Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

41 χρόνια από την τουρκική εισβολή - Έξω όλοι οι στρατοί - Ανεξάρτητο νησί



Το εγκληματικό πραξικόπημα της χούντας στην Κύπρο άνοιξε το δρόμο για την εισβολή της Τουρκίας. Η Άγκυρα από καιρό περίμενε μια τέτοια ευκαιρία για να βάλει μπροστά τα σχέδια της διχοτόμησης. Η απόφαση για την εισβολή λαμβάνεται το βράδυ της 15ης Ιούλη 1974, κατ' αρχήν, από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας και, στη συνέχεια, από το υπουργικό συμβούλιο. 

Η επιχείρηση παίρνει την κωδική ονομασία «Αττίλας 1» και ορίζεται για το βράδυ της 19ης προς 20ή Ιούλη.

Η τουρκική κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του "σοσιαλιστή" Ετσεβίτ, στις 20 Ιουλίου πραγματοποιεί στρατιωτική εισβολή με  την ανοχή των Άγγλων και κυρίως των Αμερικανών ιμπεριαλιστών.

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο ξεκίνησε στις 5 το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, όταν οι ναυτικοί σταθμοί επιτήρησης ΣΕΠ "Α" και ΣΕΠ "Δ" δέχτηκαν τα πρώτα πυρά. Στις 5.15' Τούρκοι αλεξιπτωτιστές έπεσαν στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, ενώ η πόλη δεχόταν αεροπορικό βομβαρδισμό. Στις 6 π.μ. άρχισε η απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων στην Κυρήνεια.

Ο λαός προσπαθεί να αντισταθεί με κάθε μέσο αλλά το πραξικόπημα της χούντας και εοκα β είχε διαλύσει κάθε αμυντικό μηχανισμό. Επικρατεί χάος στις στρατιωτικές δυνάμεις, που απλώς υποχωρούν κάτω από τις διαταγές των χουντικών-προδοτών αξιωματικών που έκρυβαν τον οπλισμό για να μη έρθει στα χέρια του λαού. Εξάλλου όταν ξεκίνησε η τουρκική εισβολή, μέρος του ελληνοκυπριακού στρατού παρέα με τις συμμορίες της ΕΟΚΑ Β΄ κυνηγούσαν ακόμα μακαριακούς και αριστερούς και επιδίδονταν σε σφαγές.

Οι συνέπειες της εισβολής γνωστές τις ζούμε μέχρι σήμερα: Tο 37% του εδάφους (βόρειο τμήμα) της Κύπρου κατεχόμενο από τον τουρκικό στρατό, καταστροφές, νεκροί, αγνοούμενοι, προσφυγιά, εθνοτικός διαχωρισμός Ε/Κ-Τ/Κ. Το κατοχικό καθεστώς συνεχίζει να ελέγχει αυτό το έδαφος με τη συνενοχή των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-Βρετανίας-ΝΑΤΟ-ΕΕ.

Στη σημερινή κρίση φάνηκε πως η ΕΕ, όπως και το ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν μπορεί και δε θέλει να εγγυηθεί την ανεξαρτησία της Κύπρου, αλλά λειτουργεί σαν εγγυητής του κατοχικού καθεστώτος.

Η τραγική ιστορική εμπειρία δείχνει πως η τραγωδία της Κύπρου και τα χτυπήματα στο λαό, Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, πέρα από την εμπλοκή των ιμπεριαλιστών, έχουν τη σφραγίδα του τουρκικού και του ελληνικού εθνικισμού, των δεξιών κυβερνήσεων αλλά και των νοσταλγών της χούντας, χρυσή αυγή και ελαμ. Γι' αυτό και ο μεγαλύτερος εχθρός των εθνικιστών ήταν η Αριστερά και οι κοινωνικοί αγωνιστές που πάλευαν για ελευθερία, ανεξαρτησία, κοινωνικά δικαιώματα. 

Δείχνει επίσης πως ΗΠΑ-Βρετανία-ΝΑΤΟ-ΕΕ είναι συνένοχοι της τουρκικής εισβολής και επιδιώκουν τη διαιώνιση του κατοχικού καθεστώτος και της παραμονής των βρετανικών βάσεων που καταπατούν το 2% του εδάφους της Κύπρου.

Σήμερα ανοίγονται κάποιες προοπτικές στις συνομιλίες, με την εκλογή του μετριοπαθή και αντιεθνικιστή Μουσταφά Ακκιντζί, στα κατεχόμενα. 

Σίγουρα όμως το κυπριακό πρόβλημα δε θα λυθεί πλήρως μέσα από τις συνομιλίες, αλλά μέσα από μαζικούς αγώνες. Όσο καλές προθέσεις κι αν μπορούν να έχουν οι πολιτικές ηγεσίες, αν δεν υπάρχει ένα ενιαίο κίνημα Ε/κ και Τ/κ, με κοινά αιτήματα και στόχους να αγωνίζεται και να πιέζει, η λύση που θα προκύψει δύσκολα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.  

Αυτό το κίνημα θα πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και να κτιστεί από τα κάτω με μαζικούς αγώνες όπως οι μεγαλειώδεις εργατικοί αγώνες το 1948. Τα συμφέροντα του κυπριακού λαού πρέπει να αυτονομηθούν από τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και τους τυχοδιωκτισμούς των αστικών τάξεων σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Για να παλέψουμε μαζί ενάντια στον εθνικισμό, μακριά από μητέρες-πατρίδες για να βρούμε ξανά όσα μας ενώνουν, αφήνοντας πίσω όσα πλαστά μας χωρίζουν.

Η πρόταση μας δεν μπορεί παρά να είναι η προσπάθεια για να βγούνε στο προσκήνιο κοινοί αγώνες Ε/Κ και Τ/Κ, που θα μπορέσουν να πιέσουν τις ηγεσίες και σε ένα πιο προωθημένο στάδιο να αναπτύξουν κοινό αντικατοχικό αλλά και ταξικό αγώνα. Να γίνουν κοινοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων δικαιωμάτων στο μισθό, τον χρόνο εργασίας, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, την ελεύθερη μετακίνηση.

Οι κοινοί αγώνες που δώσαμε τα τελευταία χρόνια με το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, κυρίως στη νεολαία και τη εργατιά, δείχνουν ότι μπορεί να αναπτυχθεί ένα δικοινοτικό και παλλαικό κίνημα που να παλέψει τόσο για τη απελευθέρωση και επανένωση της Κύπρου, όσο και για μια άλλη κοινωνία.

Η απελευθέρωση από τα δεσμά των μνημονίων και το τέλος της τουρκικής κατοχής, θα έρθουν μέσα από τον αγώνα για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς, βάσεις και “εγγυήτριες δυνάμεις”.

Αυτός ο αγώνας προϋποθέτει τη ρήξη και την έξοδο από την ΕΕ, θα δικαιωθεί με την αντικαπιταλιστική ανατροπή και τη σοσιαλιστική προοπτική.

Σε αυτό τον αγώνα θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις.

ΚΥΠΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ
ΧΩΡΙΣ ΞΕΝΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΒΑΣΕΙΣ - ΧΩΡΙΣ ΕΓΓΥΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Ψήφισμα αλληλεγγύης στους Τούρκους πολιτικούς κρατούμενους

Ψήφισμα καταγγελίας των διώξεων των αγωνιστών από την Τουρκία
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Το ψήφισμα, μέχρι στιγμής, υπογράφεται από τις ακόλουθες συλλογικότητες της Κύπρου 

Αντιφασιστικό Δίκτυο Λεμεσού, ΑΝΤ.ΑΡ.Τ.Ε.Σ. (Αντικαπιταλιστική Αριστερή Ταξική Επαναστατική Συσπείρωση), Γρανάζι , Συσπείρωση Ατάκτων , Bağımsızlık Yolu, Devrimci Komünist Birlik
------

Ως κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες και κόμματα της Κύπρου καταγγέλλουμε τις συλλήψεις αγωνιστών από την Τουρκία σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών με πρόσχημα την “πάλη κατά της τρομοκρατίας” και χωρίς να τους αποδίδονται ουσιαστικές κατηγορίες.

Οι αγωνιστές από την Τουρκία ουσιαστικά διώκονται για τις ιδέες τους και για την κοινωνική και πολιτική τους δράση τόσο στην Τουρκία όσο και στις χώρες υποδοχής τους. Πρόκειται για πολιτικούς πρόσφυγες οι οποίοι εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Τουρκία λόγω των αγώνων τους, πολλοί έπειτα από φυλακίσεις και βασανισμούς ή υπό τον κίνδυνο φυλάκισης.

Με την πρωτοκαθεδρία της Γερμανικής και Γαλλικής κυβέρνησης, η Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζει εξοντωτικές πολιτικές απέναντι στους πολιτικούς πρόσφυγες, με στόχο την τρομοκράτηση και την ποινικοποίηση των αγώνων τους, εξωραϊζοντας το αυταρχικό και καταπιεστικό καθεστώς της Τουρκίας.

Δηλώνουμε την αλληλεγγύη και την αμέριστη συμπαράστασή μας προς τους αγωνιστές από την Τουρκία που παλεύουν ενάντια στο φρικτό καθεστώς της χώρας τους και σε όσους παλεύουν και αντιστέκονται ανά τον κόσμο!

- ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Ή ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ!
- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΚΑΘΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ!
- ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Η άλλη όψη της Κυπριακής Ιστορίας

Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο που γράφτηκε με αφορμή την χτεσινή επέτειο, έναρξης δράσης της ΕΟΚΑ.

Μέρα μνήμης και προβληματισμού η χτεσινή, σίγουρα όμως όχι γιορτή, ιδιαίτερα με τον τρόπο που την παρουσιάζουν τα ΜΜΕ και το πολιτικό κατεστημένο. Μέσα από αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε αθέατες πλευρές της ιστορίας που δεν θα ακούσεις στις σχολικές γιορτές, ούτε στις εκδηλώσεις τιμής του απελευθερωτικού αγώνα, μα ούτε κι από την επίσημη αριστερά.

Πρώτα να κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο αρκετά πριν το 1955 και να δούμε πως ήταν η κατάσταση στην Κύπρο αρχές της δεκαετίας του 1940, αφού πρώτα πούμε ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου που έδρασε από το 1926 μέχρι το 1941 που ιδρύθηκε το ΑΚΕΛ, είχε ήδη συμμετάσχει σε ένοπλο αγώνα έστω και εκτός Κύπρου, αφού στελέχη του (ανάμεσα τους και 3 γυναίκες) είχαν πολεμήσει σαν εθελοντές στον ισπανικό εμφύλιο το 1936, μέσα από τις διεθνείς ταξιαρχίες, στο πλευρό των αναρχικών και κομμουνιστών που συγκρούονταν με τους φασίστες του Φράνκο.



Στις 16 Ιούνη 1943 κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, με απόφαση της κεντρικής επιτροπής του ΑΚΕΛ, γίνεται μαζικό κάλεσμα στον λαό για να καταταγούν εθελοντές στον αγώνα ενάντια στον ναζισμό. Στις 27 Ιούνη παγκύπρια συνδιάσκεψη του ΑΚΕΛ ενέκρινε χίλιους εθελοντές. Την ίδια μέρα όλοι μαζί, με επικεφαλής τα 11 μέλη της Κ.Ε. που δήλωσαν εθελοντές, βάδισαν στο στρατόπεδο των Πολεμιδιών όπου τελικά έγιναν δεκτοί για να καταταχθούν γύρω στους 800 Κομμουνιστές.

Εκείνη την περίοδο άρχισαν να αναπτύσσονται δικοινοτικοί ταξικοί αγώνες στους οποίους πρωτοστατούσε η αριστερά και τα συνδικάτα που επηρέαζε, τα οποία συγκέντρωναν την μεγάλη πλειοψηφία των εργατών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γενική απεργία των εργαζομένων στο δημόσιο τον Μάρτιο του 1944. Το αποτέλεσμα της απεργίας ήταν η δημιουργία του θεσμού της ΑΤΑ.

Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου όταν επισκέφθηκε την Κύπρο ο απεσταλμένος του υπουργείου αποικιών, Κόσμο Πάρκινσον, η αριστερά πρωτοστάτησε στην οργάνωση διαδηλώσεων που παραβίαζαν τις αποικιακές απαγορεύσεις. Η δεξιά, αντίθετα, τότε συνιστούσε αυτοσυγκράτηση.

Στις 25 του Μάρτη του 1945 σε μια αντιπαράθεση δεξιών και αριστερών στο Λευκόνοικο, κατά την διάρκεια του εορτασμού για την 25 Μαρτίου, η αποικιακή αστυνομία πυροβόλησε τους αριστερούς διαδηλωτές (σκοτώνοντας 3 και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους) οι οποίοι έκαναν πορεία στους δρόμους της κωμόπολης.

Στις 11 Μαΐου 1945 οι αποικιοκράτες συνέλαβαν την ηγεσία της παγκύπριας συντεχνιακής επιτροπής (ΠΣΕ) με την κατηγορία της ανατρεπτικής δραστηριότητας, γιατί όπως είπαν ήταν κομμουνιστικές συντεχνίες και όχι νομιμόφρονες όπως στην Αγγλία! Στην δίκη , τα στελέχη της ΠΣΕ καταδικάστηκαν (στις 21 Ιανουαρίου 1946) σε φυλάκιση 2 ετών. Η ΠΣΕ κηρύχθηκε παράνομη και διαλύθηκε.

Μετά την λήξη του παγκοσμίου πολέμου, η αριστερά πρωτοστάτησε στο κίνημα αποστράτευσης ενάντια στα σχέδια των άγγλων να στείλουν τους αντιφασίστες εθελοντές σε πολεμικές εκστρατείας της Αγγλίας για να καταστείλει απελευθερωτικά κινήματα! Σε μια τέτοια διαδήλωση, έπεσε νεκρός ο Τασος Κυθραιώτης από πυρά άγγλου αξιωματικού, στις 8 Οκτωβρίου 1945.

Στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση από τους Ναζί, εντείνεται ο πόλεμος των άγγλων και της κυβέρνησης εναντίον του ΕΑΜικού κινήματος και τους κομμουνιστές. Εκεί αξιοποιούν και την ένοπλη ακροδεξιά και φιλοβασιλική οργάνωση Χ, της οποίας αρχηγός ήταν ο Γρίβας. Οι άγγλοι εξοπλίζουν και χρησιμοποιούν τους χίτες στις μάχες εναντίον του ΕΛΑΣ. Μάλιστα σε μια μάχη στο θησείο οι άγγλοι έσωσαν κυριολεκτικά τον Γρίβα από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ. Προηγουμένως κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής η Χ συνεργάστηκε με τα τάγματα ασφαλείας και τα SS ενάντια στις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Πρέπει να πούμε ότι εκείνη την περίοδο ένθερμος υποστηρικτής της Χ και αρθρογράφος σε έντυπο της, ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος της Κύπρου, Μακάριος.

Ο γρίβας κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα, προσπάθησε να ιδρύσει αντίστοιχη οργάνωση Χ στην Κύπρο. Μάλιστα αρχηγός ήταν ο πρόεδρος του σωματείου Ολυμπιακός Λευκωσίας. Οι χίτες στην Κύπρο προσπαθούσαν με επιθέσεις να εκφοβίσουν αριστερούς και συνεργάζονταν με την αποικιακή αστυνομία για την καταστολή των συντεχνιών. Χαρακτηριστική ήταν η καταγγελία συνδικαλιστή, ο οποίος στις 19/9/1948 συνελήφθη από μέλη της Χ που τον μετάφεραν στο σωματείο ολυμπιακός και τον φρουρούσαν με ρόπαλα μέχρι να τον παραδώσουν στην αστυνομία!

Το 1948 έγιναν και οι μεγαλύτερες και πιο άγριες απεργίες στην Κύπρο, με την αριστερά να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι δεξιές συντεχνίες και οι χίτες ενίσχυαν τους απεργοσπάστες. Σε κινητοποίηση των απεργών μεταλλωρύχων η αστυνομία πυροβόλησε εναντίον τους, ενώ αυτόνομες ομάδες εργατών απάντησαν με δυναμίτες! Τότε γίνονταν καθημερινά συλλήψεις, δίκες και φυλακίσεις απεργών.



 Στα τέλη του εμφυλίου, στελέχη του ΑΚΕΛ συναντούν τον ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη στο βουνό, ο οποίος τους συμβουλεύει να οργανώσουν ένοπλο αντιαποικιακό αγώνα για ένωση με την Ελλάδα με την προοπτική ότι θα κερδίσουν τον εμφύλιο οι κομμουνιστές. Ενώ όμως τελικά κερδίζει η δεξιά τον εμφύλιο, το ΑΚΕΛ στρέφεται προς την ένωση, απορρίπτοντας όμως το ενδεχόμενο ένοπλου αγώνα! Στις 15 Ιανουαρίου 1950 ΑΚΕΛ και εκκλησία συνεργάζονται για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα, το οποίο υπερψηφίζει η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού.

Η στροφή του ΑΚΕΛ προς την ένωση αλλά και η απροθυμία του να στηρίξει δυναμικές μορφές αντίστασης, αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην εκκλησία και την δεξιά παράταξη να πάρει την ηγεμονία του αντιαποικιακού αγώνα. Αυτή η αλλαγή στρατηγικής όμως, δεν έγινε χωρίς αντιδράσεις μέσα στο ΑΚΕΛ. Ο Αδάμ Αδάμαντος στέλεχος του ΑΚΕΛ και δήμαρχος Αμμοχώστου, τάχθηκε ενάντια στην προοπτική της ένωσης και μάλιστα δήλωσε, «εγώ δεν πρόκειται να κουνήσω ούτε το μικρό μου δακτυλάκι για ένωση»! Το αποτέλεσμα ήταν να διαγραφεί από το ΑΚΕΛ.

Επιστέγασμα αυτών των εξελίξεων κι αφού είχε ισχυροποιηθεί η δεξιά παράταξη με την βοήθεια της εκκλησιαστικής ηγεσίας, είναι ο ερχομός του Γρίβα στην Κύπρο, μετά από κάλεσμα του Μακάριου, για να ηγηθεί ένοπλου αγώνα με σκοπό την ένωση με την Ελλάδα. Ιδρύεται η ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών) με στρατιωτικό αρχηγό τον Γρίβα και πολιτικό ηγέτη τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ. Η δράση της ΕΟΚΑ άρχισε τα ξημερώματα της 1ης Απριλίου 1955, με εκρήξεις βομβών που είχαν τοποθετηθεί από την ΕΟΚΑ σε κυβερνητικές εγκαταστάσεις των Βρετανών. Το ΑΚΕΛ τότε αντέδρασε σε ανακοίνωση του με βαρείς χαρακτηρισμούς προς τα μέλη της ΕΟΚΑ, κάτι το οποίο ανακάλεσε στην συνέχεια.


 Τα μέλη της ΕΟΚΑ υπολογίζονταν σε λίγες μόλις χιλιάδες αν και οι σύνδεσμοι αγωνιστών τους ανεβάζουν σε 20 χιλιάδες(!) και οι πεσόντες σε λίγο παραπάνω από 100. Υπάρχουν παραδείγματα αγωνιστών που θυσιάστηκαν για ελευθερία που συγκλονίζουν όπως ήταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου, που κάηκε ζωντανός μέσα στο κρησφύγετο του και για τον οποίο έχει γράψει το ποίημα o Αποχαιρετισμός, ο έλληνας κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης που οδηγήθηκε στην αγχόνη σε ηλικία μόλις 19 ετών. Οι Καραολής και Δημητρίου που απαγχονίστηκαν αφού δολοφόνησαν χαφιέ αστυνομικό. Ο Κυριάκος Μάτσης που έπεσε μαχόμενος στο κρησφύγετο του, αγωνιστής ο οποίος αντίθετα με τον μισαλλόδοξο Γρίβα, είχε δηλώσει: «Δεν νοιάζομαι αν τη γη αυτή τη ζουν Τούρκοι, Έλληνες, Εβραίοι . Εκείνο που έχει αξία είναι να τη ζουν αυτοί που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να περπατούν πάνω της ελεύθεροι, κυρίαρχοί της». Όπως και πολλοί άλλοι αγωνιστές που έπεσαν ηρωικά στον αγώνα για την λευτεριά.



Από την άλλη όμως υπήρχαν και πολλά σκοτεινά σημεία στην ΕΟΚΑ. Ο φασίστας αρχηγός της Γρίβας είχε δηλώσει επανειλημμένα από την αρχή του αγώνα ότι πρέπει να εξοντωθούν αριστεροί και τουρκοκύπριοι. Και φυσικά δεν έμεινε στα λόγια. Δολοφονήθηκαν 20 μέλη του ΑΚΕΛ με την ρετσινιά του προδότη, κατηγορία που δεν αποδείχθηκε ποτέ για κανένα και ήταν ξεκάθαρα πολιτικές δολοφονίες. Μόνο το 1958 δολοφονήθηκαν 53 Τ/Κ όμως κάποιοι απ αυτούς ήταν ακροδεξιοί που υποστήριζαν την διχοτόμηση ή δούλευαν για λογαριασμό των άγγλων. Είναι εδώ που οι αποικιοκράτες εκμεταλλεύτηκαν τις ενέργειες του Γρίβα αλλά και την αδυναμία της αριστεράς να παρέμβει, ενισχύοντας τις εθνοτικές συγκρούσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία των αποικιοκρατών αλλά και του δημοσιογράφου ερευνητή Μακάριου Δρουσιώτη, (ο οποίος σήμερα δουλεύει για την κυβέρνηση Αναστασιάδη) η ΕΟΚΑ εκτέλεσε συνολικά 200 Ε/Κ και 104 Άγγλους στρατιώτες. Τα στοιχεία αμφισβητούν οι σύνδεσμοι αγωνιστών ΕΟΚΑ, οι οποίοι όμως ισχυρίζονται ότι εκτέλεσαν 85 προδότες και 369 Άγγλους.

Το ΑΚΕΛ εναντιώθηκε στην ηγεσία και μορφή που πήρε ο αγώνας και προσπάθησε να προωθήσει αγώνα πολιτικής ανυπακοής ενάντια στην αποικιοκρατία με διαδηλώσεις και απεργίες. Τον Δεκέμβρη του 1955, 135 στελέχη του ΑΚΕΛ συλλαμβάνονται και φυλακίζονται από τους αποικιοκράτες, όμως αρκετοί δραπετεύουν και προσπαθούν να οργανώσουν διάφορες δράσεις. Όμως δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν σημαντικά τις εξελίξεις σε σχέση με την οργανωτική δύναμη που είχαν.

Εδώ θα κάνουμε μια κριτική σχετικά με την στάση της αριστεράς τότε. Θεωρούμε άστοχη την θέση του ΑΚΕΛ ενάντια στη μορφή ένοπλου αγώνα και τα επιχειρήματα της ηγεσίας του ότι δεν υπήρχε πείρα ένοπλων αγώνων, ότι δεν ήταν ευνοϊκές οι συνθήκες η ότι θα ήταν ζημιογόνα και μη αποτελεσματική τακτική. Κι όμως σε μια περίοδο που παγκόσμια η αριστερά ήταν στη ηγεσία απελευθερωτικών κινημάτων, μπορούσε να δημιουργήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης Ε/Κ και Τ/Κ ενάντια στη αποικιοκρατία και να συνδυάσει τον ένοπλο και κοινωνικό αγώνα όπως έκανε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα. Αντίθετα η τακτική που τελικά επέλεξε, έφερε στο προσκήνιο την δεξιά παράταξη που σταδιακά πήρε την ηγεμονία του αγώνα.

Τελικά ο αγώνας της ΕΟΚΑ έληξε με διαταγή του Γρίβα, στις 9 Μαρτίου 1959. Ένα μήνα νωρίτερα είχαν υπογραφεί οι Συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου, με τις οποίες η Κύπρος ανακηρυσσόταν ανεξάρτητη και εγκαθιδρυόταν η Κυπριακή Δημοκρατία. Από τον αδιάλλακτο αγώνα για ένωση που είχε θέσει σαν στόχο η ΕΟΚΑ, οδηγηθήκαμε σε μια κουτσουρεμένη ανεξαρτησία με τους Άγγλους εγγυήτρια δύναμη να διατηρούν μέχρι σήμερα κυρίαρχο έδαφος αγγλικών βάσεων σε μια διχοτομημένη Κύπρο…

Κλείνουμε με μια φράση του Τσε: «Πιστεύω στην ένοπλη πάλη σαν μοναδική λύση για τους λαούς που αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους και είμαι συνεπής με τις πεποιθήσεις μου. Πολλοί θα με πουν τυχοδιώκτη και είμαι, μόνο που είμαι άλλου είδους τυχοδιώκτης, ένας από εκείνους που προβάλλουν τα στήθη τους για να αποδείξουν τις αλήθειες τους».

Οι Λαοί νικούν με το όπλο στο χέρι

Ερυθρός Παρτιζάνος

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Αύριο παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού. Πορεία στην Λευκωσία ώρα 11

21 Μαρτίου – Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού
Συγκέντρωση στην Πλατεία ΟΧΙ και πορεία. Ωρα 11:00 πμ
Διαδηλώνουμε:

Ενάντια στους ρατσιστικούς νόμους που μετατρέπουν τους/ις κατατρεγμένους/ες από τους εθνικιστικούς και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τα απολυταρχικά / θεοκρατικά καθεστώτα και τη φτώχεια, σε «λαθραίους/ες» και «παράνομους/ες».

Ενάντια στους ρατσιστικούς νόμους της «Ευρώπης Φρούριο» που επιφέρουν εκατοντάδες θανάτους στη Μεσόγειο και οδηγούν χιλιάδες μετανάστες/ριες και αιτητές/ριες ασύλου πίσω από τα κάγκελα των «κέντρων κράτησης» κάθε χρόνο.

Ενάντια στις ρατσιστικές πολιτικές που μετατρέπουν τους/ις ξένους/ες εργάτες/ριες σε εξιλαστήρια θύματα της οικονομικής κρίσης και τουπαγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, διασπώντας έτσι τους/ις εργαζόμενους/ες σε «ντόπιους/ες» και «ξένους/ες» και μετατρέποντας έναν άνθρωπο σ’ «εχθρό» κάποιου άλλου.

Ενάντια στις ρατσιστικές πολιτικές και πρακτικές, τόσο των κρατικών όσο και μη κρατικών φορέων και συνόλων, οι οποίες διαχωρίζουν την πρόσβαση στα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα των ανθρώπων στη βάση της εθνοτικής καταγωγής, ιθαγένειας και καθεστώτος διαμονής τους στη χώρα.

Ενάντια στη ρητορική της ξενοφοβίας και της ισλαμοφοβίας των δυτικών / ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, η οποία αποσκοπεί στη δικαιολόγηση των οικονομικών πολιτικών και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων τους, στην ενίσχυση των ρατσιστικών πολιτικών κατά των μεταναστών/ριών και στη δημιουργία ρηγμάτων μέσα στο σύνολο των εργαζομένων.

Ενάντια στην αστυνομική βία και την τρομοκρατία της εξουσίας που ασκείται ενάντια σε μετανάστες/ριες στα αστυνομικά τμήματα, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας και σε καθε πτυχή της καθημερινής τους ζωής.

Ενάντια σε κάθε μορφή διακρίσεων ανάμεσα σε φύλα και άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, όπως ο ετεροσεξισμός (ομοφοβία) και ο cis-σεξισμός (τρανσφοβία), καθώς επίσης και κάθε μορφή σεξισμού και έμφυλης βίας.

Ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό που διαφοροποιούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες σε «ανώτερους/ες» και «κατώτερους/ες».

Ενάντια στα ρατσιστικά και ακροδεξιά κόμματα, καθώς επίσης και τις νεοναζιστικές συμμορίες και εθνικιστικούς συνδέσμους φιλάθλων διαφόρων αθλητικών ομάδων.

Ενάντια στη ρατσιστική βία και τη ρητορική μίσους.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ, ΤΗΝ ΙΣΛΑΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Πρωτοβουλία ενάντια στην φασιστική απειλή. 
Στηρίζουν οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αυτόνομου αντιεξουσιαστικού χώρου. Συμμετέχουν δικοινοτικές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις.

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ ΩΡΑ 20:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΗΡΙΟΥ

Σήμερα 6 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται 6 χρόνια από την δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Κορκονέα με πυροβολισμό στα Εξάρχεια.

Το Αντιφασιστικό Μέτωπο Λεμεσού διοργανώνει πορεία μνήμης και αγώνα απόψε στις 8 μ.μ στο κέντρο της Λεμεσού (πλατεία Διοικητηρίου).

Ακολουθεί το κείμενο από το αντιφασιστικό δίκτυο Λεμεσού:



Μπορεί να  απορείτε γιατί είμαστε στο δρόμο επικαλούμενοι ένα νεκρό που την Ελλάδα. Ένα νεκρό δεκαεξάχρονο που δεν επέθανε ως «ήρωας»,  «πολεμόντας για την πατρίδα» αλλά από το όπλο αστυνομικού της Ελληνικής Δημοκρατίας: έναν «αλήτη» για πολλούς, «επικίνδυνο αναρχικό» για ακόμα άλλους.
                             
Λίγους μήνες πριν, η Yπουργός Παιδείας της Ελλάδας ανακοίνωνε κατάργηση των δωρεάν βιβλίων στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, εισαγωγή μπίζνες μάνατζερ στην διοίκηση των Πανεπιστημίων και την λειτουργία τους πλέον ως επιχειρήσεις, ιδιωτικοποίηση της Παδείας, κατάργηση του ασύλου [για τον λόγο δήθεν ότι η εποχή των πολιτικών διωγμών προσπώπων έχει πλέον παρέλθει] και άλλα πολλά. Στην κατάληξη της  πρότασης της χιλιάδες νέοι/ες, φοιτητριες/ες, μαθητές/τριες κατέκλυσαν τους δρόμους της Ελλάδας διαμαρτυρόμενοι κατά της νομοθετικής ρύθμισης του μέλλοντος «για πλούσιους και προσκυνημένους μόνο», ψελλιζοντας λέξεις και έννοιες στις οποίες εμείς οι υπόλοιποι κωφέυαμε, για  να έρτουμε να τις ζούμε τώρα.

Το Ελληνικό κράτος, ως απάντηση στην  κινητοποίηση των νέων, έστειλε - άρτια εκπαιδευμένα κατά συλλογικών κινητοποιήσεων (σε Πανευρωπαϊκά προγράμματα) σώματα ασφαλείας -  αστυνομία και ΜΑΤ για να καταστείλουν την όποια εκ του λαού ορμώμενη αντίρρηση και αντίσταση στα σχέδια των κυβερνόντων. Οι επικλήσεις των κυβερνόντων στους νέους όπως σεβαστούν το κράτος δικαίου, υπογραμμίστηκαν με την εν ψυχρώ δολοφονία απο χέρι αστυνομικού, οργάνου του Ελληνικού κράτους, ενός 16χρονου νέου που τόλμησε να βρίσει το κράτος και τους προστάτες του που του έκλεβαν το μέλλον.

Το ασφυκτικό κλίμα της κρατικής καταστολής βρήκε την απάντηση του σ” αυτή την πρωτόγνωρη έκρηξη χιλιάδων νέων αλλά και μεγαλύτερων ανθρώπων που ξεχύθηκαν στους δρόμους με συγκρουσιακή διάθεση, κατέλαβαν σχολεία, πανεπιστημία και χώρους δουλειάς, παλεύοντας για μια άλλη ζωή και  κοινωνία. Μία ολόκληρη γενιά έμαθε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι, να διεκδικείς.

Κύπρος 2014. Ένας χρονος μετά το σωτήριον έτος επιβολής του «μνημονίου» από τους ανθρώπους που εκλέξαμεν ως αντιπρόσωπους μας. Οι τράπεζες μετά απο μια μικρή αναδιάρθρωση τους, μεγαλώσαν, μεγενθύνουν τα κέρδη τους και δηλώνουν αδηφάγες μπροστά στο «παρωχημένο»  -όπως το ονομάζουν οι βουλευτές μας -δικαίωμα μας στη δουλειά και –λίγο παρακάτω-στέγη. Το κράτος μας – στην μνημονιακή εποχή των κατά τ’ άλλα «την πατρίδα ουκ ελάττωπαραδώσω»- φροντίζει και πουλά και καταστρέφει ότι με μόχθο οι γονιοί και οι προγόνοι μας αποκτήσαν: συλλογικές συμβάσεις, συντάξεις, δημόσια υγεία, αερομεταφορές, λιμάνια, ηλεκτροπαραγωγικοί σταθμοί, ακτές και θάλασσες, βουνά και δάση –όλα πλέον καταλήγουν υπό ιδιοκτησία κροίσων.

Δεκέβρης 2014. Στη βουλή ετοιμάζουν τα νομοσχέδια κείνα που θα επιτρέπουν στις τράπεζες να παραγγέλνουν στην αστυνομία όπως έρτει να μας κλείσει τα μαχαζιά: τις δουλειές μας, το μόνο μέσον για μας, τους πατεράδες και τις μανάδες μας να φάσιν, να ντύσουν, να μεγαλώσουν παιδιά. Σειρά, απ’ότι μας απειλούν οι εκπροσώποι μας στη βουλή έχουν τα σπίθκια μας... τζιαι μόλις πρίν κανέναν μήνα η αστυνομία μας άρχισε να στέλνει προσωπικό σε Πανευρωπαικές αστυνομικές ασκήσεις –οργανωμένες απο το ΝΑΤΟ – προς εκπαίδευση στους τρόπους καταστολής λαικών μορφών αντίστασης.


Και σας ρωτούμε: Θα συνεχίσετε να παρακολουθείτε την λεηλασία της ζωής σας απαθείς μπροστά στο χαζοκούτι, θα συνεχίσετε να τους αφήνετε να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς, επιβεβαιώντας την κυρίαρχη εκδοχή για την γενιά του καναπέ και της υποταγής, η θα ξεσηκωθούμε για να τους χαλάσουμε τα σχέδια? Μόνη απάντηση στην επίθεση τους, η οργανωμένη συλλογική αντίσταση νεολαίας και εργαζομένων.

https://antifalem.wordpress.com/

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Αρχείο για την φασιστική και ρατσιστική βία στην Κύπρο

Λάβαμε ένα μήνυμα με αρχειοθετημένο υλικό που σχετίζεται με τον φασισμό, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία στην Κύπρο, το οποίο μπορείτε να δείτε εδώ