Αριστερή κυβέρνηση και εξουσία

Αρκετές αναλύσεις και ποικίλες συζητήσεις συσχετίζουν άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά τη λεγόμενη «αριστερή κυβέρνηση» ως τμήμα της στρατηγικής μετάβασης προς το σοσιαλισμό, παρουσιάζοντας αρκετά ιστορικά παραδείγματα και διανθίζοντας το όλο ζήτημα με επίκαιρες προεκτάσεις.

Η πλήρης πραγματικότητα είναι ότι σε μια άλλη εποχή του καπιταλισμού, αυτό συνοδευόταν από την ύπαρξη του ανεπτυγμένου εργατικού κινήματος της διαπραγμάτευσης. Από τη συνύπαρξη στον έναν ή τον άλλο βαθμό των δύο συστημάτων (καπιταλιστικού και «υπαρκτού» σοσιαλισμού) και από μια άλλη κοινωνική υπερδομή, όχι χαρακτηρισμένη από τον ατομικισμό, αλλά από τη συλλογικότητα. 

Όλα τα κομμουνιστικά ρεύματα (από το ευρωκομμουνιστικό και το τριτοδιεθνιστικό μέχρι το μαοϊκό και το τροτσκιστικό) θεωρούσαν φυσιολογικό να υπάρχουν στα πολιτικά τους προγράμματα ενδιάμεσα τακτικά βήματα που περιελάμβαναν κάποια μορφή κυβερνητικής εξουσίας. Πάντα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και με στόχο τη συγκέντρωση δυνάμεων για την παραπέρα επικράτησή τους.

Υπήρχε η εντύπωση ότι οι συνθήκες ευνοούσαν. Κάτι ο αντιαποικιακός αγώνας, κάτι η ισορροπία των δύο υπερδυνάμεων, κάτι η γενικότερη αίγλη της δημοκρατίας και του αντιφασισμού μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έσπρωχναν εύκολα προς τέτοιες προγραμματικές κατευθύνσεις. Αυτά τα ενδιάμεσα βήματα πάντα συνδέονταν με την αξιοποίηση του αστικού κράτους για τη σταδιακή καταστροφή του και το μετασχηματισμό του σε σοσιαλιστικό. Σε αντίθεση με τη λενινιστική διδασκαλία για το κράτος, αλλά και τις ποικίλες ήττες που γνώρισε η τακτική αυτή ήδη στον 20ό αιώνα.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν όμως αλλάξει. Καμία από αυτές τις σχετικά «ευχάριστες» συνθήκες δεν ισχύει. Η κρίση υπερσυσσώρευσης που μαίνεται αδυσώπητη στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα από το 1973 και μετά, οδήγησε στο σάρωμα κάθε κατάκτησης των εργαζομένων. Η νέα αγριότερη φάση της κρίσης, που ξέσπασε το 2008, οδηγεί τους πιο αντιδραστικούς κύκλους των αγορών σε επίθεση στο ίδιο το αστικοδημοκρατικό πολίτευμα. Ποια τακτική αριστερής κυβέρνησης εκείνης της παλιάς μορφής μπορεί να σταθεί σε ένα τέτοιο τοπίο; Μάλλον καμία…

Οι όποιες αριστερόστροφες διαφοροποιήσεις μιας «αριστερής κυβέρνησης» από τα άλλα αστικά κόμματα θα γίνονται σε επίπεδο ύφους και τακτικισμού. Σε στρατηγικό επίπεδο όμως, αυτή θα προσαρμόζεται στην επιλογή της υποστήριξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και προοπτικά θα συμμορφώνεται με τους σκληρούς όρους της ευρωζώνης. Η στόχευση σε μια «προοδευτική» παραλλαγή της αστικής πολιτικής θα αδυνατεί να αμφισβητεί τον ίδιο τον καπιταλισμό ως ένα αντιδραστικό πλέον σύστημα στον ιστορικό ορίζοντα της ανθρωπότητας.

Αντιθέτως, παρόλο που οι παραγωγικές δυνατότητες της εργασίας έχουν απογειωθεί, στοιχειοθετώντας πιο άμεσα την κομμουνιστική δυνατότητα, η παρούσα κρίση και η απορρύθμιση της εργασίας θέτει το ζήτημα της εξουσίας των δυνάμεων της εργασίας και όχι της «αριστερής κυβέρνησης». Το εργατικό κίνημα, υποχρεωμένο πλέον από τις ιστορικές περιστάσεις, πρέπει να διεκδικήσει την εξουσία. Όχι στο «παλαιό» ιστορικό σημείο «σοσιαλισμός ή καπιταλισμός», αλλά στο επίκαιρο με φόντο την κρίση: Mε δημοκρατικό – αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο βάσει ενός προγράμματος εξόδου από την κρίση, να θεμελιώσει την πάλη για το μετασχηματισμό της κοινωνίας σε σοσιαλιστική από εκείνο το σημείο. Και να διεκδικήσει την εξουσία όμως, όχι την κυβέρνηση…

Από την άλλη μεριά, η ριζοσπαστική και εν γένει η κομμουνιστική Aριστερά, εκτός από την επισήμανση των κινδύνων μιας τεράστιας εξαπάτησης του εργαζόμενου λαού ή μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής, την οποία μπορεί να επιφέρει μια αφελής εμμονή στο πείραμα της «αριστερής κυβέρνησης», οφείλει να θέτει διαρκώς στους εργαζόμενους ένα αναλυτικό και ολοκληρωμένο μεταβατικό πρόγραμμα εξουσίας. Σαν να επρόκειτο να αναλάβει αύριο την κυβέρνηση και την εξουσία. Η περίοδος όπου οι γενικές αιχμές θεωρούνταν επαρκείς έχει περάσει ανεπιστρεπτί.

Ο ρόλος του κομμουνιστικού κινήματος και ο συντακτικός του λόγος έχει ιστορική υποχρέωση να επανέλθει στο προσκήνιο. Δεδομένου ότι τα ζητήματα του χρέους, της ΕΕ και του ευρώ ήδη αποτελούν ζητήματα πρώτης γραμμής της παρέμβασης της αντικαπιταλιστικής Aριστεράς, αυτή οφείλει στο πολιτικό ζήτημα να εκδηλώσει το χαρακτήρα του δημοκρατικού πολιτεύματος και του συντάγματος. 

Στο εθνικό ζήτημα να αποτυπώσει συνολικά τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας. Και φυσικά, στο κοινωνικό ζήτημα να ξεκαθαρίσει ποιο θα είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, τη δομή και τη μορφή οργάνωσης της οικονομικής δραστηριότητας, στα πλαίσια του εργατικού ελέγχου και της συνεταιριστικής επιχείρησης. 

Να ορίσει τη δομή και το περιεχόμενο μιας νέας βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, στηριγμένης στις δημόσιες επενδύσεις και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα που θα πρέπει να λειτουργούν βάσει των αναγκών της κοινωνίας. Σημειωτέον ότι η σύνδεση της επιστήμης με την παραγωγή και την εργασία είναι επιθυμητή. Αρκεί οι δυνάμεις της εργασίας να θέσουν τους δικούς τους όρους για να είναι ρεαλιστική η δυνατότητα διαχείρισης προς όφελός τους.

Υπό το πρίσμα αυτό και μόνο, οι σπίθες ενός νέου εργατικού διαφωτισμού του 21ου αιώνα μπορούν να ανάψουν.

Πηγή

Παλαιστίνιοι στις Ισραηλινές φυλακές: Κρατούμενοι χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα

Διεθνής Χάρτα Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, άρθρο 7:

“Κανείς δεν πρέπει να υφίσταται βασανιστήρια, ή να γίνεται θύμα σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας”

Τέταρτη Συνθήκη της Γενεύης, άρθρο 76:

“Οφείλεται  να τους παρέχεται η ιατρική φροντίδα που απαιτεί η κατάσταση της υγείας τους”

Η φυλάκιση αποτελεί βασικό στοιχείο του συστήματος της  Ισραηλινής κατοχής, της αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ και ασκείται εναντίον του Παλαιστινιακού λαού εδώ και δεκαετίες. Περίπου το 40% του ανδρικού πληθυσμού των Παλαιστινίων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και τη Γάζα έχουν φυλακιστεί από το Ισραήλ. Μέχρι τον Απρίλιο του 2012, υπήρχαν 4.610 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι σε Ισραηλινές φυλακές, συμπεριλαμβανομένων  203 φυλακισμένων παιδιών, 6 φυλακισμένων γυναικών και 27 μελών του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου. 

322 Παλαιστίνιοι κρατούνται αυτή τη στιγμή υπό διοικητική κράτηση, χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη. Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι αντιμετωπίζουν συστηματικά βασανιστήρια και κακομεταχείριση κατά τη σύλληψη και την κράτησή τους και στερούνται συχνά τις επισκέψεις της  οικογένεια τους και των δικηγόρων τους. Οι ευρείες και συλλογικές τιμωρίες, συμπεριλαμβανομένων των παρατεταμένων περιόδων  απομόνωσης,  οι επιθέσεις στους κρατουμένους από ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις και η απαγόρευση  στην εκπαίδευση, χρησιμοποιούνται εναντίον των Παλαιστινίων κρατουμένων σε μια προσπάθεια να κατασταλεί κάθε μορφή πολιτικής ανυπακοής εντός των φυλακών.

Το Ισραηλινό σύστημα απαρτχάιντ, κατοχής και εποικισμού δεν θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς τη συστηματική καταπίεση και τον εγκλεισμό των Παλαιστινίων. Παράλληλα, οι Ισραηλινές πολιτικές και οι μηχανισμοί καταστολής δεν θα υφίσταντο χωρίς τη διεθνή σιωπή και την ενεργό συνενοχή. Ενώ οι φορείς του ΟΗΕ και των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν επανειλημμένα καταδικάσει τις Ισραηλινές πρακτικές φυλάκισης και την  έλλειψη δίκαιων μέτρων στις δίκες,  οι διεθνείς εταιρείες παρέχουν υπηρεσίες και εξοπλισμό στίς  Ισραηλινές σωφρονιστικές  αρχές. 

Είναι καιρός λοιπόν να σταματήσουν οι Ισραηλινές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων κρατουμένων  και είναι καιρός να σταθούμε αλληλέγγυοι με τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους σε απεργία πείνας,  που απαιτούν τουλάχιστον, την τήρηση των διεθνών προτύπων για δίκαιη δίκη, το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα

H «Απεργία πείνας για την αξιοπρέπεια (Karameh)»

Η 17η Απριλίου 2012 «Ημέρα των Παλαιστίνιων Κρατουμένων» ήταν η μέρα που διάλεξαν 1600 περίπου  Παλαιστίνιοι  κρατούμενοι για να ξεκινήσουν μια αορίστου διαρκείας απεργία πείνας, την «Απεργία πείνας για την αξιοπρέπεια (Karameh)» όπως την ονόμασαν.  Η απεργία πείνας είναι το μόνο εργαλείο που διαθέτουν οι κρατούμενοι για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και υποστηρίζεται από το κίνημα των κρατουμένων στο σύνολό του. Σύμφωνα με το Κέντρο Υποστήριξης Παλαιστινίων κρατουμένων (Addameer) οι κρατούμενοι που συμμετέχουν στην απεργία πείνας αυξάνονται καθημερινά και εκτιμάται ότι αυτή τη στιγμή φτάνουν τους 2000.

Τα αιτήματα των απεργών πείνας 

1.Τέλος στην πολιτική της απομόνωσης που έχει χρησιμοποιηθεί για να στερεί από τους παλαιστίνιους κρατούμενους τα δικαιώματά τους για περισσότερο από μια δεκαετία.

2. Να μπορούν οι οικογένειες των κρατουμένων από τη Λωρίδα της Γάζας να επισκέπτονται τους κρατούμενους. Το δικαίωμα αυτό έχει απαγορευτεί σε όλες τις οικογένειες για πάνω από 6 χρόνια.

3. Βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κρατουμένων και  τερματισμό του νόμου «Σαλίτ»  , ο οποίος απαγορεύει εφημερίδες, εκπαιδευτικό υλικό και πολλά τηλεοπτικά κανάλια.

4. Τέλος στις πολιτικές της ταπείνωσης που υπόκεινται οι φυλακισμένοι και οι οικογένειές τους   όπως σωματικές έρευνες, νυχτερινές επιδρομές, και  συλλογική τιμωρία.

Επίσης οι κρατούμενοι καταγγέλλουν τη διοικητική κράτηση, υπό την οποία κρατούνται επ’ αόριστον, εκατοντάδες Παλαιστίνιοι χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη.

Στόχος της απεργίας πείνας είναι να στραφεί σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνή επίπεδο και να   ασκήσει πίεση στην κατοχική κυβέρνηση η οποία θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της  για την υγεία όλων των κρατουμένων.

Οι Παλαιστίνιοι κρατούμενοι ζητούν από τους ελεύθερους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο  να κάνουν ότι μπορούν για να τους στηρίξουν στον  δίκαιο αγώνα  για τα δικαιώματα τους  και να αναδείξουν τις  άθλιες συνθήκες κράτησης που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι στις Ισραηλινές φυλακές, τα κέντρα κράτησης και τα ανακριτικά κέντρα.

Το Χρονικό της «Απεργίας πείνας για την Αξιοπρέπεια»

 17/12/2011: Ο κρατούμενος Χάντερ Αντνάν ξεκινάει απεργία πείνας -την δεύτερη μέρα  της σύλληψής του -σε διαμαρτυρία για την κακομεταχείριση του από τους ανακριτές της Ισραηλινής Υπηρεσίας Ασφαλείας και για τις συνθήκες της κράτησής του. Ο αγώνας του ρίχνει φως στη διαδεδομένη πρακτική της διοικητικής κράτησης κατά την οποία οι κρατούμενοι κρατούνται χωρίς απαγγελία κατηγοριών ή δίκη για περιόδους έως 6 μηνών, που μπορούν να ανανεωθούν επ’ αόριστον. Σύμφωνα με την Ισραηλινή Υπηρεσία Φυλακών, υπήρχαν 307 Παλαιστίνιοι που κρατούνταν σε διοικητική κράτηση στις 31/12/2011, αλλά αυτός ο αριθμός μπορεί να έχει αυξηθεί έκτοτε. Μάλιστα,  21  βουλευτές  κρατούνται υπό διοικητική κράτηση.  Ο Χάντερ Αντνάν απελευθερώθηκε μετά από 66ημέρες απεργίας πείνας και αφού η κατάσταση της υγείας του βρισκόταν σε κρίσιμο για τη ζωή του σημείο. Ο αγώνας του ενέπνευσε και άλλους κρατούμενους να διαμαρτυρηθούν για τη διοικητική κράτηση.

10/2/2012: Στις 17 Φεβρουαρίου συλλαμβάνεται η Χανά Σάλαμπι για «απροσδιόριστη δραστηριότητα σε τρομοκρατικές ενέργειες» όπως είπαν οι Ισραηλινές αρχές και κρατείται χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη και ενώ ήταν μία από τις κρατούμενες που είχαν απελευθερωθεί τον Οκτώβριο του 2011 κατά την συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ. Η Χανά σχεδόν αμέσως ξεκινάει απεργία πείνας την οποία δέχεται να αναστείλει μετά την απόφαση των αρχών της Ισραηλινής φυλακής  να την απελευθερώσουν,  υπό την προϋπόθεση ότι θα ζει στη Λωρίδα της Γάζας για τρία χρόνια ως εξορία. Η κρατούμενη Σάλαμπι   είπε ότι από την στιγμή που η κατάσταση της υγείας της έφθασε σε απειλητικό για τη ζωή της στάδιο, δέχτηκε ιατρικές και ψυχολογικές πιέσεις από τους Ισραηλινούς για να την αναγκάσουν να σπάσει την απεργία.

Η κατάχρηση του καθεστώτος της διοικητικής κράτησης από πλευράς του Ισραήλ συνιστά παραβίαση των όρων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου και, συγκεκριμένα, παραβιάζει το άρθρο 78 της Τέταρτης Συνθήκης της Γενεύης, καθώς και σωρεία άλλων θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ειδικά εκείνων που αφορούν την απαγόρευση της αυθαίρετης κράτησης.

Διεθνής Χάρτα Πολιτικών και Κοινωνικών Δικαιωμάτων, άρθρο 9:

 « Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα στην ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια. Κανείς δεν μπορεί να υποβάλλεται σε αυθαίρετη σύλληψη ή κράτηση. Κανείς δεν μπορεί να στερείται την ελευθερία του, παρά μόνο εάν κάτι τέτοιο αιτιολογείται νομικά και γίνεται με τήρηση των διαδικασιών που ορίζει ο νόμος».

17/4/2012: Ξεκινάει η «Απεργία πείνας για την αξιοπρέπεια». Οι ισραηλινές αρχές φυλακών δήλωσαν ότι 2.300 κρατούμενοι ανακοίνωσαν ότι θα αρνηθούν το καθημερινό τους γεύμα την Τρίτη, ενώ 1.200 έδειξαν ότι ξεκινούν κανονική απεργία πείνας. Παλαιστίνιοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι 1.600 κρατούμενοι συμμετέχουν στην απεργία πείνας επ’ αόριστον. Τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο οι κρατούμενοι βρίσκονται στην Τρίτη εβδομάδα απεργίας πείνας.

29/4/2012: Ο  απεργός πείνας και και γ.γ. του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) Άχμεντ Σααντάτ  μεταφέρεται στο νοσοκομείο της φυλακής Ράμλε  από την απομόνωση στην φυλακή Ραμόν στην οποία βρισκόταν.   Ο Σααντάντ βρίσκεται σε απεργία πείνας από τις 17 Απριλίου, μαζί με άλλους 2000 πλέον Παλαιστίνιους κρατούμενους. Σε επιστολή του από την απομόνωση πριν μερικές μέρες, ο Αχμάντ Σααντάντ είχε γράψει μεταξύ άλλων: «Αυτό που χρειαζόμαστε από τις μάζες του λαού, τις  πολιτικές δυνάμεις και τους θεσμούς είναι να υψώσουν τις φωνές τους και να μεταφέρουν την έκκληση   των δίκαιων αιτημάτων των φυλακισμένων,  με ενιαία φωνή  και χωρίς να υπόκειται ο σκοπός των κρατουμένων σε εσωτερικές διαφορές ή σε μηχανισμούς διαίρεσης . Η απεργία περιλαμβάνει τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων και παρατάξεων, χωρίς εξαίρεση  και το καλύτερο δώρο από τις πολιτικές δυνάμεις που μας υποστηρίζουν   είναι η εφαρμογή συμφωνιών για την ενότητα,  για την οποία το μελάνι δεν έχει ακόμη στεγνώσει.»

1/5/2012: Κοντά στο θάνατο βρίσκονται οι κρατούμενοι Bilal Diab και Thaer Halahleh, oι οποίοι βρίσκονται στην 63η  ημέρα  απεργίας πείνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διοικητική κράτησή τους. Μια ανεξάρτητη γιατρός από τους Γιατρούς για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα-Ισραήλ (PHR-Ισραήλ) δήλωσε στις 30 Απριλίου, ότι ο  Bilal είναι σε άμεσο κίνδυνο θανάτου και ότι τόσο ο ίδιος όσο και Thaer πρέπει να μεταφερθούν αμέσως σε πολιτικό νοσοκομείο προκειμένου να λάβουν την κατάλληλη ιατρική φροντίδα. Επιπλέον, ο δικηγόρος των Bilal και Thaer , κ. Jamil  Al-Khatib προσπάθησε να επισκεφτεί τον Bilal σήμερα το απόγευμα στο νοσοκομείο αλλά οι υπηρεσίες των Ισραηλινών φυλακών του το απαγόρευσαν. Του είπαν ότι πρέπει να υποβάλλει  “ειδική αίτηση” στους νομικούς συμβούλους της φυλακής. Οι αιτήσεις στο Ισραηλινό Ανώτατο Δικαστήριο των Bilal και. Thaer, κατά της διοικητικής κράτησης, θα εκδικαστούν στις 3 Μαΐου. Η αίτηση για οικογενειακές επισκέψεις στον Bilal επίσης απορρίφθηκε σήμερα από την υπηρεσία των φυλακών που δήλωσε  ότι σύμφωνα με επίσημη απαγόρευση ο Bilal απαγορεύεται να δεχτεί οικογενειακές επισκέψεις από 9 Φεβρουαρίου – 9 Ιούλιου για “παραβίαση εντολής της φυλακής” με το να είναι σε απεργία πείνας. Οι υπηρεσίες των φυλακών συνεχίζουν να βάζουν κάθε εμπόδιο που έχουν στη διάθεσή της για να εμποδίζουν την πρόσβαση  δικηγόρων και γιατρών  στους κρατούμενους απεργούς πείνας.  Αυτές οι τακτικές έχουν ως στόχο να απομονώσουν τους απεργούς πείνας όσο το δυνατόν περισσότερο από αξιόπιστες πηγές υποστήριξης και ιατρικές πληροφορίες, με πλήρη περιφρόνηση στην εξαιρετικά επείγουσα κατάστασή τους.

Το Ισραήλ τιμωρεί τους κρατούμενους επειδή κάνουν απεργία πείνας

Η επιτροπή Παλαιστινίων Κρατουμένων του PFLP ανέφερε ότι στις φυλακές της Megiddo τιμωρήθηκαν κρατούμενοι επειδή κάνουν απεργία πείνας.

Η επιτροπή ανέφερε σε δήλωση της στις 27/4  ότι οι δυνάμεις κατοχής ξεκίνησαν βίαιη επίθεση εναντίον των κρατουμένων  για να σπάσουν τη θέλησή τους να συνεχίσουν τη μάχη για τα δικαιώματα τους και ότι κάποιοι σύντροφοί τους, συμπεριλαμβανομένων των ηγετών Hasan Fatafta, Thabet Nassar και Fada’ Zughaibi, δέχθηκαν επίθεση στη φυλακή Megiddo.

Η επιτροπή πρόσθεσε ότι στη συνέχεια oι κρατούμενοι οδηγήθηκαν σε άγνωστο προορισμό και απειλήθηκαν ότι θα υποστούν περισσότερες επιθέσεις μέχρι να σταματήσουν την απεργία πείνας.

Οι κρατούμενοι δήλωσαν ότι ορισμένοι απομονωμένοι κρατούμενοι έχουν μεταφερθεί σε κελιά  εξοπλισμένα με 4 κάμερες CCTV για να παρακολουθούνται όλο το εικοσιτετράωρο. Η διοίκηση των φυλακών έχει επίσης καταφύγει σε άρνηση ρουχισμού των αιχμαλώτων   ως μέσο τιμωρίας για την διαμαρτυρία τους. Επιπλέον, απαγορεύουν στους κρατουμένους να χρησιμοποιούν  ηλεκτρικές συσκευές και αλάτι σε μια απελπισμένη προσπάθεια να σπάσουν τη βούληση τους.  Οι κρατούμενοι είπαν επίσης ότι η Ισραηλινή Υπηρεσία Φυλακών (IPS) δεν παρέχει ιατρική περίθαλψη στους αιχμαλώτους έτσι ώστε να αυξήσει την πίεση πάνω τους.

Διαδηλώσεις και δράσεις αλληλεγγύης

Στις 28 Απριλίου πραγματοποιήθηκαν δύο μεγάλες διαδηλώσεις σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους κρατούμενους σε απεργία πείνας στις 28 Απριλίου, στο Εδιμβούργο, Σκωτία, και στο Λονδίνο, Αγγλία. Η διαμαρτυρία στη Σκωτία διοργανώθηκε από την εκστρατεία, «Είμαστε όλοι Hana Shalabi»   που είχε ήδη διοργανώσει   μεγάλες πορείες στη Γλασκώβη, ενώ η διαμαρτυρία του Λονδίνου κλήθηκε από την «Εκστρατεία Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη (Ηνωμένο Βασίλειο)».

Επίσης, η «Εκστρατεία Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη (Ηνωμένο Βασίλειο)» ανακοίνωσε πικετοφορίες καθημερινά, από Δευτέρα έως Σάββατο, απέναντι στο Whitehall  στην Ντάουνινγκ Στριτ στο Λονδίνο, από τις 6-7 μ.μ., με σκοπό να ασκηθεί  πίεση στη βρετανική κυβέρνηση να ενεργήσει για τον τερματισμό της διοικητικής κράτησης.

Σε διαμαρτυρία που πραγματοποιήθηκε στη Ραμάλα κοντά στη φυλακή Οφέρ,  την 1/5, τέσσερις Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων με τις ισραηλινές δυνάμεις. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες οι  Ισραηλινοί έριξαν πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα, χειροβομβίδες κρότου και νερό για να διαλύσουν τους διαδηλωτές.

Βίντεο από τη διαδήλωση:

Ντοκιμαντέρ του Παλαιστινιακού Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (PCHR)

“Παλαιστίνιοι στις Ισραηλινές φυλακές: Κρατούμενοι χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα“

Περισσότερα για τους Παλαιστίνιους κρατούμενους μπορείτε να διαβάσετε στο άρθρο ” Η τραγωδία των Παλαιστινίων κρατουμένων”

Πηγή

Η απειλή των νεοναζί

Στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας η Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου εξασφαλίζει την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο με 18,01%, το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγράψει στην ιστορία της η ακροδεξιά παράταξη. Στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της Ελλάδας οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τη Χρυσή Αυγή να περνάει για πρώτη φορά την πόρτα της Βουλής. Η λαϊκή δυσαρέσκεια που γεννά η οικονομική κρίση, μέσα σε ένα σκηνικό ευρύτερης κοινωνικής αναταραχής και ανασφάλειας οδηγεί στην σταθερή άνοδο της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα ταξιδεύει στη Γερμανία, τη χώρα που έχει στιγματιστεί από τον εθνικοσοσιαλισμό αλλά και από φαινόμενα ακροδεξιάς βίας επί δεκαετίες και αποκαλύπτει την «απειλή των νεοναζί»

Νοέμβριος 2011,Γερμανία. Δύο αυτοκτονίες και μια έκρηξη σε διαμέρισμα της πόλης του Τσβίκαου φέρνουν στο φως την ακροδεξιά νεοναζιστική οργάνωση National Sozialistischer Untergrund, υπεύθυνη για μια σειρά στυγνές,ανεξιχνίαστες δολοφονίες που έχουν απασχολήσει για περισσότερο από μια δεκαετία τη γερμανική κοινωνία και τις αρχές. Μεταξύ των θυμάτων και ο Έλληνας καταστηματάρχης Θεόδωρος Βουλγαρίδης που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ μέσα στο κατάστημά του στο Μόναχο, τον Ιούνιο του 2005.

Το «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» έφτασε στον τόπο του εγκλήματος και μίλησε με το στενό φίλο του θύματος, Χαράλαμπο Δημητριάδη, ο οποίος ήταν μαζί με το θύμα λίγα λεπτά πριν το έγκλημα. Για την συνταρακτική υπόθεση μιλούν επίσης και ο πατέρας Απόστολος, ο υπουργός εσωτερικών της Βαυαρίας και η ευρωβουλευτής Cornelia Ernst ενώ οι διασυνδέσεις των δολοφόνων με το φιλοναζιστικό κόμμα NPD (Εθνικό Κόμμα Γερμανίας) ενισχύουν τις φωνές που ζητούν εκ νέου  να τεθεί εκτός νόμου.

Ο Στέλιος Κούλογλου συναντά τον Τhorsten Heise , ηγετικό στέλεχος του  NPD, στο «κάστρο» του, στο Φρετερόντε της Θουριγγίας, στην αυλή του οποίου βρίσκεται μνημείο των πεσόντων Ες Ες.  Ο Heise  μιλά για τη σχέση του κόμματός του με τον εθνικοσοσιαλισμό, τις επαφές του με ελληνικές οργανώσεις και κόμματα. Αρνείται την οποιαδήποτε ανάμειξη του κόμματος του σε πράξεις βίας, αλλά ένα βίντεο με τους δολοφόνους διηγείται μια διαφορετική ιστορία.

Στην κάμερα της εκπομπής μιλά και ένας από τους πολυσυζητημένους πρώην αρχηγούς της ακροδεξιάς στη Γερμανία, ο Ewald Althans, ο οποίος είχε απασχολήσει τις γερμανικές αρχές κατά τη δεκαετία του ενενήντα μέχρι και τη φυλάκισή του το 1995 για άρνηση του Ολοκαυτώματος. Ο Althans αφηγείται την πορεία του μέσα στην οργάνωση και τους λόγους που τον οδήγησαν στην αποστασιοποίησή του, κυρίως μετά τη δημόσια παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του.

Η εκπομπή ταξιδεύει στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου, το οποίο έχει μετατραπεί στα χρόνια μετά την ένωση των δύο Γερμανιών σε ένα από τα προπύργια του ακροδεξιού κινήματος και επισκέπτεται το χωριό Jamel, στο οποίο η πλειοψηφία των κατοίκων είναι νεοναζί. Στο χωριό αναπτύσσει τη δράση του το ζευγάρι Horst και Birgit Lohmeyer, που  παρά τις καθημερινές απειλές τις οποίες δέχονται από τους επιθετικούς γείτονές τους, δεν παύουν να οργανώνουν δραστηριότητες και φεστιβάλ κατά της ακροδεξιάς. Για το ίδιο θέμα μιλά στην κάμερα της εκπομπής και ο δήμαρχος της περιοχής Uwe Wandel.

Στο Βερολίνο ο φακός του Ρεπορτάζ καταγράφει το έργο της 66χρονης Irmela Mensah Schramm, που εδώ και είκοσι χρόνια καθαρίζει του δρόμους της πόλης από τα ίχνη των νεοναζί. Με μόνα της όπλα ασετόν, νερό, σπρέι, μια σπάτουλα και μια φωτογραφική μηχανή, η «σουπερ γιαγιά» έχει αφαιρέσει μέχρι στιγμής πάνω από 80.000 νεοναζί σύμβολα. «Η βρωμιά των ναζί πρέπει να φύγει» όπως λέει και η ίδια.

Κατά την παραμονή του στη Γερμανία το «Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα» κάνει μια σημαντική ανακάλυψη: βρίσκει το κόμμα που ετοιμάζεται να καταλάβει την εξουσία με τον ίδιο «σκοτεινό» τρόπο που το κατάφερε ο Χίτλερ. Ο πρόεδρος του κόμματος, Martin Sonneborn, παραδέχεται ως πρότυπό του τον νεαρό Χίτλερ και προειδοποιεί τους συμπολίτες τους για την κατάλυση της δημοκρατίας.

Τις αιτίες για την άνοδο της ακροδεξιάς και των νεοναζί αναλύει ο γερμανός δημοσιογράφος Burkhard Schoeder και ο εγκληματολόγος Bernd Wagner, ιδρυτής της πρωτοβουλίας Exit Deutschland, μιας οργάνωσης που βοηθά μέλη ακροδεξιών ομάδων να απαγκιστρωθούν από αυτές. Η Exit εξόργισε τους νεοναζί, όταν τον Αύγουστο του 2011 μοίρασε μπλουζάκια με εθνικοσοσιαλιστικό σλόγκαν σε συναυλίες, τα οποία στο πλύσιμο άλλαζαν «ύφος» έδιναν το μήνυμα «αυτό που μπορεί το μπλουζάκι σου το μπορείς κι εσύ», να ξεπλυθούν δηλαδή από τον νεοναζισμό.

Τέλος, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνάντηση με τον Ισπανό  δημοσιογράφο Antonio Salas, ο οποίος επί ένα χρόνο είχε διεισδύσει σε ισπανική νεοναζί οργάνωση, καταγράφοντας με κρυφή κάμερα την βία που εξασκούσαν τα μέλη της σε μαύρους, μετανάστες και μειονότητες της ισπανικής κοινωνίας.  O Salas ζεί στη Μαδρίτη υπό συνθήκες υψίστης ασφαλείας και περιγράφει την εμπειρία του, την οποία έχει αποτυπώσει και στο βιβλίο «Ημερολόγιο ενός σκιν».

Τον Ιούλιο του 2011 ένα πρωτοφανές έγκλημα συγκλονίζει τη διεθνή κοινή γνώμη: Ο νορβηγός Άντερς Μπρέιβικ αποβιβάζεται στο νησί Ουτόγια του Όσλο στη διάρκεια συνάντησης της νεολαίας του Εργατικού Κόμματος και εκτελεί εν ψυχρώ 77 άτομα. Λίγο νωρίτερα,  ισχυρή έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετήσει ο ίδιος σε κυβερνητικά κτίρια του Όσλο προκάλεσε το θάνατο σε εφτά άτομα.  Ένα χρόνο σχεδόν μετά την εγκληματική του πράξη ο Μπρέιβικ παρουσιάζεται στο δικαστήριο αμετανόητος και πιστός στην ίδια ρητορική που πυροδότησε το έγκλημα: πολυπολιτισμικότητα τέλος, θάνατος στους ξένους αλλά και σε εκείνους που τους ανέχονται.

Πηγή

Αποζημίωση 300.000 ευρώ στο θύμα της..ζαρντινιέρας

Αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ επιδίκασε το Διοικητικό Εφετείο Θεσσαλονίκης στον 29χρονο -σήμερα- Κύπριο, Αυγουστίνο Δημητρίου που είχε πέσει θύμα ξυλοδαρμού από αστυνομικούς κατά τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου, το 2006.

Ο άτυχος Κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου είχε υποβάλει αγωγή κατά του ελληνικού Δημοσίου, διεκδικώντας αποζημίωση 1 εκατ. ευρώ για ηθική βλάβη. Στο κείμενο της αγωγής του ανέφερε, μεταξύ άλλων: « Όλα τελείωσαν για μένα εκείνο το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου του 2006. Βίωσα τον θάνατο και τον βιώνω κάθε μέρα. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τον φόβο και τον πανικό μου. Μου έχουν καταστρέψει τη ζωή».

Κατά της απόφασης αυτής είχε ασκήσει έφεση το Ελληνικό Δημόσιο κι έτσι η υπόθεση εξετάστηκε σε δεύτερο βαθμό στο Τριμελές Διοικητικό Εφετείο, το οποίο κατά πλειοψηφία επιδίκασε στον νεαρό την ίδια χρηματική αποζημίωση με το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Όπως έγινε γνωστό, στην απόφαση μειοψήφησε η εισηγήτρια που πρότεινε να του επιδικαστεί το ποσό των 100.000 ευρώ.

Σε ό,τι αφορά το σκεπτικό της απόφασης, το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ιατροδικαστικές εκθέσεις και εξετάζοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπέστη τον ξυλοδαρμό, έκρινε ότι ο Κύπριος πράγματι έπεσε θύμα αδικοπραξίας από αστυνομικό όργανο.

Όσον αφορά την ίδια υπόθεση έχουν καταδικαστεί, σε πρώτο βαθμό, οκτώ αστυνομικοί που κρίθηκαν ένοχοι για τον ξυλοδαρμό του. Καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης από 15 έως 39 μήνες, με τριετή αναστολή. Η απόφαση ως προκλητικά επιεικής ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων.

Το δευτεροβάθμιο ποινικό δικαστήριο έχει προσδιοριστεί για τον επόμενο Σεπτέμβρη.

Οι προκλήσεις συνεχίζονται καθώς το θύμα της αστυνομικής βίας πρόκειται να βρεθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου για την κατηγορία της αντίστασης κατά της αρχής, ύστερα από σχετική μήνυση που κατέθεσαν εναντίον του οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση αστυνομικοί, οι οποίοι τον κατηγορούν επίσης ότι το βράδυ της «ζαρντινιέρας» συμμετείχε σε επεισόδια μέσα στο ΑΠΘ καθώς και ότι γρονθοκόπησε τους αστυνομικούς που προσπάθησαν να τον συλλάβουν στην Πλατεία Συντριβανίου.

Η δίκη έχει προσδιοριστεί για τις αρχές του προσεχούς Οκτώβρη.

Το όνομά μου είναι θάνατος, οι φίλοι με φωνάζουνε πουτάνα…

Αλλά το ασάλευτο ταξίδι των πορνών,

ποιός από σας, τυφλοί, ποτέ το βλέπει;
Ο μεσονύχτιος ήλιος πάντοτε το σκέπει
και τ’ άστρο κάποιων άγνωστών σας ουρανών.

[ν. καββαδίας]

 Η ιστορία κύκλους δεν κάνει, δεν θα μπορούσε άλλωστε καθώς έτσι θα έλλειπαν τα στοιχεία της μνήμης και της εμπειρίας. Έπρεπε όμως να διδάσκει. Καταγραφή, αποκάλυψη, υγειονομικός έλεγχος. 

Τόσες κανονικοποιητικές λέξεις για τόσο απεχθείς κοινωνικές συμπεριφορές. Ο σύγχρονος κοινωνικός κανιβαλισμός και ο σύγχρονος πολιτικός ολοκληρωτισμός δεν έχουν ανάγκη στρατόπεδα συγκέντρωσης, προγραφές και περιβραχιόνια με αστέρι. Αρκεί η τηλεοπτική εικόνα και η διασπορά μιας φωτογραφίας από τα social media, μέχρι η Αστυνομία να βάλει plugin των social media στο site της και τότε οι σύγχρονοι καταδότες δεν θα χρειάζονται κουκούλες, χρηματισμό και εξουσία αλλά ένα profile στο facebook όπου ανάμεσα στο τελευταίο shared σκυλάδικο από το youtube και την πιο πρόσφατη θεωρία συνομωσίας θα στιγματίζουν το σύγχρονο κοινωνικό περιθώριο, το «α-ποκείμενο» της εποχής μας.

Πουτάνες στα παράνομα μπουρδέλα του κέντρου της Αθήνας. Σώματα δημοσίας χρήσης, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Έτοιμα να υποδεχθούν τις ορέξεις του «οικογενειάρχη», του «πατέρα», του «αδελφού». Η μπουρδελότσαρκα της ημέρας όμως έφερε την Τατιάνα, κι άλλες έντεκα μέχρι στιγμής, στον υγειονομικό έλεγχο. 

Η διάγνωση καταδικαστική: HIV. Και τώρα; Οι λέξεις πρέπει να γίνουν καθωσπρέπει: η πουτάνα ιερόδουλη, το μπουρδέλο οίκος ανοχής, ο νταβατζής επιχειρηματίας, οι πελάτες επισκέπτες για να γραφτούν οι ανακοινώσεις, να βγούνε οι φωτογραφίες και να διαφημιστεί η επιτυχία: επιχείρηση «καθαριότητα» παραμονές των εκλογών. Μια σωστή διαφήμιση θέλει πρωταγωνιστές, θέλει και διαφημιζόμενο προϊόν. Η σύγχρονη βιοεξουσία κρατάει τα όπλα του πληθυσμιακού ελέγχου, της καθαριότητας και της απομάκρυνσης του κινδύνου σε μια βαθύτερη σχέση με την ανθρώπινη υποτέλεια. Ορίστε το μήνυμα παραδοτέο: μαζί μας θα είστε ασφαλείς.

Το ρεσιτάλ απανθρωπιάς ολοκληρώνεται: οι νταβατζήδες και τα κυκλώματα διακίνησης, οι «άκρες» στην Αστυνομία, τα «δόντια» στα υπουργεία, οι δουλέμποροι και ολόκληρο το σύστημα trafficking μένει στο απυρόβλητο. Η σκληρή γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλάζει θέσεις τους θύτες και τα θύματα και μαζί της θέλει να συμπαρασύρει και ολόκληρη την κοινωνία. Το στίγμα γίνεται δικαίωμα στην υγεία, η σύλληψη δικαίωμα στην πρόληψη. Η ζωή αναπλάθεται εντός ενός νέου πολιτικού αφηγήματος: ορισμένες ζωές έχουν περισσότερο σημασία από άλλες, ορισμένα σώματα είναι περισσότερο υπαρκτά από κάποια άλλα, ορισμένες επιθυμίες είναι πιο νόμιμες από κάποιες άλλες.

Συλλογικές φοβίες και ηθικός πανικός. Έχουν χυθεί τόνοι μελανιού για να αναδείξουν την πολιτική χρήση της ασθένειας και δει του HIV. Αυτής της ασθένειας που βρίσκεται στο επίκεντρο ανθρωπιστικών κρίσεων και πολιτικών του ανθρωπισμού, σεξουαλικότητας και ηθικής, κινδύνου και εχθρού. Η προσωπογραφία της ανήθικης, της άρρωστης, της πονηρής γυναίκας η οποία ενεργητικά μολύνει τους άνδρες πελάτες της σχηματίζει τη φιγούρα μιας ξένης. Σε μια ξενότητα όχι απαραιτήτως εθνοτική. 

Η κατασκευή του περιθωρίου αποτελεί συνειδητή και σκόπιμη επιλογή ώστε εκεί να κατατάσσει ο κυρίαρχος λόγος όλους τους «κινδύνους» για τον εθνικό κορμό. Η τριπλή περιθωριοποίηση μιας μετανάστριας, χωρίς χαρτιά, που εργάζεται ως πόρνη την καταδικάζει σε ένα περιθώριο που δεν υποβάλλεται ποτέ στη βάσανο της αμφισβήτησης. Οι ταξινομήσεις και οι κατηγορίες έτοιμες προς κατανάλωση από μυαλά εκπαιδευμένα να καταναλώνουν.

Επιστρέφω στην ιστορία. Όχι δεν κάνει κύκλους. Και αυτό σήμερα οφείλει να μας βαρύνει δυο φορές, όλους. Αν κάτι έπρεπε συλλογικά να έχει διδαχθεί η κοινωνία είναι ο μηχανισμός παραγωγής των «επικίνδυνων ζωών». Ας θυμόμαστε όλοι τι συμβολίζουν οι υγειονομικές ζώνες και οι επιχειρήσεις καθαριότητας, ο έλεγχος του πληθυσμού και η ιατρική γνώση, τα πολιτικά δικαιώματα και η εκμετάλλευση του ανθρώπου. 

Τι ειρωνική συγκυρία, μαζί με το διασυρμό μερικών γυναικών, του θανάτου όπως τις ονόμασαν, ανακοινώθηκε και η λειτουργία ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης για κάποιους άλλους «μιερούς», που θα ζήσουν εκεί τη συνέχεια του δικού τους δράματος.

Αν κάτι με φοβίζει δεν είναι η ιατρική και ψυχολογική βοήθεια που θα λάβουν οι θύτες, από αυτή θα υπάρξει άφθονη. Τα ουσιαστικά θύματα, οι γυναίκες που ονομάστηκαν θάνατος στο εξής θα ζήσουν μια ζωή στην εσχατιά της ανθρωπινότητας, μαζί με το στίγμα, πιθανώς την κράτηση, τη φτώχια, την απανθρωπιά…

Αν κάτι με φοβίζει είναι ο θάνατος της κοινωνικής μας συνείδησης.

Πηγή

Υπερσύγχρονα αμερικανικά κατασκοπευτικά στο Fir Λευκωσίας

Στην περιοχή η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ

Όπως και στο παρελθόν το κυπριακό κράτος άφηνε τα αεροπλάνα των αμερικάνών να πετούν στον εναέριο χώρο της Κύπρου και να τον χρησιμοποιούν για πολεμικά σχέδια και επιχειρήσεις τους εναντίον άλλων χωρών, έτσι και τώρα τον εκμεταλλεύονται για να παρακολουθούν Συρία και Ιράν, βρισκόμενοι σε ετοιμότητα για πολεμικές επιχειρήσεις στις χώρες αυτές. Και μάλιστα αυτή τη φορά σε αντίθεση με τη μέχρι τώρα τακτική, κατασκοπευτικά και μαχητικά των ΗΠΑ που πετούν τις τελευταίες μέρες για πολλές συνεχόμενες ώρες στην περιοχή μας, πλέον δεν προσγειώνονται στις Βρετανικές Βάσεις για ανεφοδιασμό, αλλά ανεφοδιάζονται στον αέρα. Μάλιστα, στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, τελευταίου τύπου μαχητικά, ανεφοδιάστηκαν από ιπτάμενο βυτιοφόρο που ήρθε στο FIR Λευκωσίας, από βάση στη Βρετανία όπου και επέστρεψε μετά τον ανεφοδιασμό.

Αναδημοσιεύουμε από τον Φιλελεύθερο

Μερικά από τα πλέον σύγχρονα κατασκοπευτικά αεροσκάφη της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ, πετούν πλέον σχεδόν σε 24ωρη βάση στην περιοχή μας και κυρίως στην Περιοχή Ελέγχου Πτήσεων Λευκωσίας (FIR). Αισθητή είναι και η παρουσία επίσης τελευταίας τεχνολογίας μαχητικών αεροσκαφών των ΗΠΑ στην περιοχή. Τόσο οι κινήσεις τους όσο και η συνολική συμπεριφορά της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ στην περιοχή, δείχνει ότι σκοπός είναι η κοντινή παρακολούθηση των εξελίξεων σε Ιράν και Συρία, ενώ τα δεδομένα παραπέμπουν σε μια κατάσταση «αυξημένης ετοιμότητας» για δράση.

Να σημειωθεί ότι η πτητική συμπεριφορά των τελευταιών ημερών είναι σημαντικά διαφοροποιημένη από τη συμπεριφορά που καταγράφηκε κατά την περίοδο της γεώτρησης των κυπριακών κοιτασμάτων. Οι διαφορές είναι μεγάλες ακόμα και από τη δράση του ειδικού αμερικανικού ανθυποβρυχιακού αεροσκάφους, το οποίο εκτελούσε πολύωρες πτήσεις επιτήρησης στα όρια των ΑΟΖ Κύπρου - Ισραήλ και κοντά στην περιοχή γεώτρησης του «Αφροδίτη».

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε αντίθεση με τη μέχρι τώρα τακτική, κατασκοπευτικά και μαχητικά των ΗΠΑ που πετούν τις τελευταίες μέρες για πολλές συνεχόμενες ώρες στην περιοχή μας, πλέον δεν προσγειώνονται στις Βρετανικές Βάσεις για ανεφοδιασμό, αλλά ανεφοδιάζονται στον αέρα. Μάλιστα, στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, τελευταίου τύπου μαχητικά, ανεφοδιάστηκαν από ιπτάμενο βυτιοφόρο που ήρθε στο FIR Λευκωσίας, από βάση στη Βρετανία όπου και επέστρεψε μετά τον ανεφοδιασμό. Ειδικοί εκτιμούν, χωρίς ωστόσο να είναι απόλυτα βέβαιοι, ότι μεταξύ άλλων στην περιοχή πετούν τα τελευταίας τεχνολογίας αμερικανικά «F22S», μαζί με «F15C» που είναι εξοπλισμένα με ραντάρ «APG-63».

Η συνεχής πολύωρη δραστηριότητα σε διάφορα ύψη πτήσης, δείχνει ότι τα πολεμικά αεροσκάφη βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα, ενώ οι κατασκοπευτικές ιπτάμενες μηχανές δείχνουν ότι δεν θέλουν να χάσουν ούτε στιγμή από τις πηγές που παρακολουθούν. Σημειώνεται επίσης ότι τις τελευταίες μέρες αυξήθηκε η παρουσία μη επανδρωμένων κατασκοπευτικών αεροσκαφών, ενώ περιοδικές πτήσεις κατασκοπευτικών του Ισραήλ επίσης καταγράφονται στα ραντάρ.

Τι σημαίνει σήμερα η εργατική πρωτομαγιά?

Σήμερα τιμούμε την Πρωτομαγιά 2012. Τι άραγε να σημαίνει αυτό? Έχουν λιγοστεύσει καθόλου οι εργατικές αδικιές μετά από τόσα χρόνια?

Έχουμε διερωτηθεί για ποιόν δουλεύουμε?

Αισθανόμαστε ασφαλείς σ’ αυτό το «καλοπροαίρετο» σύστημα? Αν όχι τότε τι κάνουμε?

Οι κυβερνήσεις των λαών όντως εξυπηρετούν το λαό?

Στην Κύπρο τι συμβαίνει? Ποια ασφάλεια έχουμε στο καπιταλιστικό σύστημα, όπου μέχρι και «αριστερή- λαική» κυβέρνηση τον στηρίζει?

 Εγώ,εσύ και πολλοί άλλοι μένουμε άνεργοι από μέρα σε μέρα. Ολόκληρες οικογένειες μένουν χωρίς να μπορούν να καλύψουν τις πρώτες τους ανάγκες. Απλά, σου λένε: Φεύγεις! Πολύ φτηνή λέξη σ’αυτή τη φτηνιάρα ζωή.  

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη.

Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη

 του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών

στον Καναδά το 1872. 

Εκείνη τη μέρα, 1η Μαΐου του 1886, 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα, και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Αυτό το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης .Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1350 άτομα, οπλισμένα με οπλοπολυβόλα οι οποίοι περίμεναν το σύνθημα για να δράσουν (μέχρι και σήμερα η αστυνομική δύναμη βρίσκεται ενάντια των πολιτών).

Ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Μια βόμβα έσκασε κοντά στους αστυνομικούς οι οποίοι άρχισαν πυροβολούν και να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση. Είναι ακόμα άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων.

 Η Εργατική Πρωτομαγιά ανήκει στον εργάτη! Σε καμία κυβέρνηση! Τα εργατικά μας δικαιώματα αγνοούνται μέχρι και σήμερα. Οι κεφαλαιοκράτες είναι πολύ καλά προστατευμένοι από το σύστημα και τις κυβερνήσεις. Εμείς οι απλοί εργαζόμενοι, είμαστε εντελώς απροστάτευτοι... απλά τους δίνουμε το αίμα μας και το εμπόριό τους, το χρήμα. 

Οι ξένοι εργάτες που έρχονται στην Κύπρο, είναι το ίδιο με εμάς. Ψάχνουν κι εκείνοι να βρουν μια εργασία για να στηρίξουν τις οικογένειές τους. Όπως και εμείς μεταναστεύουμε σε άλλες χώρες για μια καλύτερη εργασία, έτσι κάνουν κι αυτοί. Οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι προέρχονται από άλλη χώρα, τους εκμεταλλεύονται, μας εκμεταλλεύονται. Διαχωρίζουν τους εργάτες σε ξένους και μη, προκαλώντας μεταξύ των εργάτων μίσος. Αυτό είναι λάθος! Ο αντίπαλος των εργατών είναι κοινός.  Είναι ο κεφαλαιοκράτης, είναι το σύστημα!

Πώς μπορούμε να τ’αλλάξουμε αυτό? Πώς μπορούμε να ανατρέψουμε τη νομιμοποιημένη αδικία?

Πρέπει να ενωθούμε! Πρέπει να οργανωθούμε όλοι οι εργάτες!

 Πρέπει να επαναστατήσουμε όλοι μαζί!

Ζήτω η επανάσταση! Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά!

Χ.Σ