πελάτες κάποιους από αυτούς, και κάποιους ακτιβιστέςπου βοηθούσαν μεμονωμένα. Ήρθε ο δικηγόρος στη δεύτερη συνέλευση που είχαμεκάνει και βγήκε κι ένα κάλεσμα για τη διαμαρτυρία, η οποία έγινε μια βδομάδαμετά την έναρξη της απεργίας πείνας. Σε εκείνη τη συνέλευση που είχαμε κάνει γιανα οργανώσουμε κάτι, μάθαμε ότι σε άλλα κρατητήρια που είναι και μεταγωγών,ξεκίνησε απεργία πείνας από άλλα 15 άτομα, και σε ένδειξη αλληλεγγύης για τηνήδη υπάρχουσα απεργία, αλλά και για τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης.

Στα συγκεκριμένα κρατητήρια υπήρχε θάνατος κάποιου μετανάστηπριν 1 μήνα περίπου που πέρασε στα πολύ ψιλά των εφημερίδων και τίποτα άλλο.Εμείς μαζευτήκαμε μετά τη συνέλευση καμιά 40ριά άτομα, αποφασίσαμε ναπροχωρήσουμε σε άμεση δράση, και πήγαμε κατευθείαν στα κρατητήρια τωνμεταγωγών, γιατί στη φυλακή ήταν πολύ δύσκολη η πρόσβαση, φωνάζαμε συνθήματακαι μας άκουσαν κάποιοι από μέσα.

Είπαμε 2 μέρες μετά να οργανώσουμεσυγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εσωτερικών για την απεργία πείναςκαι γενικότερα για τα προβλήματα των μεταναστών. Εκεί όταν πήγαμε πάλι τόσοιήμασταν, γιατί ήταν 1.30 το μεσημέρι και κυρίως το κάναμε εκείνη την ώρα για ναπρολάβουμε τους υπαλλήλους και να πάρουμε κάποια εξήγηση. Μετά από καμιά ώραβγήκε ο διευθυντής του υπουργείου και είπε ότι θα κάνουν κάποιες κινήσεις εντόςμιας εβδομάδας και μετά από αυτό αποφάσισαν και οι μετανάστες σε ένδειξη καλήςθέλησης να σταματήσουν την απεργία πείνας. Είχαν κλείσει περίπου 10 μέρεςαπεργίας.

Απ΄ ότι μάθαμε έχουν απελευθερωθεί ήδη 10 κρατούμενοι, κιαυτό ήταν και αποτέλεσμα της πίεσης που ασκήσαμε με διάφορους τρόπους, και απότα δελτία τύπου που βγάζαμε, έτσι τους εξαναγκάσαμε να δημοσιοποιήσουν σχετικάγια το ζήτημα. Μόνο η εφημερίδα Πολίτης έβαζε κάποιο άρθρο και η Cyprus Mail,μια αγγλόφωνη εφημερίδα.
Μετά ξαναξεκίνησε η απεργία, ήταν κι ένας που ήταν 5 χρόνια μέσα και ξεκίνησεξανά, και τώρα περιμένουμε και από τους υπόλοιπους για το τι θα κάνουν, αν θα υπάρξουν κι άλλες αποφυλακίσεις και να δούμε τι θα κάνουμε.

– Το ΑΚΕΛ τι κάνει στο θέμα της απεργίας πείνας;

Επίσημα δεν υπήρχε οποιαδήποτε τοποθέτηση από οργανώσεις του ΑΚΕΛ. Είναι καιενδεικτικό ότι και από τις φοιτητικές παρατάξεις εδώ στην Αθήνα η μόνη που τοέβαλε για να γίνει κάτι ήταν ο Αγώνας της ΕΔΕΚ. Μάλλον αδιάφορα τοαντιμετώπισαν οι υπόλοιποι. Σχετικά με τη βάση του ΑΚΕΛ ήταν πολλοί που λέγανεότι πρέπει να γίνει κάτι, αλλά υπήρχαν και διάφορα σχόλια που ακούγαμε, λέγανεότι είναι ύποπτη η συγκυρία που ξεκίνησε αυτή η απεργία πείνας, και μήπωςκάποιοι το υποκινούν για να πέσει η κυβέρνηση, όπως έγινε με το φονικό στοΜαρί. Για εμάς αυτά είναι εντελώς απαράδεκτα.

– Να γυρίσουμε στον εθνικισμό. Η ομάδα σας τι κάνει για να μπορέσει να σπρώξειτην κοινωνία ενάντια στον εθνικισμό, είτε όσον αφορά τις σχέσεις των δύοκοινοτήτων είτε όσον αφορά το θέμα των μεταναστών και μεταναστριών, από τηνεθνικιστική σκοπιά;

Εμείς από την πρώτη δήλωση είχαμε πει ότι η αριστερά που θέλουμε να εκφράσουμεπρέπει μεταξύ άλλων να παλεύει αδιάλλακτα ενάντια σε κάθε μορφή εθνικισμού,φασισμού και ρατσισμού, να παλεύει αδιάλλακτα με οποιαδήποτε δράση ενάντια στιςφασιστικές συμμορίες, και γι’ αυτό είμαστε θετικοί στο να υπάρχει μια κοινή δράση απ'όλη την αριστερά, ή σε περίπτωση που δεν είναι εφικτό αυτό, με όποιες δυνάμειςέχουν κάποιον κοινό στόχο.

Αναφορικά με τους εθνικιστές, υπάρχει τέτοιο έδαφος καιυπάρχουν παραδείγματα για το πώς θα ανακόψουμε τη δράση τους. Όπως τον Δεκέμβρητου 2009 που για πρώτη φορά η αντίστοιχη οργάνωση της Χρυσής Αυγής, το ΕΛΑΜ,είχε καλέσει διαδήλωση ενάντια στους μετανάστες στη Λευκωσία, και είχαμεσυγκροτήσει τότε διάφορα άτομα και ομάδες μια αντιφασιστική πρωτοβουλία καικαλέσαμε στο ίδιο μέρος την ίδια μέρα για να ακυρώσουμε την πορεία τους. Ηεκδήλωσή μας είχε ιδιαίτερη μαζικότητα, ήταν πολύ πετυχημένη, είχαμε 1000 άτομακαι οι εθνικιστές ήταν μόλις 80 άτομα. Μετά απ’ αυτό κυριάρχησε μια εσωστρέφειακαι μια ηττοπάθεια. Είδαμε να υπάρχει μια άρνηση από τις υπόλοιπες δυνάμεις τηςαριστεράς για άλλες κινητοποιήσεις, με αποτέλεσμα να κάνουνε οι εθνικιστέςδιαμαρτυρία μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο όταν είχε πει ο Χριστόφιας περί διπλήςεισβολής Ελλάδας και Τουρκίας για το πραξικόπημα της χούντας και την τουρκική εισβολή το 1974. Οι υπόλοιποι είχαν πει ότι πρέπει ναέρθει το ΑΚΕΛ για να γίνει κινητοποίηση στο δρόμο, εμείς είχαμε πει ότι πρέπεινα γίνει ανεξάρτητα αν θέλει το ΑΚΕΛ, όπως έγινε το Δεκέμβρη. Δυστυχώς δεν υπήρξε ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να ανταποκριθείμόνο μια αναρχική ομάδα.

Το επόμενο είναι ένα σκηνικό που είχε γίνει στη Λάρνακα τοΝοέμβρη του 2010, με το αντιρατσιστικό φεστιβάλ της ΚΙΣΑ, όπου κάθε χρόνο τοκάνει στη Λευκωσία. Εκεί είχαν καλέσει διάφορες φασιστικές ομάδες, το ΕΛΑΜ δενσυμμετείχε, ήταν το ΚΕΑ (Κίνημα Εθνικής Αντίστασης) και κάποιες άλλες, είχε σαναίτημα να φύγουν οι λεγόμενοι λαθρομετανάστες από τη Λάρνακα. Η ΚΙΣΑ αποφάσισενα μεταφέρει στη Λάρνακα το φεστιβάλ που ήταν να γίνει στη Λεμεσό, για ναανακοπεί η πορεία των φασιστών. Εμείς το στηρίξαμε τότε, ομάδες και άτομα, αλλάεκεί, λόγω και της στάσης της αστυνομίας που αποφάσισε να διαλύσει το φεστιβάλκαι να ανοίξει το δρόμο στους φασίστες, είχε σαν αποτέλεσμα να ξεκινήσει μιασύγκρουση στο δρόμο με επακόλουθο δύο μαχαιρώματα ενός μετανάστη και ενόςΤουρκοκύπριου από φασίστες και πολλούς τραυματισμούς, γιατί έγινεγενικευμένη σύγκρουση, με πέτρες, καρέκλες και λοιπά. Οι φασίστες μπήκαν στοχώρο του φεστιβάλ και το διαλύσανε και είχαμε και τη σύλληψη περίπου 6-7 συντρόφωντότε, από τους φασίστες δεν θυμάμαι κάποια σύλληψη, και αυτές τις μέρες είναι ηδίκη.

Αυτό είχε καταδικαστεί από διάφορες ευρωπαϊκές οργανώσεις,αντιρατσιστικές, όπως το αντίστοιχο της ΚΙΣΑ, γιατί και ο πρόεδρος της ΚΙΣΑέχει δίκη τώρα, ο Δώρος ο Πολυκάρπου, και δυστυχώς μετά απ’ αυτό αντί ναυπάρξει μια συσπείρωση και περισσότερη αποφασιστικότητα απέναντι στα φαινόμεναφασισμού, πάλι να υπάρχει πάγωμα, και να λένε άλλοι ότι δεν μπορούμε νααντιμετωπίσουμε τους φασίστες στο δρόμο, με αποτέλεσμα και σε άλλες επιθέσειςνα μην υπάρξει μια αποφασιστική απάντηση. Και υπήρξε και το μαχαίρωμα ενόςλαχειοπώλη στην Πράσινη Γραμμή από τους φασίστες, που έχει το τραπεζάκι τουστην οδό Λήδρας, όταν κάνανε αυτοί εξόρμηση και μιλούσαν ενάντια στουςμετανάστες, ο λαχειοπώλης τους είπε εγώ δεν συμφωνώ, οι μετανάστες εργάτεςείναι αδέλφια μας, πρέπει να υπάρχει μια αλληλεγγύη. Το αποτέλεσμα ήταν να τονχτυπήσουν πολύ άσχημα, με γροθιά, του είχαν πρήξει το μάτι, τότε είχαμε καλέσειμια κουβέντα και δυστυχώς δεν είχε αποτέλεσμα να προχωρήσει άμεσα κάποιαδράση.

Είναι προβληματικό ότι δεν υπάρχουν τα ίδια αντανακλαστικάαπέναντι στην ακροδεξιά όπως το Δεκέμβρη του 2009. Προσπαθούμε τώρα να κάνουμεμια συσπείρωση και μια κοινή πρωτοβουλία, η οποία θα ανταποκρίνεται σε τέτοιαπεριστατικά και να έχει μια δράση η οποία να μπορεί να απομονώσει τέτοιεςομάδες. Αυτό που λέμε είναι ότι πρέπει να προχωρήσει άμεσα η συνεργασία με τιςκυπριακές ομάδες, στον αριστερό και αναρχικό χώρο, και να αποκτήσει κι έναπολιτικό περιεχόμενο. Για να δώσουμε το μήνυμα ότι είναι πλαστά αυτά που μαςχωρίζουν, να παλέψουμε μακριά από τις έννοιες μητέρα πατρίδα και λοιπά.

– Συνεργάζεστε πάνω στα δικοινοτικά, με εκδηλώσεις καιλοιπά, με άλλες ομάδες και οργανώσεις; Και με Τουρκοκύπριους;

Πρόσφατα που είχε γίνει δικοινοτική πορεία και φεστιβάλ, τέλη του Οκτώβρη,είχαμε συμμετάσχει κι εμείς και ήταν πολύ θετικό, για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό είχαν συμμετάσχει όλες οι οργανώσεις της αριστεράς. Εμείς ήρθαμε σε επαφήκαι σε ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ που είχε γίνει στη Λευκωσία, και προσπαθούμενα βαθύνουμε αυτή τη συνεργασία, να γίνονται συναντήσεις. Ήδη υπάρχει ανταλλαγήκειμένων σε διάφορα έντυπα.

– Δύο ακόμα ερωτήσεις: Το ένα πώς βλέπετε την Ελλάδα και τον αγώνα ενάντια στοΜνημόνιο και τι κάνετε ως αλληλεγγύη, και το δεύτερο, επειδή είστε φοιτητές καιφοιτήτριες, τι κάνετε για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, αν έχετε αντίθεση.

Σχετικά με τις εξελίξεις στην Ελλάδα είχαμε κάνει σαν ομάδα μια πορείααλληλεγγύης στον ελληνικό λαό, στην απεργία 29-30 Ιούνη, είχαμε κάνει μιαπορεία στην ελληνική πρεσβεία, περίπου 80 άτομα, και είχαμε βγάλει κι ένακείμενο που έλεγε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, και ότι πρέπει στην Κύπρο ναυπάρχει μια αντίσταση, γιατί και στην Κύπρο έχουν αρχίσει να περνάνε τα μέτρακαι οι περικοπές. Έχουμε επαφές με διάφορες οργανώσεις, και είναι επιδίωξή μαςνα κάνουμε και στο μέλλον εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Το ότι έχουν φθάσει στην Ελλάδα να υπουργοποιηθούν στελέχη τηςακροδεξιάς για πρώτη φορά μετά το 74, είναι κάτι που πρέπει να συναντήσεισθεναρή αντίσταση από το κίνημα στην Ελλάδα.

– Στην Κύπρο έχετε ιδιωτικά Πανεπιστήμια, εμείς δεν έχουμε, αλλά ο τελευταίοςνόμος που ψηφίστηκε δημιουργεί δυστυχώς συνθήκες για μια συνεργασία μεταξύδημοσίων πανεπιστημίων και των σχολών που υπάρχουν, που δεν είναι πανεπιστήμια,αλλά έχουν άλλες μορφές. Γιατί εδώ το εμποδίζει αυτό το Σύνταγμα, αλλά εσείςέχετε εισάγει πραγματικά ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Κάνετε κάποια αντίδραση πάνω σ’αυτό;

Σαν ομάδα είμαστε κάθετα αντίθετοι ενάντια στην αναγνώριση και λειτουργίαιδιωτικών πανεπιστημίων, και πιστεύουμε ότι είναι πλαστό το δίλημμα στο οποίοπέφτει και η καθεστωτική αριστερά του ΑΚΕΛ, γιατί τότε που είχε περάσει ο νόμοςγια τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, η Προοδευτική, που είναι η φοιτητική παράταξη τουΑΚΕΛ, έλεγε ότι εμείς είμαστε υπέρ των ιδιωτικών μη κερδοσκοπικώνΠανεπιστημίων.

Εμείς λέγαμε ότι αυτό είναι ένα πλαστό δίλημμα, δεν μπορεί ναυπάρχει μη κερδοσκοπικό ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ότι ο αυταρχισμός και ηκερδοσκοπία είναι το ίδιο πράγμα, και είναι στα άμεσα σχέδια, αφούπροσπαθήσουμε να φτιάξουμε κάποιους πυρήνες στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ναξεκινήσουμε κάποιες δράσεις ενάντια στη διοίκηση των Πανεπιστημίων, γιατί εκτόςαπό το νόμο που έχει περάσει, στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου δεν υπάρχει άσυλο, σεόλα τα μαθήματα υπάρχουν υποχρεωτικές παρουσίες, στα 6 χρόνια διαγράφονται οιφοιτητές, και δεν υπήρχε καν το δικαίωμα δωρεάν σίτισης-στέγασης στο δημόσιοΠανεπιστήμιο.

Το μόνο που έγινε είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση έδωσε κάποιακουπόνια με χρηματικό αντίτιμο, με εισοδηματικά κριτήρια, για να μπορέσουνκάποιοι φοιτητές να πάρουν βιβλία ή να νοικιάσουν χώρους για να ζουν, ή ναέχουν κάποια υποτιθέμενη δωρεάν σίτιση.

Εκτός αυτού εδώ και κάποια χρόνιαλειτουργούν οι νόμοι της Μπολώνιας που ευνοούν αυτές τις διασπάσεις πτυχίων,και είναι ζητήματα που τα είχαν θέσει κάποιοι σύντροφοι και στο κυπριακό σχήμαΑνατροπή που υπήρχε εδώ στην Ελλάδα. Ότι πρέπει να υπάρχει κινητοποίηση ενάντιαστην ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, αλλά και για την πάλη ενάντια στοαυταρχικό δημόσιο Πανεπιστήμιο. Και τότε δυστυχώς ήμασταν οι μόνοι πουείμασταν καθαρά ενάντια στη λειτουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων, αλλάευελπιστούμε τώρα με τη συγκρότηση της ομάδας στην Κύπρο και με άλλεςσυνεργασίες που συμφωνούν σε μια πάλη ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, ναδημιουργηθεί ένα ρεύμα στους φοιτητές και γενικότερα στο λαό που να παλεύει γιαδημόσια και δωρεάν παιδεία.

Αλμπερτ Αϊνστάιν: Γιατί σοσιαλισμός; (Μέρος 1)

2012-02-01T12:31:00.000+02:00

Την «παράλυση της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων», μέσω«του απεριόριστου ανταγωνισμού», ο Αλμπερτ Αϊνστάιν στις παραδόσεις του στουςφοιτητές την ονόμαζε το «μέγιστο κακό του καπιταλισμού». Ο σοφόςέλεγε στους ακροατές του ότι «τους εμφυσάται μια υπερβολική σκέψη ανταγωνισμού»και τους εκπαιδεύουν προς το σκοπό να θεωρούν την «αχόρταγη αρπακτικότηταεπιτυχίας σαν προετοιμασία για τη μελλοντική τους καριέρα».

Και πώς αποφεύγεται αυτό το “μέγιστο κακό” ;. Στοδοκίμιο «Why socialism» (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκεγια πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό«Monthly Review», οΑϊνστάιν έγραψε:

«Είμαι περήφανος ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για νααπαλλαγεί κανείς απ’ αυτό το κακό, δηλαδή να εγκαθιδρυθεί το σοσιαλιστικόοικονομικό σύστημα, συνοδευόμενο από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, προσανατολισμένοσε κοινωνικούς στόχους. Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα ανήκουνστην ίδια την κοινωνία και η χρησιμοποίησή τους σχεδιοποιείται. Μια σχεδιασμένηοικονομία, που ρυθμίζει την παραγωγή στην ανάγκη της κοινότητας, θα μοίραζε τηνεργασία, που πρέπει να πραγματοποιηθεί, ανάμεσα σε όλους που είναι σε θέση ναεργαστούν και θα εγγυόταν σε κάθε άνδρα, σε κάθε γυναίκα και σε κάθε παιδί ταμέσα της ζωής. Η μόρφωση θα είχε στόχο, επιπροσθέτως προς την προαγωγή τωνφυσικών τους ικανοτήτων, τα άτομα να αναπτύξουν ένα αίσθημα ευθύνης για τουςσυνανθρώπους, αντί για την εξύμνηση της δύναμης και της επιτυχίας στην τωρινήκοινωνία μας».

(Αναδημοσίευση από το «Offensiu» του Ανόβερο, «περιοδικόγια το σοσιαλισμό και την ειρήνη», τεύχος Νοέμβρη – Δεκέμβρη 2004).

Για τον Αϊνσταϊν

Πενήντα δύο χρόνια μετά το φυσικό θάνατο του Αϊνσταϊν ηαίγλη και ο θαυμασμός για το επιστημονικό έργο του και την πλούσια σε βιώματακαι επιστημονικές και κοινωνικές συγκινήσεις ζωή του παραμένει αναλλοίωτος. OAϊνσταϊν πέρασε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις, καταγόμενος από μια χώρα γεμάτηαντιφάσεις. Έζησε και υπέφερε όλη τη λαμπρότητα και την αθλιότητα τηςγερμανικής ιστορίας του εικοστού αιώνα, όντας συνδιαμορφωτής και αργότερα θύματου ίδιου δράματος.

Η αντιπάθειά του προς την πρωσσική στρατοκρατική παράδοσητον οδήγησαν, ήδη δεκαπεντάχρονο, να αποφύγει τη στράτευση εγκαταλείποντας τηΓερμανία και καταφεύγοντας στην φιλελεύθερη και ουδέτερη Ελβετία. Παραιτείται από τη γερμανική του υπηκοότητα, και παραμένει για πέντεχρόνια χωρίς υπηκοότητα, λόγω της αντιπάθειας που τρέφει προς τη γερμανικήμιλιταριστική νοοτροπία.

Η αποστροφή του προς κάθε μορφή εξουσίας επρόκειτο νατον συνοδεύσει σε όλη τη μετέπειτα ζωή του. Έχοντας ταξιδέψει και ζήσει σεπολλές ευρωπαϊκές χώρες αισθάνεται λιγότερο γερμανός και περισσότερο ευρωπαίοςπολίτης και αργότερα πολίτης όλου του κόσμου, όντας αφιερωμένος στηεπιστημονική έρευνα και την υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης και της δικαιοσύνης.

Τη διεθνή αναγνώριση της επιστημονικής του συνεισφοράς, το βραβείο Νόμπελ καιτις πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις που δέχτηκε στην πολυτάραχη ζωή του, τιςθεώρησε απλώς ως αυξημένη υποχρέωση και ως μια χρήσιμη δυνατότητα για νακερδίσει τους συγχρόνους του για τη φιλοσοφική και πολιτική του ελπίδα γιακοινωνική δικαιοσύνη, για αντίσταση και παγκόσμια ειρήνη.

Την ημέρα του θανάτου του, στις 18 Απριλίου του 1955, στοΠρίνστον της Αμερικής, τον διακατείχαν αισθήματα ανησυχίας παρά ελπίδας για τηνπορεία της Ανθρωπότητας. Η ίδια η Αμερική στο τέλος τον αντιμετώπιζε με μεγάληκαχυποψία. Μετά το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα καλούσε με επίμονο τρόπο όλουςτους επιστήμονες να σταθούν στο ύψος της αποστολής τους και να αναλάβουν τομερίδιο της κοινωνικής τους ευθύνης.

Μισούσε την τάση των κυβερνήσεων για όλοκαι μεγαλύτερη δύναμη και κυριαρχία και προσπαθούσε απεγνωσμένα να προβάλει τοόραμά του για μια παγκόσμια ειρηνική διακυβέρνηση και μιαν ορθολογική πολιτικήγια τα πυρηνικά όπλα και τους εξοπλισμούς. Ζώντας σε δύσκολους καιρούς, στηνπερίοδο του ψυχρού πολέμου και του Μακαρθισμού στην Αμερική, δεν έπαψε να υποστηρίζεισθεναρά και με τόλμη τις πεποιθήσεις του, όπως δείχνει και το κείμενο πουμεταφράσαμε, από το πρώτο τεύχος του περιοδικού Monthly Review, το Μάη του 1949, με τίτλο : « Γιατί ο σοσιαλισμός ; ».

Στο κείμενο αυτό εκφράζει τις απόψεις του για την κοινωνική ανισότητα τηνκοινωνική κακοδαιμονία, την οικονομία, την πολιτική και το ζήτημα τουσοσιαλισμού. Με την ειλικρίνεια και τη σεμνότητα που τον διακρίνει διατυπώνειτις απόψεις του πολύ προσεκτικά τονίζοντας ότι γνωρίζει πολύ καλά πως τακοινωνικά και οικονομικά φαινόμενα δεν είναι εύκολο να τα προσεγγίσεις μεμεθόδους των φυσικών επιστημών που αναζητούν κανονικότητες και γενικούς νόμους,επειδή τα κοινωνικά φαινόμενα είναι πολυπαραγοντικά και είναι πολύ δύσκολο νααξιολογηθούν χωριστά και συνολικά ταυτόχρονα.

Σε μια σχετική επιστολή του, του1949, αναφέρει χαρακτηριστικά : «Μοναδικό κίνητρο της επιστημονικής μουδουλειάς είναι η ακατανίκητη επιθυμία μου να κατανοήσω τα μυστικά της φύσης. Ηαγάπη μου για τη δικαιοσύνη και ο αγώνας μου για τη βελτίωση των ανθρώπινωνσυνθηκών είναι εντελώς ανεξάρτητα απο τα επιστημονικά μου ενδιαφέροντα ».

Παρ’όλα αυτά οι σκέψεις που διατυπωνει στο κείμενό του αυτό δείχνουν ένανάνθρωπο ενημερωμένο και βαθειά προβληματισμένο για την παγκόσμια κατάσταση καιτις προσδοκίες του για τις μελλοντικές τάσεις, τις δυνατότητες και τιςπροϋποθέσεις οργάνωσης μιας δημοκρατικής σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Διατυπώνει την άποψη ότι και ως μη ειδικός δικαιούται να διατυπώνει απόψειςγια κοινωνικά και οικονομικά θέματα στηριζόμενος στην ιστορική εμπειρία πουείναι προσιτή σε όλους όσοι παρακολουθούν την πορεία της λεγόμενης«πολιτισμένης περιόδου» της ανθρωπότητας.

Τα αίτια της ιστορικήςπορείας πιστεύει οτι δεν είναι μόνο οικονομικά, αλλά έχουν κοινωνικό καιιδεολογικό χαρακτήρα. Για το λόγο αυτό τονίζει οτι μόνη της ηοικονομική επιστήμη δεν μπορεί να φωτίσει τις πιθανές μελλοντικές κοινωνικέςεξελίξεις και τη μετάβαση σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Πιστεύει οτι οσοσιαλισμός έχει κοινωνικό και ηθικό σκοπό και ότι η επιστήμη απο μόνη της δενείναι σε θέση να δημιουργήσει κοινωνικούς σκοπούς και να τους επιβάλλει στουςανθρώπους. Η επιστήμη μπορεί το πολύ πολύ να μας βοηθήσει να βρούμε τα μέσαγια την επίτευξη των σκοπών.

Πίστευε οτι την εποχή του τη χαρακτήριζε ητελειότητα των μέσων και η σύγχυση των σκοπών. Οι μελλοντικοί,καθοδηγητικοί στόχοι συλλαμβάνονται απο προσωπικότητες υψηλού ηθικού κύρους καιαν είναι υλοποιήσιμοι προωθούνται απο όλους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονταιγια την εξέλιξη της κοινωνίας και όχι μόνο απο τους ειδικούς επιστήμονες.Πιστεύει οτι όλοι οι ενεργοί πολίτες έχουν το δικαίωμα να εκφράζονται και ναπαρεμβαίνουν σε ζητήματα που αφορούν στην οργάνωση της κοινωνίας.

Έχοντας βιώσει δύο παγκόσμιους πολέμους γνωρίζει οτι ηανθρώπινη κοινωνία της εποχής του περνάει μια βαθειά κρίση και προβληματίζεταιγια την πιθανή διέξοδο. Εκτός απο την επίκληση των διδαγμάτων απο την ιστορίατης ανθρωπότητας διατυπώνει και τις προσωπικές του ανθρωπολογικές πεποιθήσειςγια τις βιολογικές και κοινωνικές καταβολές των ανθρώπινων τάσεων, πράξεων καιπαραλείψεων. Όπως μας λέει, ο ανθρωπος είναι και μοναχικό βιολογικό όν,που επιδιώκει την ικανοποίηση των εγωιστικών του περορμήσεων και κοινωνικό όνπου χρειάζεται τη συμπόρευση, τη συμπάθεια και την υποστήριξη των συνανθρώπωντου για μπορέσει να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής του και να συμβάλλει με τοντρόπο του στην εξέλιξη και την ευημερία της κοινωνίας.

Η διαμόρφωση τηςπροσωπικότητας πιστεύει οτι οφείλεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο κοινωνικό καιπολιτισμικό περιβάλλον, στην παράδοση και τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα. «Κοινωνία»χαρακτηρίζει ο Αϊνστάϊν την ολότητα των άμεσων και έμμεσων σχέσεων του ατόμουμε τους συγχρόνους του και την ολότητα των προηγούμενων γενεών. Ηεξάρτηση του ανθρώπου απο την κοινωνία αποτελεί ένα γεγονός αναμφισβήτητο καικαθοριστικό για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας του κάθε ενός.

Πάντως, όπωςλέει ο ίδιος. « Η πραγματική αξία ενός ανθρώπου κρίνεται κυρίως απο τοκατά πόσον έχει κατορθώσει να απελευθερωθεί απο το εγώ του»(1932). Σε μιαάλλη επιστολή του 1931 γράφει : « Να χαίρεσαι με τις χαρές των άλλωνκαι να υποφέρεις μαζί τους – αυτοί είναι οι καλύτεροι οδηγοί για τον άνθρωπο ».

Αντικρούοντας τις κυρίαρχες απόψεις της εποχής του, για τον κοινωνικόΔαρβινισμό, υποστηρίζει την άποψη οτι η βιολογική σύσταση του ανθρώπου μπορείνα είναι μεν παγιωμένη όμως κατά την διάρκεια της ζωής του αποκτά και μιάπολιτισμική σύσταση που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη σχέση με τους συνανθρώπουςκαι την κοινωνία. Επικαλούμενος μελέτες της Ανθρωπολογίας, της εποχής του,εκφράζει την αισιόδοξη άποψη οτι οι άνθρωποι δεν είναι δέσμιοι τηςβιολογικής τους συγκρότησης αλλά μπορούν να βελτιώσουν την κοινωνική τουςσυμπεριφορά και μοίρα, με τη βοήθεια της εκπαίδευσης, της κοινωνικήςσυναναστροφής και της υιοθέτησης ανάλογων κοινωνικών, πολιτισμικών και αξιακώνπροτύπων. Προσωπικά πιστεύει οτι « η ζωή του ατόμου αποκτάνόημα μόνο όταν βοηθά να γίνει ευγενέστερη και ωραιότερη η ζωή κάθε όντος. Ηζωή είναι ιερή, είναι δηλαδή η υπέρτατη αξία στην οποία υπόκεινται οι άλλες»(1934). «Μόνο αν ζείς για τους άλλους αξίζει να ζείς» (1932).

Γνωρίζοντας οτι οι τεχνολογικές και δημογραφικές συνθήκεςτης εποχής του έχουν οδηγήσει σε υπερσυγκεντρωτικούς τρόπους οργάνωσης τηςκοινωνίας και της εργασίας αναζητά τα αίτια της κοινωνικής κρίσης του εικοστούαιώνα. Την αιτία του κακού τη βρίσκει στην ατομιστική, οικονομικήαναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας και στις ανταγωνιστικές, ωφελιμιστικέςσχέσεις ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Με τη δοσμένη οργάνωση της κοινωνίαςκαι της οικονομίας διαπιστώνει οτι οι εγωϊστικές προδιαθέσεις τωνανθρώπων αυξάνονται σταθερά ενώ οι κοινωνικές του τάσεις δυσκολεύονται ναβελτιωθούν. Οι άνθρωποι, μας λέει , «φυλακισμένοι χωρίς να το γνωρίζουν,στον εγωισμό τους, αισθάνονται ανασφαλείς, μόνοι και στερημένοι απο την αφελή,απλή και ανεπιτήδευτη απόλαυση της ζωής». Στη βάση της κακοδαιμονίας καιαδικίας βρίσκεται, κατά τη διατύπωσή του, ο τρόπος που είναι οργανωμένη ηπαραγωγική διαδικασία και η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Έχοντας ζήσει τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του στην Αμερική είχεγνωρίσει απο κοντά την τεράστια δύναμη της ολιγαρχίας του ιδιωτικού κεφαλαίουκαι τη διαπλοκή του με την πολιτική εξουσία. Ο έλεγχος τηςοικονομικής και της πολιτικής ζωής ολοκληρώνεται, κατά τη γνώμη του, απο τονέλεγχο της πληροφόρησης και της εκπαίδευσης με αποτέλεσμα, ακόμη και σε τυπικάδημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες, οι πολίτες να μην είναι σε θέση να κάνουνσωστή χρήση των πολιτικών και των κοινωνικών τους δικαιωμάτων.

Το κίνητροτου κέρδους συνδυασμένο με τον ασίγαστο ανταγωνισμό σεόλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, συνδυασμένο και με την αντιπαλότηταανάμεσα στους καπιταλιστές είναι, όπως πιστεύει, υπεύθυνο για τηναστάθεια στη συσσώρευση και στη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, που οδηγεί τελικάσε οικονομική δυσπραγία. «Ο ανταγωνισμός χωρίς όρια οδηγεί σε τεράστιασπατάλη εργασίας και στην κάμψη της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων».

Μοναδική διέξοδο απο τα δεινά της ανθρωπότητας, βλέπει ο Αϊνστάϊν, τηνεγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής οικονομίας που να συνοδεύεται απο μια τολμηρήεκπαιδευτική μεταρύθμιση για τον προσανατολισμό των νέων ανθρώπων σεκοινωνικούς και όχι ατομιστικούς στόχους.

Τα μέσα παραγωγής θα πρέπει, μας λέει, ναανήκουν στην ίδια την κοινωνία και να χρησιμοποιούνται με σχεδιασμένο τρόπο, μεσκοπό την ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών της κοινότητας.

Υποψιασμένος ήδη για τους κινδύνους που απειλούν τηνκεντρικά σχεδιασμένη οικονομία και τη σοσιαλιστική κοινωνία, τονίζει τηνπεποίθησή του οτι σχεδιασμένη οικονομία και σοσιαλισμός δεν είναισυνώνυμα. Μπορεί μια σχεδιασμένη οικονομία αν συνοδεύεται απο πλήρηυποδούλωση του ατόμου. Διαβλέπει τους κινδύνους που μπορεί νασυνεπάγεται η συγκέντρωση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας σε μιαγραφειοκρατία και προβληματίζεται για τη δυνατότητα προστασίας των δικαιωμάτωντου ατόμου με τη δημιουργία ενός δημοκρατικού αντίβαρου.

Βλέπει τηνεπίτευξη του σοσιαλισμού ως ένα δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί την επίλυση πολύδύσκολων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών προβλημάτων. Τέλος υπογραμμίζειτην ανάγκη ιδεολογικής καθαρότητας ως προς τους σκοπούς και τον τρόποαντιμετώπισης των προβλημάτων εγκαθίδρυσης του σοσιαλισμού, στην εποχή τουψυχρού πολέμου, γράφοντας μάλιστα κάτω απο συνθήκες Μακαρθικής λογοκρισίας καιτρομοκρατίας.

Η τόλμη του να γράψει αυτό το κείμενο για το σοσιαλισμό, στοόποίο εκθέτει ανοικτά τις ιδεολογικές του προτιμήσεις, δείχνει τον τολμηρό καιυπεύθυνο επιστήμονα που αναλαμβάνει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί γιατην αλλαγή πορείας της ανθρωπότητας, με γνώμονα τις πανανθρώπινες αξίες γιαδικαιοσύνη και κοινωνική απελευθέρωση. Κατά τη γνώμη του «Μοναδικός τρόπος γιανα σωθεί ο πολιτισμός και το ανθρώπινο γένος είναι να δημιουργηθεί μιαπαγκόσμια κυβέρνηση και να θεμελιωθεί η ασφάλεια των εθνών πάνω στο νόμο»(1945). Θεωρώντας οτι η πολιτική είναι πολύ πιό δύσκολη απο την φυσικήυποστήριζε την άποψη οτι : «αν δεν είναι ρεαλιστική η ιδέα μιαςπαγκόσμιας κυβέρνησης τότε μιά μόνο ρεαλιστική άποψη του μέλλοντός μας υπάρχει: γενικευμένη καταστροφή του ανθρώπου απο τον άνθρωπο» (1948).

( Σημείωση : Οι φράσεις σε εισαγωγικά και η χρονολόγησήτους έγινε με βάση τη σταχυολόγηση σκέψεων του Αινσταιν που επιμελήθηκε η AliceCalaprice και κυκλοφόρησε στα ελληνικά απο τις εκδόσεις Κάτοπτρο, με τίτλο :«Εγώ, ο Αλμπερτ Αϊνσταϊν…», Αθήνα 1998 )

-Στο δεύτερο μέρος του άρθρου θα παρατεθούν τασημαντικότερα αποσπάσματα από το συγκεκριμένο δοκίμιο “Γιατί σοσιαλισμός” τουμεγάλου Ανθρώπου κι Επιστήμονα, Άλμπερτ Αϊνστάιν.

ΠΗΓΗ

Eργάτες εργοστασίου στην Ινδία εξεγείρονται και σκοτώνουν τον πρόεδρο της επιχείρησης

2012-01-31T21:46:00.000+02:00

Εργάτες στο εργοστάσιο της εταιρείας κεραμικών Regencyεισέβαλαν στο σπίτι του αφεντικού τους και τον έριξαν αναίσθητο με σιδερένιουςσωλήνες αφότου μια συζήτηση περί μισθών πήγε στραβά.

Οι εργάτες ήταν αρκετά οργισμένοι ώστε να σκοτώσουν τονπρόεδρο K.C. Chandrashekhar αφότου ο ηγέτης του σωματείο τους, M. MuraliMohan, δολοφονήθηκε από ροπαλοφόρους των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας τηνΠέμπτη.

Το περιστατικό εργασιακής βίας συνέβη στο Yanam, μια μικρή πόλη στην πολιτεία Andra Pradesh στην ανατολική ακτή της Ινδίας. Η αστυνομία εκλήθη στο εργοστάσιοαπό τη διοίκηση για να καταπνίξει μια εργασιακή διαφωνία. Οι εργάτες ζητούσανγια αυξήσεις στους μισθούς και επαναπρόσληψη προηγουμένως απολυθέντως εργατώναπό τον Οκτώβρη. Ο Murali απολύθηκε μερικές ώρες αργότερα. Το επόμενο πρωί,στις 6:00 της Παρασκευής, ο Murali πήγε στο εργοστάσιο μαζί με μερικούς εργάτεςκαι προσπάθησε να εμποδίσει την πρωινή βάρδια, όπως αναφέρουν τα τοπικά μέσα.Μακριά γκλομπ, τα “λαθί” όπως αποκαλούνται στην Ινδία, χρησιμοποιήθηκαν από τηναστυνομία που επιτέθηκε στους εργάτες, τραυματίζοντας τουλάχιστον 20 απόαυτούς, μεταξύ των οποίων και ο Murali. Ο ίδιος πέθανε στο δρόμο για τονοσοκομείο, σύμφωνα με τους Times της Ινδίας. Εκατοντάδες εργατών συγκεντρώθηκανέξω από το αστυνομικό τμήμα και ζητούσαν να κατηγορηθούν οι αστυνόμοι γιαανθρωποκτονία.

Μετά από τον ξεσηκωμό που οδήγησε στη δολοφονία του προέδρουτης Regency, επιβλήθηκε απαγόρευση της κυκλοφορίας και άλλες δημόσιες οδηγίες.Η αστυνομία ανέφερε ότι οι συγκεντρωμένοι έκαψαν μερικά οχήματα έξω από τοαστυνομικό τμήμα. Οχτώ εργάτες της Regency τραυματίστηκαν από πυροβολισμούςαστυνομικών που ακολούθησαν, ενώ η κατάσταση των 2 από αυτούς είναι κρίσιμη.Περισσότεροι από 100 συγκεντρωμένους συνελήφθησαν.

Στην Ινδία, οι εργοστασιακοί εργάτες είναι οι λιγότεροκαλά αμειβόμενοι ανάμεσα στις 4 πιο αναπτυσσόμενες αγορές. Το κατά κεφαλήνεισόδημα στην Ινδία είναι λιγότερο από 4.000 δολλάρια το χρόνο, κάνοντάς τηντην πιο φτωχή χώρα ανάμεσα στις Βραζιλία, Ινδία, Κίνα και Ρωσία, παρά τησχετικά ανθηρή οικονομία της.

Στη Regency, οι εργάτες ξεκίνησαν απεργία την 1ηΓενάρη σε σχέση με τους μισθούς. Η διοίκηση αναφερόταν ότι είχε αποφασίσει ναζητήσει περιοριστική εντολή για 5 εργάτες και κατάφερε να αποκτήσει εντολή απόανώτατο δικαστήριο ότι οι απεργοί εργάτες δεν πρέπει να πλησιάσουν λιγότερο από220 γιάρδες, απόσταση μεγαλύτερη από 2 γήπεδα ποδοσφαίρου, στο εργοστάσιο.

Η πόλη Yanam της Ινδίας

Όταν τα νέα του θανάτου του Murali διαδόθηκαν, οιεργάτες αναφέρεται ότι κατέστρεψαν 50 αυτοκίνητα, λεωφορεία και φορτηγά τηςεταιρείας και τα έκαψαν. Έκαναν επιδρομή στο εργοστάσιο. Οι κάτοικοι ένωσαν ταχέρια τους με τους περίπου 600 εργάτες, ενώ άλλοι πήραν το δρόμο για το σπίτιτου Chandrashekhar.

Μετάφραση: Τάσσος Πανταζόπουλος

ΠΗΓΗ

31 Ιανουαρίου 1606: V FOR VENDETTA: Η αληθινή Ιστορία

2012-01-31T19:49:00.001+02:00

Ήταν 31 Ιανουαρίου του 1606 όταν τα μέλη της Συνωμοσίας τηςΠυρίτιδας μαζί με τον εμπνευστή της Γκάι Φοκς οδηγήθηκαν στηναγχόνη και κατόπιν διαμελίστηκαν για παραδειγματισμό.

Στη Βρετανία ο προτεστάντης Βασιλιάς Ιάκωβος Α’ ασκούσε τηνεξουσία με τρόπο βίαιο και τυραννικό. Οι μαζικές εκτελέσεις, οι κατασχέσειςπεριουσιών και οι εκδιώξεις από τα αξιώματα αποτελούσαν μια οδυνηρήπραγματικότητα για τους Καθολικούς.

Ενας Άγγλος στρατιώτης από το Γιορκ, ο Γκάι Φοκς ανέλαβε τηνοργάνωση μιας ομάδας Καθολικών, που στόχο είχε τη δημιουργία Καθολικήςεπανάστασης σε ολόκληρη την Αγγλία. Το εγχείρημά του Φοκς στηρίζονταν στηθεωρία του Ντόμινο. Ευελπιστούσε πως η πυροδότηση μιας σειράς έκρυθμωνγεγονότων στο Λονδίνο θα δημιουργούσε χάος και αναρχία που θα εξαπλώνονταν σεόλη την επικράτεια και με τη βοήθεια του καθολικού στέμματος της Ισπανίας, θαγινόταν εφικτή η ανατροπή της Μοναρχίας, επιφέροντας ταυτόχρονα ένα καίριοχτύπημα στον Προτεσταντισμό…

Το σχέδιό του ήταν απλό. Θα ανατίναζε μαζί με τουςσυντρόφους του το Παλάτι του Γουέστμινστερ, γνωστό και ως Σπίτι τουΚοινοβουλίου, δολοφονώντας το Βασιλιά Ιάκωβο Α’, τη βασιλικήοικογένεια, τους βουλευτές και όσα μέλη της αριστοκρατίας και τηςπροτεσταντικής εκκλησίας θα παρευρίσκονταν εκεί.

Για το σκοπό αυτό ο Φοκς και οι συνωμότες του νοίκιασαν τοΔεκέμβριο του1604 ένα κελάρι που έφτανε μέχρι το υπόγειο του κτιρίου τηςΒουλής και άρχισαν να το γεμίζουν με βαρέλια γεμάτα μπαρούτι, τα οποία έκρυβανκάτω από σωρούς από κάρβουνα. Ως το Μάρτιο του επόμενου έτους το κελάρι είχεμετατραπεί σε μπαρουταποθήκη, αριθμώντας 36 βαρέλια με πυρίτιδα. Ηευκαιρία για την εκτέλεση του ριψοκίνδυνου τολμήματος δόθηκε ότανγνωστοποιήθηκε ότι στις 5 Νοεμβρίου του 1605, ο βασιλιάς Ιάκωβος και σύσσωμη ηπολιτική ηγεσία της χώρας θα παρευρίσκονταν σε μια διευρυμένη συνέλευσητης Βουλής των Λόρδων καιτης Βουλής των Κοινοτήτων.

Ωστόσο, κάθε συνωμοσία που δεν τηρεί τους συνωμοτικούςκανόνες είναι καταδικασμένη. Την παραμονή του χτυπήματος στο Κοινοβούλιο έναςαπό τους συνωμότες, ο Φράνσις Τρίσμαν, θεώρησε ορθό να στείλει μία επιστολήστον καθολικό βουλευτή και γαμπρό του, Λόρδο Μόντιγκλ, προειδοποιώνταςτον να μη παρευρεθεί στη συνεδρίαση της επόμενης μέρας. Η επιστολή αυτήπροβλημάτισε τον Λόρδο που έσπευσε να ενημερώσει την κυβέρνηση. Λέγεται μάλισταπως για τις υπηρεσίες του αυτές στο Στέμμα, έλαβε αργότερα 700 χρυσές λίρες.Αμέσως διενεργήθηκαν έρευνες στις υπόγειες σήραγγες κάτω από τη Βουλή και ωςτις πρώτες πρωινές ώρες οι αρχές ανακάλυψαν το κελάρι συλλαμβάνοντας επ’αυτοφώρω τον Γκάι Φοκς. Αν και παραδέχτηκε από την πρώτη στιγμή τηνπρόθεσή του να ανατινάξει το Κοινοβούλιο, ο Φοκς βασανίστηκε σκληρά για ναμαρτυρήσει τα ονόματα και των υπολοίπων συνωμοτών. Σε ένα από αυτά μάλιστα, τονέδεσαν σε ένα κρεβάτι χειροπόδαρα με δερμάτινα λουριά και τον τραβούσαν μέχρινα κοπούν οι μύες και να εξαρθρωθούν τα άκρα του. Αρχικά η απάντηση τουΦοκς στους βασανιστές του ήταν ένα πλατύ χαμόγελο, γεγονός που αιτιολογεί καιτη γελαστή έκφραση που έχει η λευκή μάσκα που τον απεικονίζει σήμερα, έπειταόμως «έσπασε».

Σύντομα πραγματοποιήθηκαν 11 ακόμη συλλήψεις, στις οποίες οβασιλιάς φρόντισε να συμπεριλάβει ανάμεσα στους υπαίτιους και άλλους πολιτικούςεχθρούς του. Οι «Συνωμότες της Πυρίτιδας» όπως έμειναν στην ιστορία,δικάστηκαν στις 27 Ιανουαρίου και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Απέναντι από τοκτίριο που σκόπευαν να ανατινάξουν στήθηκε μια εξέδρα και ένας, έναςαπαγχονίζονταν και διαμελίζονταν. Τελευταίος προς εκτέλεση έμεινε ο Φοκς, οοποίος όμως κατά τη μεταφορά του στην εξέδρα, μην έχοντας τον έλεγχο των άκρωντου από τα βασανιστήρια, γλίστρησε και έπεσε με το κεφάλι. Ο θάνατος ήτανακαριαίος και ο Βασιλιάς ενοχλημένος διέταξε να κατακρεουργηθεί το σώμα του καινα αποσταλούν τα κομμάτια απ’ άκρη σε άκρη σε όλο το βασίλειο, για ναυποδηλώνουν την «τύχη των προδοτών».

Μάλιστα, από το ίδιο έτος καθιέρωσε την 5^η Νοεμβρίου,ημέρα εορτασμού της σωτηρίας του και επικράτησης της Μοναρχίας. Σήμερα ηγιορτή είναι γνωστή με την ονομασία «Νύχτα του Γκάι Φοκς». Κατά τον εορτασμότης πλήθος πυροτεχνημάτων φωτίζουν τον ουρανό, ενώ συνηθίζεται σε όλη τηνεπικράτεια της Βρετανίας να καίγονται ομοιώματα του Γκάι Φοκς. Αυτά ντύνοντανπάντα με περίεργα ρούχα και με τα χρόνια η λέξη «Guy», πέρασε στην Αγγλική αργκό, για να χαρακτηρίσει όσους συνήθιζαν να κυκλοφορούν με παρεμφερήρούχα, ενώ πλέον χρησιμοποιείται ως προσφώνηση του«παλιόφιλου». Παράλληλα, κατάτη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων τα παιδιά κυκλοφορούν φορώντας τη μάσκαμε τη μορφή του Φοκς, ενώ μικροί και μεγάλοι σιγοψιθυρίζουν στιχάκια τηςεποχής:

«Remember,remember, the fifth of November

TheGunpowder treason and plot!

For Isee no reason why the gunpowder treason

Should ever be forgot».

Η Συνωμοσία της Πυρίτιδας και η απειλή της ζωής του Βασιλιάενέπνευσαν τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ για το έργο «Μάκβεθ». Ήταν ο ίδιος ο θρύλος τουΓκάι Φοξ που αποτέλεσε την πηγή έμπνευσης για το κόμικ των Άλαν Μουρ καιΝτέιβιντ Λοιντ,

«V for Vendetta» με κεντρικό ήρωα τον μυστηριώδη V, που κρύβειτο πρόσωπό του πίσω από μια μάσκα του Γκάι Φοκς. Διασκευή αυτού του κόμικαποτελεί και η ομώνυμη ταινία του 2005, με τους Hugo Weaving και τη NataliePortman.

Φόρο τιμής στον Γκάι Φοκς απέδωσε και ο Τζον Λένον,στο άλμπουμ του 1970 John Lennon/Plastic Ono Band, χρησιμοποιώντας λίγο πρινακουστεί μία έκρηξη, στον τελευταίο στίχο του τραγουδιού «Remember», τον στίχο«Remember, remember, the 5th of November».

Σήμερα η μορφή του Γκάι Φοκς έχοντας ξεπεράσει τονχαρακτηρισμό του προδότη που του αποδόθηκε τα πρώτα χρόνια μετά την αποτυχημένηαπόπειρα κατά της Μοναρχίας, αποτελεί σύμβολο αγωνιστικότητας εναντίον κάθεείδους εξουσίας και καταπίεσης. Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί πως στην Αθήνακατά τη διάρκεια των επεισοδίων για την επέτειο του θανάτου του Γρηγορόπουλουκάνει πάντα την εμφάνισή του το εξής σύνθημα«Remember, remember, the 6^th of December»…

Πάραυτα, ο Γκάι Φοκς ίσως παραμένει ο μόνος άνθρωπος πουμπήκε ποτέ σε Κοινοβούλιο έχοντας ειλικρινείς προθέσεις…

ΠΗΓΗ

Ζαπατίστας: 18 χρόνια εξέγερσης και αντίστασης

2012-01-31T18:55:00.001+02:00

Της Marcela Salas Cassani

Εκατοντάδες ακτιβιστές και πανεπιστημιακοί από όλο τον κόσμοσυγκεντρώθηκαν στο Διεθνές Σεμινάριο “Πλανήτης Γη: Αντι-συστημικά Κινήματα” γιανα συζητήσουν τη σημασία της εξέγερσης των Ζαπατίστας, το 1994, στη 18η επέτειότης. Στο πλαίσιο των λαϊκών εξεγέρσεων που έχουν ξεσπάσει αυτό το χρόνο σε όλητην υδρόγειο, το σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε από τις 30 Δεκεμβρίου μέχρι τις2 Ιανουαρίου στο San Cristobal de las Casas, στην Chiapas, κατέληξε στοσυμπέρασμα, μαζί με τον πορτογάλο κοινωνιολόγο Boaventura de Sousa Santos, ότιφαίνεται εκ των υστέρων ότι η επιρροή των Ζαπατίστας έχει γίνει τόσο ισχυρήώστε «κανείς δεν μπορεί να δει την αριστερά ή τον αγώνα ενάντια στονκαπιταλισμό, χωρίς αυτό το σημείο αναφοράς».

Ο De Sousa Santos δήλωσε ότι η εκρηκτική εμφάνιση τουΖαπατιστικού Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN) στη σκηνή, την 1 Γενάρη του1994, ήταν η πρώτη σημαντική στιγμή της παγκόσμιας αντίστασης στονεοφιλελευθερισμό. Η εξέγερση έκανε ορατούς τους αυτόχθονες αγώνες πουαναπτύσσονταν από τη δεκαετία του ’80 στη Λατινική Αμερική και σύντομα έγινεπροάγγελος και άλλων κινημάτων.

«Μας δίδαξαν έναν άλλο τρόπο θεώρησης του κόσμου. Διέρρηξαντη μαρξιστική ορθοδοξία, αναπτύσσοντας έναν νέο λόγο, μια νέα σημειολογία καινέες ιδέες. Μας δίδαξαν μια νέα οργανωτική λογική που είχε θεμελιώδη επίδρασησε ολόκληρο τον κόσμο», δήλωσε ο De Sousa Santos σε μια συνέντευξη.

Ο Paulina Fernandez, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο UNAM,ο οποίος ακολούθησε το κίνημα των Ζαπατίστας από την έναρξή του, μίλησε για τηνυπεροχή των Ζαπατίστας. «Δεν είναι ακόμα δυνατό να δούμε καθαρά το μέγεθος τηςσημασίας της εξέγερσης των Ζαπατίστας. Παρακολουθώ τις ειδήσεις στο διαδίκτυοκαθημερινά και ο EZLN παρατίθεται συνέχεια για τον ένα ή τον άλλο λόγο – είναιμια μόνιμη αναφορά».

«Παρά τις προσπάθειες φίμωσης και απόκρυψης,περιθωριοποίησης και απομόνωσης του κινήματος πάνω στα βουνά, και χωρίςπληροφορίες από τα μέσα ενημέρωσης σχετικά με το τι κάνουν, οι Ζαπατίσταςοικοδομούν μια πραγματική εναλλακτική διαδικασία σε καθημερινή βάση. Είναι ηαπόδειξη ότι η χώρα αυτή μπορεί να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο, όταν οιάνθρωποί της έχουν δεσμευτεί και δρουν χωρίς την παρέμβαση των νόμων, τωνθεσμών, των κομμάτων, των πολιτικών, και των πρακτικών αυτών των επίσημωνφορέων που είναι ένοχοι για τη διαφθορά αυτής της χώρας», πρόσθεσε ο Fernandez.

Οι εκπρόσωποι των αυτοχθόνων λαών συμφώνησαν ότι «από όλεςτις διαδικασίες που έχουμε βιώσει ως αυτόχθονοι, οι Ζαπατίστας έχουν πολύσημαντικό ρόλο. Πριν, οι αυτόχθονες αγώνες ήταν μεμονωμένοι και δεν συνδέονταν,αλλά από το 1994 αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι υποφέραμε από κοινάπροβλήματα και αρχίσαμε να αλληλεπιδρούμε και να αναπτύσσουμε την αλληλεγγύημεταξύ των λαών, όχι μόνο στο Μεξικό αλλά και σε όλο τον κόσμο».

Ο Campanur σημείωσε: «Παρά το γεγονός ότι οι λέξεις”αξιοπρέπεια”, ”ελευθερία” και ”δικαιοσύνη” υπήρχαν ήδη, ήταν οι Ζαπατίστας,αδελφοί και αδελφές, που το 1994 μας δίδαξαν να τις χρησιμοποιούμε σε κάθε έναναπό τους αγώνες μας».

Ο Javier Sicilia, ποιητής και επικεφαλής του Κινήματος γιαΕιρήνη με Δικαιοσύνη και Αξιοπρέπεια, δήλωσε σε μια συνέντευξη ότι «τατελευταία 18 χρόνια είναι θεμελιώδη αφού οι Ζαπατίστας, αποκαλύπτοντας τηνάρνηση των ιθαγενών που συνεχίζεται εδώ και αιώνες, αποκάλυψαν, επίσης, τηνανικανότητα του κράτους και του νεοφιλελεύθερου συστήματος, και έδωσαν νέοπεριεχόμενο και νέες δυνατότητες όχι μόνο στο έθνος αλλά σε ολόκληρο τονκόσμο».

Τα νέα κινήματα και οι Ζαπατίστας

Πολλοί συμμετέχοντες συνέδεσαν το κίνημα των Ζαπατίστας μετα νέα κινήματα στην Ισπανία, την Ελλάδα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Τυνησία,την Αίγυπτο, την Υεμένη και αλλού. Ο γάλλος ιστορικός Jerome Baschet δήλωσε: «Ηλογική του καπιταλισμού μάς κάνει να χάσουμε τον έλεγχο της ζωής μας, και είναικαιρός να ανακτήσουμε τον έλεγχο αυτό. Το παγκόσμιο κίνημα έχει ανακύψει ωςσταυροδρόμι όλων των αγώνων: των αγώνων ενάντια στη λεηλασία των υλικών αγαθών,της γης, των τρόπων ζωής, της ικανότητας να αποφασίζουμε. Είναι ένα κίνημα πουκαλεί τον καθένα που αισθάνεται στερημένος». Πρόσθεσε ότι οι τελευταίες εξεγέρσεις«αντικατοπτρίζουν μια γενική αίσθηση αδικίας και τη δυνατότητα μιας συλλογικήςαφύπνισης να εντείνει τις αντιδράσεις απόρριψης που έχουμε δει μέχρι τώρα».

Η φεμινίστρια ανθρωπολόγος Mercedes Olivera παρατήρησε ότιοι Ζαπατιστικές κοινότητες έχουν αναπτυχθεί έξω από το μερκαντιλιστική λογική,και μπορούν να είναι ένα βιώσιμο σημείο εκκίνησης για «να τολμήσουν οι άνδρεςκαι οι γυναίκες να γνωρίσουν τη δομή ενός άλλου πολιτισμού που βασίζεται στηναλληλεγγύη και όχι στην εκμετάλλευση, να προσπαθήσουν να αναδημιουργήσουν τοανθρώπινο νόημα της ύπαρξης, να ανακτήσουν τη ζωτική σημασία της γης και τηβιωσιμότητα της παραγωγής για την κατανάλωση, να είναι σε θέση να εφαρμόσουννέες μορφές χρήσης και φροντίδας για τους φυσικούς πόρους, και με αυτόν τοντρόπο μπορούμε να αλλάξουμε και να επαναπροσδιορίσουμε τις στρατηγικές μας προςτην οικοδόμηση ενός νέου παραδείγματος της ανάπτυξης και να επιχειρήσουμε μιαπολιτιστική διαδικασία βασισμένη στη ζωή και όχι στην καταστροφή, όπως κάνουνοι Ζαπατίστας στην αυτονομία τους».

Στο κίνημα Occupy Wall Street, στις Ηνωμένες Πολιτείες, πουέχει εξαπλωθεί σε πόλεις σε όλη τη χώρα και στον υπόλοιπο κόσμο, «υπάρχουνπολλοί άνθρωποι που έχουν επηρεαστεί έντονα από τον αγώνα των Ζαπατίστας», λέειη Marlina από το Movimiento por la Justicia en el Barrio (Κίνημα για τηΔικαιοσύνη στο Barrio), μια συλλογικότητα λατίνων που είναι ενταγμένη στοπλαίσιο της Άλλης Καμπάνιας στη Νέα Υόρκη και στο κίνημα Occupy Wall Street. ΗMarlina υποστηρίζει ότι «αυτό που πολλοί άνθρωποι του κινήματος Occupyπροσπαθούμε να κάνουμε είναι να σπάσει η σχέση ανάμεσα στο κεφάλαιο και τηνανθρωπότητα», σημειώνοντας ότι οι Ζαπατίστας έχουν παράσχει σαφή καιεμπνευσμένα μηνύματα για τους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Η αντίστασητων Ζαπατίστας μάς ενθαρρύνει να συνεχίσουμε την πάλη για την οικοδόμηση ενόςδιαφορετικού κόσμου», κατέληξε.

Η Marlina αφηγήθηκε ότι «γυναίκες από το κίνημα ήρθαν έναβράδυ στην Liberty Plaza και αντί να μιλήσουν για τις οικονομικές πολιτικές καιτους πολιτικούς αγώνες, μίλησαν για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, μητέρα καιμιγάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μίλησαν για τις οικογένειές τους και τηναξιοπρέπειά τους, και έκλαψα κατά τη διάρκεια της ομιλίας, επειδή για μένα ησυζήτηση για το ”δικαίωμα στη ζωή” ή την ”καλή διαβίωση” ήταν κάτι πολύδιαφορετικό από τις φανταχτερές συζητήσεις για την οικονομική πολιτική. Καιπιστεύω ότι η δύναμη του Κινήματος για τη Δικαιοσύνη στο Barrio είναι να μιλάμεγια την αλήθεια της ανθρώπινης εμπειρίας και την αλήθεια της καταστροφής τηςΓης, και αυτός είναι ένας λόγος που δεν μπορεί απαραίτητα να εννοηθεί μεκαπιταλιστικούς όρους».

Η Daniela Carrasco συμμετείχε στο σεμινάριο παρουσίασης ενόςαπό τα πιο σημαντικά κινήματα του 2011: το φοιτητικό κίνημα της Χιλής. Ηχιλιανή φοιτήτρια από την κολλεκτίβα Tendencia Estudiantil Revolucionaria,συλλογίστηκε τις επιδράσεις των Ζαπατίστας στο σπουδαστικό κίνημα της ΛατινικήςΑμερικής.

«Το μεγάλο παράδειγμα που έχουμε πάρει από το κίνημα τωνΖαπατίστας είναι η συνέλευση ως μορφή οργάνωσης. Για πολλά χρόνια, το κίνηματης Χιλής ήταν πολύ γραφειοκρατικό και πρωσοποκεντρικό, καθώς ήταν εστιασμένοσε ορισμένους προέδρους που κατέληξαν να διαπραγματεύονται με την κυβέρνηση καισυχνά πρόδιδαν το κίνημα. Φέτος αυτή η λογική έσπασε, η δεξιά που αποτελούνταναπό μέρος της Συνομοσπονδίας Φοιτητών εκδιώχθηκε, και η συνέλευση υιοθετήθηκεως μέθοδος επικύρωσης όλων των αποφάσεων που παίρνουμε. Έχουμε φτάσει στοσημείο όπου ψηφίζουμε ακόμη και για το αν θα κάνουμε ένα οδόφραγμα -ναι ή όχι-στη συνέλευση, και αυτό είναι πολύ ικανοποιητικό. Όλα τα μέλη μας ψηφίζουν μεανάταση των χεριών, γνωρίζοντας ότι συμμετέχουν, και δεν είναι απλώς θεατές, σεμια πράξη εκ νέου ανάληψης του αγώνα στους δρόμους».

«Για μεγάλο χρονικό διάστημα, λεγόταν ότι οι φοιτητές δενσυμμετέχουν, ότι δεν έχουν πολιτική κατάρτιση, ότι δεν είχαν εμπλακεί σχεδόν σετίποτα, ότι δεν τους ένοιαζε τι συνέβενε στην κοινωνία. Αλλά αυτή τη χρονιά -οισυμμετέχοντες στο σεμινάριο συμφώνησαν- έχει φανεί το αντίθετο στη ΛατινικήΑμερική, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις αραβικές χώρες και στην Ευρώπη, όπου οινέοι, ασθενείς ενός συστήματος που παράγει ανισότητα, φτώχεια, ανεργία καιαπόγνωση, αναρωτιούνται τι συμβαίνει και προχωρούν πέρα από τη διαμαρτυρία».«Χτίσαμε ένα χιλιανό κίνημα που επεκτείνεται σε μια ”σπουδαστική άνοιξη” στηνΚολομβία, στην Κόστα Ρίκα, στο Μεξικό…».

Ο Carlos Marentes, από την Ένωση Συνοριακών ΓεωργικώνΕργατών (Unión de Trabajadores Agrícolas Fronterizos) του Ελ Πάσο, στο Τέξας,είπε ότι «η επιρροή των Ζαπατίστας συνεχίζει να διευρύνεται μεταξύ μας, ειδικάγύρω από την ανάγκη του να οργανωθούμε από τα κάτω μαζί με άλλα κινήματα και τησημασία της προαγωγής μιας εναλλακτικής λύσης απέναντι στο βιομηχανικό μοντέλοτης γεωργίας που απειλεί τον πλανήτη μας».

Αυτό που φαινόταν μια “μεταμοντέρνα εξέγερση ιθαγενών”…

Ο Fernanda Navarro, καθηγητής φιλοσοφίας που έχειακολουθήσει το κίνημα των Ζαπατίστας από το 1994, μίλησε στο απογευματινόπάνελ, την τελευταία ημέρα του σεμιναρίου. Είπε ότι οι κύριες προκλήσεις πουαντιμετωπίζουν οι Ζαπατίστας «είναι να συνεχίσουν να οικοδομούν την αυτονομία,ενισχυόμενοι οι ίδιοι και αποδεικνύοντας ότι οι κακές κυβερνήσεις, η διαφθοράκαι η βία δεν μπορούν να ξεριζώσουν τους σπόρους που έχουν φυτευτεί καιαναπτύσσονται στα βουνά της Τσιάπας».

Το κίνημα των Ζαπατίστας «ήταν ένα εντελώς νέο πολιτικόφαινόμενο που έσπασε το καλούπι και γι’ αυτό έχει γίνει σημείο αναφοράς γιαπολλά κινήματα για την κοινωνική δικαιοσύνη, για τις γυναίκες, τους μικρούςαγρότες, τους εργαζόμενους, άτομα που ζουν στο περιθώριο, λόγω των καινοτόμωντρόπων τους που ήρθαν σε ρήξη με τον κλασικό μαρξισμό», είπε η καθηγήτρια καιερευνήτρια σε θέματα ισότητας των φύλων Sylvia Marcos.

Η Julieta Paredes, από τη βολιβιανή οργάνωση ΓυναίκεςΔημιουργώντας Κοινότητα (Women Creating Community), καταδίκασε τον τρόπο με τονοποίο τα κοινωνικά κινήματα συνήθως βλέπουν τις γυναίκες ως «απλώς έναν άλλοντομέα» και τα ζητήματα των γυναικών «ως ένα από τα πολλά θέματα της αριστεράς».

«Αλλά οι γυναίκες είναι το ήμισυ όλων των τομέων και τα μισάαπό όλα τα θέματα, και η φεμινιστική κοινότητα -μια αναλυτική κατηγορία πουαντιπροσωπεύει το κίνημα στο οποίο παίρνουν μέρος- τοποθετεί την πατριαρχία ωςένα σύστημα που συνδέει όλες τις μορφές καταπίεσης, που ιστορικά βασίζονταιστην καταπίεση των γυναικών. Με αυτή την έννοια, μέσω της ήττας τηςπατριαρχίας, «η κοινότητα μπορεί να συμπεριλάβει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα πουείναι σε θέση να οικοδομήσει σχέσεις ελευθερίας».

Ο Pablo Gonzalez Casanova, εξέχουσα πνευματική μορφή τουΜεξικού, δεν μπόρεσε να παρευρεθεί, αλλά έστειλε ένα μήνυμα στο σεμινάριοδηλώνοντας: «Απλά σκεφτείτε την τεράστια κινητοποίηση των Indignados καιτου κινήματοςOccupy που αγωνίζονται για έναν άλλον πιθανό κόσμο… Δεν έχειυπάρξει ποτέ μια κινητοποίηση τέτοιου μεγέθους, και η κινητοποίηση ξεκίνησεστις ζούγκλες της Τσιάπας, με τις αρχές της συμπερίληψης και του διαλόγου». ΟGonzalez Casanova πρόσθεσε ότι «όλο και περισσότεροι, σε όλο τον κόσμο,άνθρωποι αγωνίζονται για αυτό που το 1994 φαινόταν μόνο ”μια μεταμοντέρναεξέγερση ιθαγενών”».

Η Marcela Salas Cassani γράφει για το Desinformemonos.org,ένα «πρότζεκτ αυτόνομης, παγκόσμιας επικοινωνίας», που καλύπτει λαϊκά κινήματασε όλο τον κόσμο, τις ιδέες και τις επιδιώξεις τους.

Μετάφραση: Δ. Κ.

Πηγή:ΕφημερίδαΔΡΑΣΗ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΧΘΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ

2012-01-30T20:41:00.002+02:00

Συνέντευξη με τον πρόεδρο του σωματείου των χαλυβουργών Γιώργο Σιφουνιό

2012-01-27T18:39:00.001+02:00

Με αφορμή σήμερα την συναυλία αλληλεγγύης στην Κύπρο στους απεργούς της ελληνικής χαλυβουργίας που σήμερα κλείνουν 90 μέρες ηρωϊκής απεργίας, αναδημοσιεύουμε σήμερα την συνέντευξη του προέδρου του σωματείου στην εφημερίδα ΠΡΙΝ πριν λίγες μέρες. Ο Γιώργος Σιφωνιός έχει έρθει στην Κύπρο για την συναυλία αλληλεγγύης.

Δηλώνει στο ΠΡΙΝ βέβαιος πως η απειλή του βιομήχανου γιαλουκέτο δε θα πραγματοποιηθεί και πως η έκβαση της μάχης θα κρίνει πολλά γιαόλη την εργατική τάξη.

Συνέντευξη στο Γιώργο Λαουτάρη

Το δίλημμα που θέτει η εργοδοσία της ΧαλυβουργίαςΕλλάδος και το οποίο αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοιείναι «μείωση μισθών ή απολύσεις». Πώς απαντάτε;

Με γενική συνέλευση θέσαμε αυτό το δίλημμα στουςεργαζόμενους. Απαντήσαμε ότι αυτό το δίλημμα δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες τωνεργαζομένων. Δεν μπορεί να δουλεύει κάποιος στην πιο βαριά βιομηχανία τη; χώρας,μέσα στη φωτιά και στο σίδερο για τέτοιους μισθούς που θέλει να δώσει οΜάνεσης. Τον έχουμε χαρακτηρίσει «λαγό των βιομηχάνων». Είναι αυτός που ορίζειστη σιδηροβιομηχανία τις συμβάσεις όλου του κλάδου. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότιαν περάσει ο σχεδιασμός εδώ, θα είναι μόνο η αρχή. Είναι χαρακτηριστικό ότιαυτός απέπεμψε τη συλλογική σύμβαση στη σιδηροβιομηχανία το 2011, ενώ είχανσυμφωνήσει να υπογράψουν σύμβαση με 20 λεπτά παραπάνω οι άλλοισιδηροβιομήχανοι. Ο κύριος Μάνεσης «έκοψε» τη σύμβαση αυτή και την έστειλε στηδιαιτησία.

Τι μισθό παίρνει ένας χαλυβουργός σήμερα;

Θα σου πω τον ανώτερο και από εκεί καταλαβαίνεις. Εγώδουλεύω 33 χρόνια, είμαι ο πιο παλιός. Με κυλιόμενες βάρδιες τεσσάρων η μερών,με τρία Σαββατοκύριακα και νυχτερινό παίρνω 1.450 ευρώ. Ο νεοπροσλαμβανόμενοςέχει 42 ευρώ μεροκάματο. Υπάρχουν και τμήματα που δουλεύουν μόνο πενθήμερο απόΔευτέρα ως Παρασκευή. Εκεί ένας νεοπροσληφθείς έγγαμος παίρνει σκάρτα 900 ευρώ.

Πώς περιγράφετε τις καθημερινές συνθήκες δουλειάς;

Η κόλαση θα μας φανεί παράδεισος! Περνά από δίπλα σου τοσίδερο και βράζει σε 1.700 βαθμούς. Καταλαβαίνεις τι κατάσταση ζούμε. Ταπνευμόνια μας έχουν καεί. Εδώ λιώνουν σίδερα που έχουν τα πάντα μέσα. Απόραδιενεργά υλικά μέχρι μόλυβδο, υδράργυρο και άλλα στοιχεία που ελευθερώνονταιστη θερμοκρασία που χυτεύεται το σίδερο. Τα ραδιενεργά υλικά προέρχονται από τατεμαχισμένα ραδιοακτινολογικά μηχανήματα, ακόμη και άρματα μάχης που έρχονταιεδώ με τη μορφή του σκραπ από την Ουκρανία και αλλού. Στην παραλαβή υπάρχουνμετρητές ραδιενέργειας Γκάιγκερ που επειδή χτυπούσαν, τους αχρήστευσαν. Έχουμεπολλά θύματα, ακρωτηριασμένους. Αν πάμε μια βόλτα, οι πιο πολλοί χαλυβουργοίείναι σακατεμένοι.

Αυτό που λέει το τραγούδι «με τα κομμάτια μας δένει τ’ατσάλι» είναι πραγματικότητα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δουλεύουν οιχαλυβουργοί με αυτές τις ελάχιστες αμοιβές. Γι’ αυτές έχει ευθύνη η Ομοσπονδίαπου υπογράφει, είτε γιατί είναι συμβιβασμένη είτε γιατί είναι πολιτικοίυπάλληλοι των αφεντικών. Γι’ αυτό είναι διορισμένοι σ’ αυτές τις θέσεις καιδουλεύουν με γραβάτες και κουστούμια. Οι συνδικαλιστές πρέπει να είναι στουςχώρους παραγωγής.

Αν συνεχιστεί η απεργία, δεν υπάρχει ο φόβος νακλείσει το εργοστάσιο και να απολυθούν όλοι οι εργαζόμενοι;

Αυτό είναι το επιχείρημα του κυρίου Μάνεση. Κάθε φορά που τοεργοστάσιο αυτό πρόβαλλε κάποιες διεκδικήσεις, πάντα αυτό το επιχείρημαχρησιμοποιούσε. Δεν μπορείς όμως να κλείσεις ένα εργοστάσιο της βαριάςβιομηχανίας! Κάποια στιγμή θα ξεμπλοκάρουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα και οιπαραγγελίες. Δεν μπορεί να κλείσει ένα εργοστάσιο που ξεκίνησε με παραγωγή150.000 τόνων και σήμερα την έχει φτάσει στους 270.000 τόνους. Αυτό είναιγελοίο.

Και μόνο από την παραγωγή καταλαβαίνουμε πόσο έχουν αυξηθείκαι τα κέρδη των εργοδοτών. Γνωρίζουμε βεβαίως τόσα χρόνια ότι και οιισολογισμοί και τα επίσημα στοιχεία δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Οκύριος Μάνεσης δηλώνει ότι έχει 450 άτομα προσωπικό, στην ουσία όμως δουλεύουν380 στην παραγωγή. Έχει δέκα διευθυντές και άλλους τόσους γραφιάδες. Οιυπόλοιποι είναι η σωματοφυλακή του, οι ναύτες στο κότερο του, το προσωπικό στοσπίτι του. Αυτούς όλους τους πληρώνουν οι 380 εργάτες που βγάζουν την παραγωγή.Όλη η συντήρηση του κότερου πάει στην εταιρεία. Εκεί λοιπόν θα έχει ζημιά!

Ο εργοδότης μας δεν νομίζω να δηλώνει τέτοια εισοδήματα πουνα δικαιολογούν αυτές τις πολυτέλειες. Τα ρίχνει στην εταιρεία, η εταιρείαέχει ζημιά και μετά τα φορτώνουν στους εργάτες. Όταν είχαν κέρδη όμως δεν μαςείπαν να τα μοιραστούμε! Πληρώσαμε το κέρδος τους, δεν θα πληρώσουμε και τηνκρίση. Την κρίση μάλιστα τη δημιούργησαν οι ίδιοι, δεν τη δημιούργησαν οιεργάτες. Όλοι οι εργάτες είναι καταχρεωμένοι: Χαράτσια, δάνεια, παιδιά πουσπουδάζουν, λογαριασμοί. Δεν φτάνουν τα χρήματα να έρθουμε στη δουλειά μας.

Η τριμερής συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας τικατάληξη είχε;

Πριν γίνει η τριμερής κάναμε επτά παρεμβάσεις στο υπουργείοΕργασίας, δέκα πορείες στο κέντρο της Αθήνας, έχουμε διαδηλώσει και στηΒουλή. Η πολιτική ηγεσία είναι αυτό που λέμε εμείς μαύρο μέτωπο. Το ΠΑΣΟΚ πέρασενόμους που δεν θα τολμούσε να περάσει ούτε η χούντα. Νόμους τέτοιους που είχανπρογραμματίσει να περάσουν από τη συνθήκη Μάαστριχτ με αυτό το επαίσχυντοκείμενο της Λενκής Βίβλου, πώς θα μειώσουν το μισθολογικόκόστος. Τώρα το περνάνε με πρόσχημα την κρίση. Από την τριμερή δεν βγήκετίποτα. Στην τρίτη συνάντηση έκανε ένα βήμα πίσω η εργοδοσία, θέλοντας νακάνει ελιγμό για να σπάσει την απεργία μας. Πήρε πίσω το πεντάωρο και είπε ότιθα επαναπροσλάβει 15 απολυμένους από τους 50. Από αυτή την εβδομάδα οιαπολυμένοι είναι 65.

Ποια είναι η κατάσταση στο εργοστάσιο του Βόλου;

Αυτή τη στιγμή το εργοστάσιο του Βόλου λειτουργεί σαναπεργοσπαστικός μηχανισμός, εφόσον ανήκει στον ίδιο όμιλο του Μάνεση. Κάνουνακριβώς την ίδια δουλειά με το ίδιο προσωπικό. Έχουμε πάει οκτώ φορές. Μεμαζική συμμετοχή των απεργών χαλυβουργών πάμε και τους μιλάμε. Είναιτρομοκρατημένοι, γιατί το ίδιο το σωματείο τους οδηγεί στον Καιάδα. ΣτηΓενική τους Συνέλευση υπήρχαν 55 στους 220 συμμετέχοντες που είπαν «όχι» στηνπρόταση για το 5ωρο. Τους υποχρέωσαν όμως όλους να υπογράψουν, το σύνολο τωνεργαζομένων κι αυτούς που είπαν «όχι». Τώρα που τους έβαλε να υπογράψουν για5ωρο, δουλεύουν 8ωρο, χάρη σε μας που απεργούμε. Γι’ αυτό υποστηρίζουμε ότικάνουν δουλειά απεργοσπάστη αυτή τη στιγμή. Αυτό που τους φωνάζουμε είναι ότιδεν έχουν καταλάβει τι υπογράψανε. Τους λέμε, «εφόσον δεν το εφαρμόζετε, πάρτετο πίσω τώρα να δουλεύετε με σταθερά ωράρια όπως μέχρι τώρα, να έχετε μόνιμηδουλειά». Τώρα που έχει τη νομιμοποίηση ο εργοδότης, με το πρόσχημα ότι δενέχει δουλειά θα τους βάλει να δουλεύουν τρεις ώρες ή εκ περιτροπής, τρεις μέρεςτη βδομάδα. Έχει οπλιστεί από την αντεργατική φαρέτρα της κυβέρνησης, των νόμωντου Λοβέρδου και της Κατσέλη.

Αν έβγαιναν στην απεργία οι συνάδελφοι σας στο Βόλο τιθα επακολουθούσε;

Θα είχαμε κερδίσει. Ο εργοδότης έχει παραγγελίες. Είναι αυτόπου λέγαμε, δεν υπάρχει περίπτωση να κλείσουν τέτοια εργοστάσια. Θα βρουντρόπο να διοχετεύσουν τα κέρδη τους αλλού, ούτως ώστε να κρατηθούν. Άλλωστεμια χαρά κρατιούνται. Αν δεν ήταν έτσι θα το έκλεινε. Καθόλου δεν φοβάμαιενδεχόμενο λουκέτο. Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό το εργοστάσιο δεν κλείνει.Το δείχνει και η πρακτική τους, το ότι συντηρούν τα μηχανήματα, υπάρχουνφύλακες κ.λπ. Ένα εργοστάσιο που είναι να κλείσει το εγκαταλείπει ο ιδιοκτήτης.

Μέχρι πότε θα κρατήσει η απεργία σας;

Μέχρι να νικήσουμε! Μέχρι να γυρίσουν όλοι στους δουλειέςτους. Θεωρούμε τους εαυτούς μας, και τους 380 που δουλεύουν στην παραγωγή,απολυμένους. Αν δεν επιστρέψουν στη δουλειά τους, με μόνιμα σταθερά ωράριαεργασίας, γιατί επιχείρησαν να κάνουν ελαστικοποίηση, δεν σταματάμε. Για ναπαρακάμψουν τα συνδικαλιστικά όργανα που αντιστέκονται σ’ αυτή η βαρβαρότηταπάνε να φτιάξουν καινούργιους νόμους, να αποφασίζει ο βιομήχανος για τη ζωήτου εργάτη. Πώς θα τον χρησιμοποιήσει και πότε. Άρα αν περάσουν αυτά τα μέτρααπό εδώ, έχουν σαρώσει μετά όλη την εργατική τάξη.

Βρίσκει ανταπόκριση και συμπαράσταση ο αγώνας σας σεάλλους κλάδους;

Μόνο από την αλληλεγγύη των εργαζομένων κρατιόμαστε. Απόαυτούς έχουμε πάρει το 50% της δύναμης μας. Απλοί εργαζόμενοι, ασυνδικάλιστοικαι ακομμάτιστοι. «Κρατάτε και θα σας στηρίξουμε εμείς» μας λένε. Κάθε μέραέρχονται εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ήταν εργάτες που πρωί περνώντας για τηδουλειά τους, άφηναν μια οικονομική ενίσχυση και έφευγαν. Πολλοί είναι ανώνυμοιλόγω φόβου. Έρχονται νηπιαγωγεία με τις δασκάλες τους, έρχονται σχολεία. Τηνπερίοδο των γιορτών ο χώρος εδώ έσφυζε από παιδιά. Αγρότες μας φέρνουν ταπροϊόντα τους, επαγγελματίες ότι έχουν στα μαγαζιά τους. Βοηθάνε δικηγόροι καιγιατροί. Εδώ έχουμε πάνω από χίλια ψηφίσματα από όλο τον κόσμο. Έρχονται απότην άκρη της Ελλάδας, από Ροδόπη, από Σάμο, από Κρήτη ήρθαν δέκα φορές. ΣτερεάΕλλάδα, Μεσολόγγι, Άρτα, Γιάννενα, παντού. Ολλανδία, Σουηδία, Γαλλία Βέλγιο.Αυτή τη βδομάδα ήρθαν συνδικαλιστές από το Βιετνάμ, την Κύπρο και την Ινδία. Ταντουλάπια και των 380 εργατών είναι γεμάτα τρόφιμα.

Ποιο είναι το μήνυμα σας στους εργαζόμενους της χώραςπου κι αυτοί ίσως βρίσκονται

αντιμέτωποι με ανάλογα διλήμματα από τουςεργοδότες τους;

Να μη δεχτούν τίποτα. Να βγούνε στο δρόμο. Όλοι έχουμε ταίδια προβλήματα. Μισοί είναι απλήρωτοι, οι άλλοι απολυμένοι. Καλώ τον κόσμο ναξυπνήσει και να δει ότι δεν έχει να πληρώσει τους γιατρούς, τα φάρμακα τωνγερόντων και τα βιβλία των παιδιών. Μας τα χρωστάνε δεν τους χρωστάμε!

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις15/1/2012

ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ

2012-01-25T08:09:00.001+02:00

Το κείμενο - κάλεσμα μπορείτε να το δείτε εδώ

http://antartescy.blogspot.com/2012/01/k-291-1500.html

Προς παγκύπρια 24ωρη απεργία στις οικοδομές. Ναι από τη συνέλευση Λευκωσίας

2012-01-25T08:04:00.002+02:00

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Η Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στην Οικοδομική Βιομηχανία της Επαρχίας Λευκωσίας, που συνήλθε σήμερα 24.01.2012 στο Οίκημα της ΠΕΟ Λευκωσίας, αφού ενημερώθηκεγια την απόρριψη από μέρους της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Εργολάβων Οικοδομών τηςΜεσολαβητικής Πρότασης του Υπουργείου Εργασίας για ανανέωση της ΣυλλογικήςΣύμβασης και για διευθέτηση των εκκρεμούντων ζητημάτων στην Οικοδομική, τηνεκρηκτική κατάσταση που επικρατεί ανάμεσα στους εργαζόμενους, λόγω τωνεξόφθαλμων παραβιάσεων των Συλλογικών Συμβάσεων από πολλούς εργοδότες, πουδραστηριοποιούνται στην Οικοδομική βιομηχανία και τους συναφείς κλάδους και τιςπρόσφατες αποφάσεις διαφόρων Εργοδοτικών Συνδέσμων στους κλάδους τωνκατασκευών, για μη παραχώρηση της Τιμαριθμικής αύξησης και των γενικών αυξήσεωνπρος τους εργαζόμενους που εργοδοτούν, αποφάσισε τα πιο κάτω:

Την προκήρυξη εικοσιτετράωρης (24) προειδοποιητικής απεργίας, σαν πρώτο μέτροαντίδρασης, έναντι των απαράδεκτων μεθοδεύσεων των εργοδοτών και ναεξουσιοδοτήσει τα Διοικητικά Συμβούλια των Συντεχνιών Οικοδόμων, για επέκτασητων μέτρων, όποτε το θεωρήσουν αναγκαίο.

Να καταγγείλει και δημόσια την ηγεσία της Ομοσπονδίας Συνδέσμων ΕργολάβωνΟικοδομών Κύπρου και να την καλέσει να κάνει αποδεκτή την πρόταση τουΥπουργείου Εργασίας, γιατί με την απόρριψη της Μεσολαβητικής Πρότασης τουΥπουργείου Εργασίας, για διευθέτηση των εκκρεμούντων ζητημάτων στην Οικοδομική,οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ΚυπριακήΚοινωνία.

Να μην αποδεκτεί τις πρόσφατες μονομερείς αποφάσεις της ΟΣΕΟΚ και του ΣυνδέσμουΚατασκευαστών Ετοίμου Σκυροδέματος ,για μη παραχώρηση τιμαριθμικής αύξησης γιατο 2012, γιατί προήλθαν χωρίς καμιά διαβούλευση με την Εργατική πλευρά καιπαραβιάζουν απροκάλυπτα τις Συλλογικές Συμβάσεις και τον Κώδικα ΒιομηχανικώνΣχέσεων.

Να απευθυνθεί στους εργοδότες της Οικοδομικής Βιομηχανίας και των ΣυναφώνΚλάδων και να τους καλέσει, να σταματήσουν να απολύουν εργαζόμενους μεμακρόχρονη υπηρεσία στην Βιομηχανία και προς αντικατάσταση τους ναπροσλαμβάνουν εργαζόμενους από άλλες χώρες, με εξευτελιστικά μεροκάματα καιόρους εργασίας.

Να καταδικάσει την απαράδεκτη στάση μεγάλης μερίδας εργοδοτών, να παραβιάζουνκατάφωρα τις Συλλογικές Συμβάσεις και τις Εργατικές Νομοθεσίες, με αποτέλεσμανα δημιουργούν στις εργασιακές σχέσεις καθεστώς μεσαίωνα.

Να καταδικάσει ανεπιφύλακτα τους ψιθύρους, που αφήνει σκόπιμα να διαρρέουν, ηηγεσία της ΟΣΕΟΚ για δήθεν μη ισχύ της Συλλογικής Σύμβασης του κλάδου, επειδήέχει περάσει ένα χρόνος από την λήξη της και να αναφέρουν ότι αυτή ησυμπεριφορά δείχνει και τις πραγματικές προθέσεις τους, για κατάργηση τηςΣυλλογικής Σύμβασης του κλάδου και την εισαγωγή αναρχίας στις ΕργασιακέςΣχέσεις, παραβλέποντας τις συνέπειες που θα υπάρξουν.

Να αναφέρει ότι το Μνημόνιο για την Οικοδομική ,τότε και μόνο θα τύχειεφαρμογής, όταν όλα τα στοιχεία που το συνθέτουν, θα μπορούσαν να εφαρμοστούνστην πράξη για να διατηρηθούν έτσι οι ισορροπίες.

Να κάνει έκκληση στην Ολομέλεια της Βουλής, να ψηφίσει την τροποποίηση του ΠερίΚοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμου, που αφορά την υποχρέωση του εργοδότη, να δηλώνειτον εργοδοτούμενο από την πρώτη στιγμή πρόσληψης, γιατί μόνο έτσι θακαταπολεμηθεί η Αδήλωτη Εργασία.

Να απαιτήσει όπως εξευρεθεί κατόπιν συζήτησης, μεταξύ Συντεχνιών ΟΣΕΟΚ καιΚυβέρνησης, πρακτικός τρόπος ελέγχου των νεοεισερχομένων στην Βιομηχανία, μεστόχο την έκδοση ειδικής ταυτότητας σε αυτούς. Βασικές προϋποθέσεις για το πιοπάνω, να αποτελούν τα επαγγελματικά προσόντα του νεοεισερχόμενου, η γνώση τηςΕλληνικής γλώσσας και η ταχύρυθμη εκπαίδευση, σε ζητήματα ασφάλειας και υγείας.

Να δηλώσει ότι ,με στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας ,σε όλα τα έργα τουΔημοσίου που εκτελούν εργολάβοι ή και άλλοι Εργοδότες, να υπάρχει στουςσχετικούς όρους, ειδική πρόνοια για πρόσληψη ανέργων κατά προτεραιότητα, ότανθα υπάρχει ανάγκη πρόσληψης προσωπικού.

Να απαιτήσει να διαφοροποιηθεί ο τρόπος κατακύρωσης των προσφορών στα έργα τουΔημοσίου, με στόχο οι προσφορές να κατακυρώνονται, λαμβάνοντας υπόψη διάφορουςπαράγοντες και όχι μόνο την πιο χαμηλή τιμή προσφοράς, π.χ. να λαμβάνεται υπόψητο πόσο κοντά στην πραγματικότητα, είναι οι τιμές μονάδος που περιέχονται σεμια προσφορά, καθώς επίσης και το κοινωνικό πρόσωπο των προσφοροδοτών.

Να καλέσει την Κυβέρνηση ,να υλοποιήσει στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τουςΠροϋπολογισμούς Ανάπτυξης και να συζητήσει και να εφαρμόσει πρακτικές, γιαχρησιμοποίηση της ανάπτυξης ,σαν εργαλείου για μείωση της ανεργίας.

Να απευθυνθεί στην Κυπριακή κοινή γνώμη και στους Κύπριους εργαζόμενουςειδικότερα και να ζητήσει την συμπαράσταση τους, στον δίκαιο αγώνα που άρχισανοι εργαζόμενοι στην Οικοδομική Βιομηχανία και τους Συναφείς Κλάδους, για νασταματήσει επιτέλους, η απροκάλυπτη επίθεση των εργοδοτών ,ενάντια στουςεργαζόμενους.

Τα Διοικητικά Συμβούλια των Συντεχνιών Οικοδόμων , εκφράζουν την λύπη τους γιατην πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα, αλλά είναι βέβαια ότι, ο κάθε Κύπριοςεργαζόμενος αντιλαμβάνεται την δύσκολη θέση που μας έχουν φέρει κάποιοι και ότιη μόνη επιλογή που έχουμε αυτή την στιγμή, είναι να αντιδράσουμε άμεσα καιδυναμικά, προτού να είναι αργά για όλους.

ΠΗΓΗ

Συναυλία αλληλεγγύης στους απεργούς της ελληνικής χαλυβουργίας

2012-01-25T08:00:00.002+02:00

Κομμουνισμός: Παρελθόν και μέλλον στην αυγή και στη δύση του 20ου αιώνα

2012-01-22T14:26:00.000+02:00

Με αφορμή τα 20 χρόνια από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ

Σχεδόν 20 χρόνια πέρασαν από την υποστολή της κόκκινηςσημαίας της Σοβιετικής Ένωσης. Αξίζει να δούμε με μια γρήγορη ματιά τον κόσμο,με τηνελπίδα της αφετηρίας του 1917 και με την πίκρα τηςήττας, στο τέρμα μιας ηρωικής και τραγικής συνάμα πορείας, στο τέλοςτου 1991.

1919: ‘’μία και μόνη επιθυμία: να ‘ρθουμε στη Μόσχα!’’

Σε λιγότερο από δύο χρόνια, μετά την νίκη τωνμπολσεβίκων τον Οκτώβρη στη Ρωσία, τον Μάρτη του 1919, συγκλήθηκε στηΜόσχα η σύνοδος για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Τρίτη Διεθνής).

Η δραματικότητα της στιγμής και η προσδοκία της επανάστασης,καθώς επίσης και η αίσθηση της εισόδου σε μια νέα εποχή, ήταν απτές.

Φτάνοντας το μεσημέρι της δεύτερης μέρας, ο Αυστριακόςαντιπρόσωπος Καρλ Στάινχαρντ (Karl Steinhardt) αποτύπωνε το κλίμα της στιγμής.Βρόμικος και αναμαλλιασμένος, ανέβηκε στο βήμα για να δώσει τα διαπιστευτήριατου. Αφού έβγαλε από την τσέπη του κουρελιασμένου παλτού του ένα φάκελο,τον έσκισε με ένα μαχαίρι. Μετά από μια ενθουσιώδη και πομπώδη ομιλία για τηδύναμη των Αυστριακών κομμουνιστών, κατέληξε σε τόνο ηρωικό:

‘’Κάναμε δεκαεφτά ολόκληρες μέρες για να φτάσουμεαπό τη Βιέννη στη Μόσχα. Ταξιδέψαμε μέχρις εδώ σαν τους πλανήτες· πάνω σε κάραπου μετέφεραν κάρβουνο, σε τρένα, στα σημεία που ενώνονται τα βαγόνια, σε βοϊδάμαξες,με τα πόδια σε πολλές περιοχές της Πολωνίας και της Ουκρανίας, οι οποίεςμαστίζονται από συμμορίες ληστών, με τη ζωή μας να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή,αλλά με την ψυχή μας να φλέγεται από μία και μόνη επιθυμία: να ‘ρθουμε στηΜόσχα. Τίποτε δεν μπορούσε να μας εμποδίσει να έρθουμε εδώ!’’.

Έτσι τουλάχιστον αποδίδει τα πράγματα ο ιστορικός Geoff Eleyστο έργο του ‘’Σφυρηλατώντας τη δημοκρατία –Ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς1850-1923’’.

Η κατάπνιξη του λαϊκού κινήματος στη Γερμανία και ηδολοφονία της Λούξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ που προηγήθηκαν του συνεδρίου,ήταν αρκετά νωπά γεγονότα. Ωστόσο, οι νέοι κομμουνιστές αυτής τηςπεριόδου, λίγο μετά την αυγή του 20^ου αιώνα και το τέλος τηςσφαγής του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, διαπίστωναν ότι οι αντιφάσεις τουςευνοούσαν απόλυτα.

Τι είχαν πίσω τους; Ποιο ήταν το ‘’παρελθόν’’ εκείνης τηςχρονικής στιγμής;

Η σπουδαία επιτυχία των μπολσεβίκων, οι εξεγέρσεις τουφθινοπώρου του 1918 στην Κεντρική Ευρώπη, και η ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκώνστρωμάτων στην Ιταλία αλλά και σε άλλες χώρες, έδωσαν την εντύπωση ότιεπρόκειτο να επέλθει μια κοσμοϊστορική ρήξη.

Ο Οκτώβρης είχε νικήσει! Και μάλιστα πριν καλά –καλά διανυθεί μια πενταετία από την προδοσία των ιστορικών μαρξιστικώνεργατικών κομμάτων της Δεύτερης Διεθνούς με την υποστήριξη τουμακελειού του πολέμου στο όνομα του ‘’πατριωτισμού’’ και της ‘’υπεράσπισης τηςπατρίδας’’.

Οι επαναστάτες και οι εργάτες της Ρωσίας, μπόρεσαν ναπροχωρήσουν μπροστά, κάνοντας τη δική τους έφοδο στον ουρανό, ανατρέποντας μιακαταπιεστική εξουσία και εγκαθιδρύοντας μια νέου τύπου εργατική εξουσία και δημοκρατία.

Η στάση του Λένιν και των μπολσεβίκων ήταν σαφής καιαδιαπραγμάτευτη απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το σύνθημα δράσης τους, εξαιρετικά προκλητικό: ‘’Ήττα της δικής μας αστικής τάξης σε αυτότον πόλεμο!’’.

Μην νομίζει κανείς ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα πουυποστήριξαν τον πόλεμο δεν είχαν επιχειρήματα. Το SPD (Γερμανία) και τα άλλακόμματα των Κεντρικών Δυνάμεων ύψωσαν τη σημαία της υπεράσπισης των χωρών τους‘’εναντίον της ρωσικής βαρβαρότητας’’. Και πράγματι η τσαρική Ρωσία ήτανβαρβαρότητα μπροστά στην αυτοκρατορική Γερμανία…. Οι Γάλλοι σοσιαλιστές από τημεριά τους, σήκωσαν μαζί με την ‘’υπεράσπιση της πατρίδας’’ και τη σημαία τηςδημοκρατίας, των δημοκρατικών επαναστατικών παραδόσεων και του διαφωτισμού,‘’ενάντια στον πρωσικό μιλιταρισμό’’.

Η στάση του Λένιν δεν ήταν όμως στενά αντιπολεμική καιειρηνική. Κάθε άλλο. Χωρίς να φοβηθεί καθόλου ότι θα ‘’στενέψει τοπεριεχόμενο’’ και θα ακυρωθεί η δυνατότητα ‘’ευρύτερης συσπείρωσης των μαζών’’, συνέδεσεαπόλυτα το ζήτημα της στάσης απέναντι στον πόλεμο, όπως και αυτό της διανομήςτης γης, με την επανάσταση.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη διαστρέβλωση από το να παρουσιάζεταιη οκτωβριανή επανάσταση απλά σαν αποτέλεσμα ενός έξυπνου συνδυασμού ‘’απλώναιτημάτων που είχε ανάγκη ο κόσμος όπως η ειρήνη και η γη’’ και μιαςσυνωμοτικής δράσης ενός σιδερόφρακτου κόμματος αμείλικτων και πειθαρχημένωνεπαναστατών. Οι μπολσεβίκοι, όχι χωρίς διαφωνίες, έθεσαν ξεκάθαρα στους εργάτεςτο ζήτημα της επανάστασης. Ότι δηλαδή οι εργάτες της Ρωσίας θα δουν ειρήνη καιγη μόνο με επανάσταση και ανατροπή της αστικής τάξης. Αλλά και ότι μπορούν νακυβερνήσουν οι ίδιοι, μέσα από τα σοβιέτ.

Διέπραξαν δηλαδή, ακόμη μία ιεροσυλία. Δεν μίλησαν απλάγια επανάσταση, αλλά για προλεταριακή επανάσταση με σοσιαλιστικό χαρακτήρα καικαθήκοντα. Αυτό, για τις αυθεντίες του μαρξισμού της εποχής ήτανανήκουστο, εκτός ίσως για το βιομηχανικό ευρωπαϊκό βορρά ή για την – πρωτοπόροστην καπιταλιστική ανάπτυξη- Αγγλία.

Αντίθετα, οι επαναστάτες της Ρωσίας,γνωρίζοντας ότι μιλούν και δρουν σε μια αχανή, καθυστερημένη, κατά βάσηαγροτική χώρα, με γοργή μοντέρνα ανάπτυξη μόνο στην Πετρούπολη και τη Μόσχα καιελάχιστα ακόμη κέντρα,αναζήτησαν τα νήματα του μέλλοντος. Δε βάφτισαντους αγρότες εργάτες, ούτε τους φόρεσαν τραγιάσκα, όπως θα ειρωνεύονταν οισύγχρονοι μενσεβίκοι. Απλά τεκμηρίωσαν την δυνατότητα η εργατική τάξηνα οργανώσει την απελευθέρωση του συνόλου των κοινωνικών στρωμάτων πάνω σε μιανέα βάση ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης και νέου τύπου δημοκρατίας.

Κατά κάποιο τρόπο είχε ανατραπεί δημιουργικά και οίδιος ο μαρξισμός των βιβλίων. Ο αγώνας των καταπιεσμένων, είχεκάνει ένα τεράστιο βήμα μπροστά: Οι εργάτες μπορούσαν και να νικήσουν και νακυβερνήσουν. Ήταν ωστόσο ένα ιστορικό βήμα και έτσιπρέπει να αντιμετωπιστεί. Δηλαδή στο πλαίσιο των δυνατοτήτων και τωνπεριορισμών της κοινωνικής εξέλιξης και της ταξικής πάλης, της ιστορικήςπεριόδου που εγκαινίαζε. Απλά οι μπολσεβίκοι άγγιξαν αυτά τα όρια.Ήταν δηλαδή πρωτοπόροι. Και σαν πρωτοπόροι έκαναν και άπειρα λάθη,πολλά από αυτά τραγικά.

Αυτό το πλαίσιο, όριζε το παρελθόν της επαναστατικής εκείνηςδεκαετίας. Το μέλλον της, δεν μπορούσε επομένως παρά να είναι κατάφορτοαπό επαναστατικά σχέδια.

Η Ρωσία ήταν γέφυρα. Από τη μια, ήταν χώραευρωπαϊκή με θύλακες μοντέρνας ταχύτατης ανάπτυξης καισυγκεντρωμένης εργατικής τάξης. Από την άλλη, ήταν χώρα αγροτική,γεμάτη από διαφορετικές εθνότητες και παραδόσεις.

Αυτό το μίγμα είναι που έδωσε μια άλλη διάσταση στις ματιέςπρος την νίκη του Οκτώβρη. Τόσο οι εργάτες της ανεπτυγμένης δύσης, όσο και οιπρωτοπόροι των μη ανεπτυγμένων χωρών σε όλο τον κόσμο, κοίταξαν προς τονέο κόκκινο γίγαντα.

Και γέμισαν τα εργατικά καπηλειά τραγούδια, γράφηκανποιήματα, φιλοτεχνήθηκαν πίνακες και αφίσες, υπήρξε έκρηξη της πολιτιστικήςδημιουργίας μαζί με την επαναστατική πολιτική δραστηριότητα.

Ανάμεσα στην επανάσταση και την ήττα της

Ακολούθησαν εργατικές επαναστάσεις, εξεγέρσεις ή απεργιακάξεσπάσματα στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ιταλία, την Ουγγαρία. Ο κρίκοςδεν έσπασε αλλού. Οι εργάτες της Ρωσίας έμειναν με μια αντικαπιταλιστικήκοινωνική επιλογή σε ένα καπιταλιστικό περίγυρο. Αντιμέτωποι, αυτοί και οιπρωτοπόροι της επανάστασης, με φριχτά διλλήματα.

Ο δρόμος τραχύς.

Από τον εμφύλιο, στην ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Από την συντριβή των λευκών αντεπαναστατών, στην σταδιακήεξόντωση ολόκληρης της μπολσεβίκικης ηγεσίας στην πρώτη και αποφασιστικήσταλινική περίοδο.

Από το μεγαλείο των σοβιέτ, στην κρατικοποίηση τωνσυνδικάτων.

Από την επαναστατική δημοκρατία της εργατικής τάξης, στηνδικτατορία του κόμματος και ειδικότερα της ηγεσίας του.

Από το μοίρασμα της γης, στη ΝΕΠ και μετά στηνκολλεκτιβοποίηση.

Από το Ενιαίο Μέτωπο, στο Αντιφασιστικό και από εκείστην καταγγελία των σοσιαλδημοκρατών ως ‘’σοσιαλφασιστών’’.

Από τα Λαϊκά Μέτωπα συγκυβέρνησης με τα αστικά κόμματα γιατην ‘’αποτροπή του φασισμού’’, στα Εθνικά Μέτωπα για την ‘’στερέωση τηςαντιφασιστικής νίκης και της δημοκρατίας’’.

Από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες στην Δημοκρατική Ισπανία, στιςισορροπίες της αντιφασιστικής συμμαχίας.

Από τη συμφωνία με το Χίτλερ για την καθυστέρηση τηςΓερμανικής εισβολής, στον κίνδυνο της συντριβής από τις χιτλερικές ορδές.

Με μια μεγάλη νίκη του Κόκκινου Στρατού, μια ασυγκράτητηπροέλαση προς τα δυτικά, μέσα σχεδόν από όλες τις ιστορικές ευρωπαϊκέςπρωτεύουσες μέχρι και το Βερολίνο…

Με τα κομμουνιστικά κόμματα σχεδόν παντού καταξιωμένα καιπανίσχυρα-ηθικά και πολιτικά- μέσα από το μεγαλείο της αντίστασης…

Με τους ιμπεριαλιστές αντιπάλους, μηχανορράφους αλλά καισεβαστικούς απέναντι της…

Η Σοβιετική Ένωση το 1945 φαινόταν να έχει κάνει τομεγάλο αποφασιστικό βήμα.Εκατομμύρια αγωνιστών σε όλο τον κόσμο και απλώνανθρώπων φαντάστηκαν πως οι τραγωδίες και τα λάθη ανήκουν στο παρελθόν. Ένας νέος κόσμος δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, χωρίς εκμετάλλευση, θαχτιζόταν αργά ή γρήγορα παντού.

1991: ‘’δεν είχαμε τίποτα να πούμε…’’

‘

’Γνώρισα τη χαρά της αντιφασιστικής νίκης και τηςκαταξίωσης μου στο εργοστάσιο όπου όλοι με σέβονταν και δε με περιφρονούσαν.Τώρα πρέπει να περιμένω το θάνατο ταπεινωμένος. Χωρίς σύνταξη. Με δύο γιους,νεκρούς, τον ένα στο Αφγανιστάν και τον άλλο στην Τσετσενία, σε πολέμους γιατους οποίους δεν ξέρω συμπολίτες μου που να είναι περήφανοι. Το εργοστάσιο πουδούλευα είναι ερείπιο. Η χώρα μου δεν υπάρχει. Ούτε η ελπίδα στους ανθρώπους. Ηεγγονή μου με ρωτάει, αφού άξιζε να μείνουν εκείνες οι καταχτήσεις,βελτιώνοντας το σοσιαλισμό, γιατί δεν μιλήσαμε τότε, εμείς οι παλιοί πουξέραμε… Δεν ξέρω πώς να της εξηγήσω ότι αποκλεισμένοι χρόνια ολόκληρα από τηνπολιτική, ούτε ξέραμε, ούτε είχαμε τίποτα να πούμε…’’.

Τα λόγια αυτά-από ρεπορτάζ του BBC το Δεκέμβρη του 2011-ανήκουν στο Ρώσο Yuri Mikhailovich, πρώην χημικό πετρελαίων, πουέχει ξεμείνει στο Μπακού, όπου εργάστηκε για 40 περίπου χρόνια στην ίδιαβιομηχανική εγκατάσταση.

Τι έχουν πίσω τους αυτές οι πικρές διαπιστώσεις; Ποιο είναιτο κοντινό παρελθόν τους;

Ας δούμε μερικές εικόνες της ‘’ιστορίας’’ του Yuri, μαζί μεαντίστοιχα ερωτήματα.

‘’Σοσιαλισμός με …αστική τάξη’’ ή ‘’καπιταλισμός χωρίς…ατομική ιδιοκτησία’’

Ο Υuri δεν δούλεψε με ιδιώτη καπιταλιστή πάνω από το κεφάλιτου. Η κρατική ιδιοκτησία δεν αναιρούσε όμως τον διαχωρισμό τουεργαζόμενου από το προϊόν της εργασίας του, την αποξένωση του από τα μέσαπαραγωγής, την παραγωγή ενός υπερ-προϊόντος που άλλοι διαχειρίζονταν. Ηκοινωνική διαστρωμάτωση στο εσωτερικό της Σοβιετικής κοινωνίας, ήτανεξαιρετικά ανεπτυγμένη. Το νέο στρώμα διευθυντών, ειδικών, καιανώτερων κρατικών υπάλληλων με σαφώς διαφορετική κοινωνική θέση και ειδικά προνόμια, διαμόρφωσε τη δική του εξουσία. Φυσικά, δεν ήταν μια κλασικήαστική τάξη: Από τη μια ήταν υποχρεωμένη να υπερασπίζεται την κρατικήιδιοκτησία σαν πηγή της εξουσίας και του εισοδήματος της και από την άλλη νααναζητά την πλήρη “απελευθέρωση” της από αυτή τη μορφή και την ένταξη της στοπαγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Άλλωστε, μόνο αυτό το στρώμα είχε επαφή με τηνεξωτερική καπιταλιστική πραγματικότητα. Αυτή όμως η αντίφαση, σταδιακά άρχισενα διαφοροποιεί όλο και πιο έντονα την ίδια την άρχουσα τάξη.

Το ερώτημα και ο στόχος των ‘’μεταρρυθμίσεων’’

Θεωρητικά, σκοπός των μεταρρυθμίσεων ήταν η βελτίωσηκαι η αποδοτικότητα του σοσιαλιστικού συστήματος. Ειδική μάλιστα θέση σεαυτή την ‘’επαγγελία’’ είχε το ζήτημα της δημοκρατίας.

Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Η νέα κομματική και κρατική ιδιότυπη άρχουσα τάξη, είχε ονομάσει σοσιαλισμό, το επίσης ιδιότυπο όσοκαι ισχυρό ‘’κοινωνικό συμβόλαιο’’ που είχε συνάψει με ευρύταταστρώματα της σοβιετικής κοινωνίας. Αυτό προέβλεπε σοβαρότατες κοινωνικέςπαροχές και εγγυήσεις, με αντίτιμο την πολιτική αδράνεια τωνεργαζομένων και το πολιτικό μονοπώλιο στην γραφειοκρατία τουκόμματος-διοικητικού μηχανισμού.

Οι σοβιετικοί πολίτες, σαφώς ήθελαν την διατήρηση και τηνενίσχυση αυτών των καταχτήσεων. Από την άλλη, το ζήτημα της δημοκρατίας ήτανανοιχτή πληγή και μεγάλο ερώτημα.

Ο πόθος της δημοκρατίας δεν σβήνει εύκολα σε κανένα λαό.Υπήρχαν φυσικά οι απόψεις που δεν ήθελαν να θεωρήσουν δοσμένο πως τοπολιτικό σύστημα στο σοσιαλισμό θα απέκλειε την δημοκρατία και τηνελευθερία, τα συλλογικά αλλά και ατομικά δημοκρατικά δικαιώματα. Υπήρχε ηευρύτατη αίσθηση προσβολής στο λαό με την κατάπνιξη στοιχειωδών ελευθεριών όπωςαυτό της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης, της απεργίας, της ελεύθερης μετακίνησηςστο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Ωστόσο, οι ανάγκες αυτές, για καλύτερο σοσιαλισμό καιουσιαστική δημοκρατία, διαχειριζόμενες από την άρχουσα κομματική και κρατικήγραφειοκρατία, αποτελούσαν απλά το αναγκαίο νομιμοποιητικό προκάλυμματαξικών εν τέλει επιδιώξεων και συμφερόντων της νέας άρχουσαςτάξης. Έτσι γίνεται πάντα, αν δεν υπάρχουν ανεξάρτητα όργανα οργάνωσης τωνεργαζομένων και των πολιτών.

Προδοσία του Γκορμπατσόφ;

Ολόκληρη η μεταπολεμική περίοδος στην ΕΣΣΔ, σφραγίστηκε από την ανάπτυξη της διαφοροποίησης στο πλαίσιο της νέαςάρχουσα τάξης, που πάντα έβγαινε στην επιφάνεια με τη μορφή του ερωτήματος γιααυτό ή τον άλλο χαρακτήρα των ‘’μεταρρυθμίσεων’’.

Από τη μια, οι δυνάμεις της “στασιμότητας” πουήθελαν τη διατήρηση της κρατικής μορφής. Από την άλλη, οι δυνάμεις της‘’μεταρρύθμισης’’ που ήθελαν την αποκατάσταση της ιδιωτικής αστικήςμορφής. Από τη στροφή του ’56, μέχρι τις ριζικές τομές του Γκορμπατσόφ, ηδιαπάλη είναι ή ίδια, με διαφορετικές μορφές. Σημαντικό: και οι δύοαυτοί πόλοι συγκροτούνται μέσα στο κράτος και το κόμμα. Αποτελούσανδηλαδή όψεις του ίδιου νομίσματος. Για αυτό και πάντα υπήρχε και η άποψη πωςαυτή η αντίθεση μπορούσε να ‘’ρυθμιστεί’’. Αυτό αποτυπώνει η άποψη ότι οΓκορμπατσόφ ‘’προσπάθησε, αλλά του ξέφυγε η κατάσταση’’. Στην πραγματικότητα,από ένα σημείο και πέρα, η δυναμική της αποφασιστικής νίκης της τάσης τηςεπίσημης επιστροφής στον καπιταλισμό, ήταν ισχυρότερη της προσπάθειας γιαεγκλωβισμό της στο παλιό ιδιότυπο πλαίσιο.

Η ‘’περεστρόικα’’(ανασυγκρότηση) και η ‘’γκλάσνοτ’’(διαφάνεια),στη δεκαετία του ’80, επιχείρησαν να κάνουν το μεγάλο βήμα. Νααντιμετωπίσουν την βαθιά κρίση της οικονομίας προωθώντας αποφασιστικά τις θέσεις τηςαστικής τάξης των επιχειρήσεων, εισάγοντας μεταρρυθμίσεις αποκατάστασης τηςελεύθερης αγοράς και βαθύτερης ενσωμάτωσης της Σοβιετικής οικονομίας στηνπαγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Με την εργατική τάξη στο γύψο,η νέα άρχουσα τάξη, με χέρια λυμένα, κυρίαρχη στο ‘’παλιό’’, στο κράτος και τοκόμμα, υπερώριμη μέσα από μια πορεία δεκαετιών πραγματοποιεί την‘’επανάσταση’’ της. Την μετάβαση στο ‘’καινούργιο’’, δηλαδή στην “καθαρή”αποκατάσταση των καπιταλιστικών σχέσεων.

Ο Γκορμπατσώφ, ούτε ‘’πρόδωσε’’, ούτε του ‘’ξέφυγε ηκατάσταση’’. Αποτέλεσε, το ιστορικό εργαλείο μιας υπερ-ώριμης από καιρό μετάβασης.

Τι έγινε το ‘’κράτος των εργατών’’; Από τα soviet στα sovok

Με την κατάληψη της εξουσίας, η εργατική τάξη στη Ρωσία,μειοψηφία στο σύνολο της κοινωνίας, απόκτησε το προβάδισμα μέσα στους μοχλούςτης νέας κρατικής δομής. Αλλά ο μετασχηματισμός του κράτους σε κράτοςεργατών εξαρτάται από την επικράτηση των κοινωνικών και παραγωγικώνμετασχηματισμών σοσιαλιστικού προσανατολισμού. Το πολιτικό σύστημα,παντού και πάντα, προσαρμόζεται στα συμφέροντα και τους προσανατολισμούςτων κοινωνικών δυνάμεων που κυριαρχούν. Τα σοβιέτ, με την κρατικοποίησητους, μετατράπηκαν από όργανα επαναστατικής αυτενέργειας, σεκρίκους της κρατικής κομματικής εξουσίας. Για να καταντήσουν στη λαϊκή γλώσσασε sovok δηλαδή …ξεσκονόπανα! Χωρίς πολιτική δημοκρατία καιελεύθερη αντιπαράθεση ιδεών, ήταν θέμα χρόνου, να λειτουργήσει ο αντιδραστικόςμετασχηματισμός.

Κόμμα για την διαρκή επανάσταση ή για τη συντήρησημιας εξουσίας;

Το ΚΚΣΕ, μοναδικό κόμμα που γνώρισε ο Yuri, δεν ηττήθηκε.Μετασχηματίστηκε το ίδιο. Από κόμμα φορέα επαναστατικής δραστηριότηταςσε φορέα συντήρησης της υπάρχουσας κρατικής και παραγωγικής δομής. Αυτό σεσυνδυασμό με την μονοπωλιακή του θέση στην πολιτική οδήγησε σεπαραπέρα αποπολιτικοποίηση και παθητικοποίηση των εργατικών μαζών.

‘’ Σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα’’ ;

Η επικράτηση της αντίληψης για “σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα”αποτελεί την αποφασιστική καμπή για την αποκοπή από την πλούσια διεθνιστικήπαράδοση του εργατικού κινήματος και από τις αντιλήψεις του Μαρξ και του Λένιν.Οι τελευταίοι έβλεπαν τη νίκη του σοσιαλισμού στενά δεμένημε την επαναστατική διαδικασία σε διεθνικό επίπεδο. Η σταλινική αυτήστροφή δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της αποτυχίας των επαναστάσεων στη ΒόρειαΕυρώπη. Ούτε μόνο μια “ιδεολογική παρέκκλιση”. Αντίθετα, αποτέλεσε τηναναγκαία προσαρμογή της θεωρίας για τη δικαιολόγηση της κοινωνικήςπραγματικότητας που διαμορφωνόταν στην ΕΣΣΔ. Έδινε ταυτόχρονα“σοσιαλιστική” υπόσταση στα διαμορφωνόμενα κρατικά συμφέροντα της κυρίαρχηςάρχουσας τάξης στην ΕΣΣΔ.

Η διεθνιστική διάσταση της Οκτωβριανής επανάστασης καιτων μπολσεβίκων, έδωσε σταδιακά τη θέση της σε μια “κρατική”αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις. Η ΕΣΣΔ είχε βεβαίως έναναντιιμπεριαλιστικό ρόλο, όχι όμως από τη σκοπιά της ανάπτυξης και εξάπλωσης τωνκοινωνικών επαναστάσεων, αλλά από τη σκοπιά της διαμόρφωσης μιας“προστατευτικής υγειονομικής ζώνης” γύρω της και της διαμόρφωσης ισορροπιών πουθα διευκόλυναν έναν αυξανόμενο οικονομικό και πολιτικό ρόλο της στο παγκόσμιοσύστημα.

Δεν υπήρχε αντίσταση σε αυτή την πορεία;

Αντίσταση και αντίλογος υπήρξε. Και από τους εργαζόμενουςκαι από κομμουνιστές. Ήταν ένας αγώνας που χάθηκε, άφησε όμως και παρακαταθήκες.

Αυτό που ούτε ο Yuri, ούτε η πλειοψηφία των εργαζομένων στηνΕΣΣΔ αγνοούσε ή ήθελε να αγνοεί, καθώς ήταν πλήρως αποκλεισμένοι από τηνπολιτική δραστηριότητα, ήταν πως η τραγική κατάληξη της ΕΣΣΔ , ήταν τοτέρμα μιας ματωμένης πορείας.

Στην ίδια την ΕΣΣΔ η δεκαετία του 30 ήταν η πλέονκρίσιμη. Εκτελέστηκαν το σύνολο σχεδόν των ηγετών της οκτωβριανήςεπανάστασης. Καταργήθηκε η δημοκρατία και η συζήτηση μέσα στο ίδιο τουΚΚΣΕ.

Χιλιάδες άνθρωποι στάλθηκαν σε εξορίες, χωρίς να εξαιρούνταικαι έλληνες κομμουνιστές πολιτικοί πρόσφυγες.

Την επομένη της αντιφασιστικής νίκης και της εμφάνισης τωνλαϊκών δημοκρατιών στην Ανατολική Ευρώπη, διώχτηκαν, διαπομπεύτηκαν ή καιεκτελέστηκαν χιλιάδες Τσέχοι, Πολωνοί, Ούγγροι και Βούλγαροι κομμουνιστές.Έπρεπε να εξασφαλιστεί η ευθυγράμμιση με την κρατική πολιτική της ΕΣΣΔ και ηυποταγή στους ιδιότυπους συνασπισμούς εξουσίας αυτών των χωρών.

Η εργατική τάξη πάλεψε, σε όλες τις χώρες. Κινήματαανανέωσης του σοσιαλισμού, ανάπτυξης της δημοκρατίας και υπεράσπισης τουδικαιώματος ανεξάρτητης οργάνωσης των εργαζομένων, αναπτύχθηκαν και με μαζικήμορφή. Με πολλές διαφορές και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που απηχούσαν τιςδιαφορετικές παραδόσεις σε χώρες και κόμματα, τη φύση της κοινωνικής δομής, τηνπαρέμβαση του ιμπεριαλιστικού παράγοντα που φυσικά υπήρχε πάντα. Από τηνΛαοκρατική Γερμανία το 1953 έως την Ουγγαρία το 1956 και από την Τσεχοσλοβακία το 1968 έως την Πολωνία το 1980 (αλλά και νωρίτερα).

Οι εργάτες ζητούσαν δημοκρατία και κυριαρχία επί τωνδημόσιων υποθέσεων και της ζωής τους.

Η Σοβιετική ένωση, απάντησε με την στρατιωτική εισβολή ή τηναπειλή της. Με τις ανοιχτές επεμβάσεις στα κομμουνιστικά κόμματα των χωρών τηςΑ. Ευρώπης.

Τα καθεστώτα σε αυτές τις χώρες απάντησαν με τη σειρά τους,με το γνωστό από την ΕΣΣΔ ‘’κοινωνικό συμβόλαιο’’, που επιβλήθηκεμε συνδυασμό απάθειας, πειθούς και βίας: Το κράτος εγγυάται έναεπίπεδο κοινωνικών παροχών και ζωής και οι εργαζόμενοι κλείνουν το στόμα τουςκαι παραιτούνται από κάθε δικαίωμα αυτοτελούς πολιτικής οργάνωσης και δράσης.

Αυτό εννοούσε ο Γιούρι, λέγοντας πως ‘’δεν είχαμε τι ναπούμε…’’

Η Ανατολή με τα μάτια της Δύσης

Το κύρος της ΕΣΣΔ και του κομμουνιστικού κινήματος μετά τηναντιφασιστική νίκη, ήταν τεράστιο. Τα κομμουνιστικά κόμματα στη Δυτική Ευρώπη,βρέθηκαν τα πρώτα χρόνια μετά στην μεγαλύτερη ακμή τους.

Οι ηγεσίες των ηγεμονικών καπιταλιστικών κρατών συγκρότησανγρήγορα την απάντηση τους, απέναντι στον κίνδυνο που αποτελούσε αυτή ηδυναμική.

Σχέδιο Μάρσαλ και Τρούμαν για γρήγορη ανοικοδόμηση τηςΕυρώπης με λεφτά των ΗΠΑ και αντιμετώπιση της ‘’κομμουνιστικής απειλής’’. Οικονομική και πολιτική στήριξη, αλλά και επανεξοπλισμός της Γερμανίας.Προώθηση κοινωνικών πολιτικών προς τους εργαζόμενους, με ταυτόχρονη ενσωμάτωσησυνδικάτων σε συμφωνίες με τους εργοδότες. Ήταν τα παράπλευρα οφέλη τωνεργαζομένων στη Δύση…

Οι απολογητές των καθεστώτων στην Ανατολή και οι ιδεολόγοιτου αντικομμουνισμού, φώναζαν από κοινού και πολύ δυνατά, συμφωνώντας σε έναπράγμα: ‘’Αυτό που οικοδομούταν στην Ανατολή ήταν ακριβώς ο κομμουνισμός’’! Οι κομμουνιστικές πρωτοπορίες στη Δύση, μπροστά στην ανατροπή της επαναστατικήςπορείας στην Ανατολή, έμειναν έκθετες και μετέωρες. Ή έβρισκαν σε αυτόν τονεκφυλισμό το άλλοθι για τη δική τους πορεία αντεπανάστασης και συμβιβασμού μετην αστική τάξη των χωρών τους.

Ο Στάλιν και ο Μπρέζνιεφ, ο Γιαρουζέλσκι και οι Κινέζοιστρατοκράτες, κατάφεραν να πείσουν όλη την ανθρωπότητα ότι σοσιαλισμός καιελευθερία ήταν ασύμβατα πράγματα. Και φυσικά το μήνυμα το μετέφεραν ζωντανά μετά την κατάρρευση χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα, στηνΕυρώπη, στις ΗΠΑ. Και η ελευθερία, την οποία ερωτεύτηκαν τόσοι εργάτεςκαι νέοι σε όλο τον κόσμο, έφτασε να ταυτιστεί με την …αγορά και τονκαπιταλισμό. Ιδιαίτερα στην ΕΣΣΔ και στην Ανατολή. Όπου εκεί ακριβώςείναι που λείπουν ή είναι εντελώς γραφικές οι κομμουνιστικές τάσεις ή φουντώνειπρωτίστως η ακροδεξιά, η μεταφυσική και η θρησκοληψία.

Κάθε τέλος και μια αρχή

Θυμάμαι το σύνθημα μιας ημερίδας που είχε οργανώσει το ΝΑΡτο 1991, λίγο πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο στοΠολυτεχνείο. Έλεγε πως ‘’η επόμενη ανατολή θα είναι στη δύση’’. Τότε φαινότανσαν παρηγοριά στον άρρωστο. Σήμερα, στο φόντο της καπιταλιστικής κρίσης, τηςαντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικοποίησης σε όλον τον αναπτυγμένο καπιταλιστικόκόσμο, της επιστροφής στο Μάρξ, στις ‘’μεγάλες αφηγήσεις’’ και στην αναζήτησητης επαναθεμελίωσης του κομμουνισμού στον 21^ο αιώνα, αποτελείζώσα ελπιδοφόρα πραγματικότητα που εξελίσσεται.

Φυσικά, το ‘’χώνεμα’’ των συμπερασμάτων και η γέννηση τουκαινούργιο, θα είναι μια επίπονη πορεία. Το βλέπουμε στη χώρα μας, αλλά και σεόλη την Ευρώπη.

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και το Κόμμα ΕυρωπαϊκήςΑριστεράς, στην καλύτερη περίπτωση μιλάνε γενικά γιαπρόοδο και σοσιαλισμό,χωρίς επανάσταση. Στη χειρότερη εκδοχή μιλάνε για καλύτερη, φιλολαϊκήδιαχείριση του συστήματος. Επιστρέφουν στην παλιά σοσιαλδημοκρατικήταύτιση του σοσιαλισμού με τη συνεχή διεύρυνση του δημόσιου κοινωνικού τομέα,αν δεν ονειρεύονται ακόμη τον περίφημο ‘’σοσιαλισμό της αγοράς’’. Στην ταύτισητης δημοκρατίας με τον τυπικό αστικό κοινοβουλευτισμό, χωρίς όργανα εργατικήςοργάνωσης και δημοκρατίας. Εξαίρεση αποτελούν τμήματα του, πουμιλάνε για “νέο μπολσεβικισμό”.

Από την άλλη, το ΚΚΕ υποστηρίζει-όπως και η κατάληξη του πρόσφατου διεθνούς φόρουμ κομμουνιστικών κομμάτων- πωςτο ’89 συντελέστηκε “η από τα πάνω ανακοπή μιας γενικά θετικής πορείαςσοσιαλιστικής οικοδόμησης”. Μιλάει διαρκώς για τον ‘’σοσιαλισμό πουγνωρίσαμε’’, ιδιαίτερα μάλιστα στην σταλινική εκδοχή του.Χειροκροτεί τον ‘’κομμουνισμό που επιζεί, παρά τις δυσκολίες και την ιμπεριαλιστικήπίεση’’, με την υμνολογία ακόμη και της Βόρειας Κορέας. Δεν φαίνεται νακατανοεί ότι αυτή η τοποθέτηση και πολύ περισσότερο ο κινέζικος‘’κομμουνισμός’’-αναπνευστήρας του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος,αποτελούν τον πιο ζωντανό σύγχρονο αντικομουνισμό. Την ίδια στιγμή η ‘’λαϊκήοικονομία και εξουσία’’ χωρίς επανάσταση, αποτελούν την αδιέξοδη καταφυγήστην τρέχουσα κομματική φιλολογία και πολιτική.

Και η παλιά ΕΣΣΔ;

Τα 20 χρόνια από την διάλυση της, σφραγίστηκαν με τιςογκώδεις διαδηλώσεις κατά του πανίσχυρου κατά τα άλλα Πούτιν. Αλλά ήρθε και ο Ecomomist να μαςπληροφορήσει ότι οι ρώσοι πολίτες, 20 χρόνια μετά, θεωρούν σε ποσοστό 70% πωςοι αλλαγές που έγιναν δεν ήταν προς το καλύτερο. Συνεπώς ηεπανασυγκρότηση του απελευθερωτικού κομμουνιστικού προτάγματος και στηνσημερινή Ρωσία, θα σφραγίσει τις εξελίξεις αργά ή γρήγορα.

Μόνο που αυτός ο ‘’νέος κομμουνισμός’’, δεν θα μοιάζει με τη γελοιογραφία του που γνωρίσαμε. Ευτυχώς…

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

ΠΗΓΗ