Ι.Κουμής – Σ.Κανελλοπούλου: Δολοφονήθηκαν από τα ΜΑΤ στις 16 Νοεμβρίου 1980

Σαν σήμερα, στις 16 Νοεμβρίου 1980, δολοφονήθηκαν ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής και η εργάτρια από το Περιστέρι, Σταματίνα Κανελλοπούλου -θύματα και οι δύο της αστυνομικής βίας στην πορεία του Πολυτεχνείου του 1980. Η πορεία αυτή έμεινε στην ιστορία για τα πιο αιματηρά γεγονότα μετά τη μεταπολίτευση.

Η απαγορευμένη αντιαμερικανική πορεία

Η δολοφονία των δύο νέων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ δεν ήρθε σε τυχαία χρονική συγκυρία. Όπως αναφέρεται στο ιστορικό λεύκωμα της εφημερίδας «Καθημερινή», το φθινόπωρο του 1980 η κυβέρνηση Ράλλη είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα μιας ιδιαίτερα φιλόδοξης ατζέντας την άρση όλων των εκκρεμοτήτων στις σχέσεις της Ελλάδας με το «δυτικό κόσμο». Στο πλαίσιο αυτό, στις 21 Οκτωβρίου 1980 η Ελλάδα έγινε ξανά δεκτή στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός άμυνας, συμμετείχε για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.

Η αντίδραση του λαού ήταν έντονη, ενώ διάχυτος ήταν ο αντιαμερικανισμός ιδίως ανάμεσα στους φοιτητές, καθώς ήταν φρέσκες ακόμα οι μνήμες της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και του αμερικανικού παράγοντα στην ελληνική στρατιωτική Χούντα. 

Ωστόσο, για την κυβέρνηση, το ενδεχόμενο η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία αποτελούσε εξέλιξη που έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση απαγορεύει στην πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και θέτει ως όριο την πλατεία Συντάγματος: οι διαδηλωτές μπορούσαν να φτάσουν μόνο ως το Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.

Η στάση της αντιπολίτευσης παραμένει υποτονική. Με το βλέμμα στραμμένο προς τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους και μπροστά στην επιθετική στάση της κυβέρνησης που δηλώνει αποφασισμένη να σταματήσει με τη βία οποιαδήποτε προσπάθεια να φτάσει η πορεία στην πρεσβεία, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ γρήγορα συμβιβάζονται με την κυβερνητική απαγόρευση. 

Στο ίδιο πλαίσιο, το κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ – αποτελούμενο κατά πλειοψηφία από τα μέλη της ΚΝΕ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ – αποφασίζει να πειθαρχήσει στην απαγόρευση, ενώ η αριστερή μειοψηφία, αποτελούμενη από οργανώσεις όπως οι ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΕΚΟΝ, Ρήγας Φεραίος-Β' Πανελλαδική, ΚΚΕ μ-λ, ΕΚΚΕ και άλλες, αποφασίζουν να συνεχίσουν προς την αμερικανική πρεσβεία.

Η πορεία και τα επεισόδια

Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ έληξε κατά τις 6 το απόγευμα της Κυριακής, 16 Νοεβρίου, και στη συνέχεια η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου και συνέχισε προς την πλατεία Συντάγματος, με έντονο το αντιαμερικανικό στοιχείο και με σημαντική περιφρούρηση της πορείας από δυνάμεις των πολιτικών κομμάτων. 

Από την άλλη, στα Χαυτεία, οργανώνει συγκέντρωση η μειοψηφία της ΕΦΕΕ, η οποία με περίπου 1.000 φοιτητές ετοιμάζεται να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία και γύρω στις 7.30 εισέρχεται στο κύριο σώμα της πορείας. Η πορεία φτάνει στο Σύνταγμα και τα κύρια μπλοκ της αρχίζουν σταδιακά να διαλύονται ειρηνικά. Ωστόσο, γύρω στις 9 το βράδυ, συγκεντρώνονται υπό την αιγίδα της μειοψηφίας της ΕΦΕΕ περίπου 3.000 άτομα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και επιχειρούν να κινηθούν προς την οδό Βασιλίσσης Σοφίας, όπου είναι παρατεταγμένοι αστυνομικοί και από πίσω τους τα ΜΑΤ.

Για λίγα λεπτά, τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλλάχθηκαν διαξιφισμοί, ενώ σύντομα οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τον κλοιό των αστυνομικών και να κινηθούν προς την πρεσβεία. Στη συνέχεια, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας, Γ. Κουβέλης, πήρε την κατάσταση στα χέρια του: έδωσε εντολή στις έξι διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονταν παρατεταγμένες πίσω απ’ τον αστυνομικό κλοιό να επιτεθούν. Σε λίγα λεπτά το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των ΜΑΤ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη.

Αρχίζει τότε ένα όργιο βίας, με χρήση όχι μόνο κλομπ αλλά – για πρώτη φορά μετά τη Χούντα – και πυροβόλων όπλων, ενώ η αστυνομία επιστρατεύει και «αύρες», τα ειδικά τεθωρακισμένα οχήματά της για την απώθηση των διαδηλωτών. Τα ΜΑΤ ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο και επιτίθενται όχι μόνο στους διαδηλωτές που αψήφησαν την κυβερνητική απαγόρευση, αλλά και κατά αυτών που ειρηνικά διαδήλωναν προς την πλατεία Συντάγματος. Τα επεισόδια χαρακτηρίστηκαν από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο ως τα πιο αιματηρά μετά τα Ιουλιανά και διήρκεσαν μέχρι τις 4 τα χαράματα.

Κουμής και Κανελλοπούλου: τα τραγικά θύματα

Τη νύχτα εκείνη, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, έπεσε αναίσθητη και αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μια ομάδα αστυνομικών την ξυλοκόπησε και τη χτύπησε αλύπητα στο κεφάλι και στο σώμα. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το πόρισμα του ιατροδικαστή συγκλονίζει: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής συμμετείχε στη συγκεκριμένη πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος έγινε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί τόπου βαριά τραυματισμένο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Κουμής δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο καφενείο την ώρα των επεισοδίων. Ο Κουμής μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται στην Κύπρο και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας.

«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί»

Την ευθύνη για τα αιματηρά γεγονότα ο πολιτικός κόσμος αποφάσισε να τη ρίξει στους διαδηλωτές. Στις 10 το βράδυ της ημέρας των επεισοδίων ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει ότι «μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». 

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις «οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων» που «αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού». Σε ό,τι αφορά το θάνατο της Κανελλοπούλου, η κυβέρνηση περιορίσθηκε να δηλώσει ότι «για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις».

Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή μία εβδομάδα αργότερα ο πρωθυπουργός, κ.Ράλλης, έκανε την εξής δήλωση που έμεινε στην ιστορία: «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». 

«Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει», δήλωσε από την πλευρά του και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Όσο για τις «διοικητικές ανακρίσεις» για το θάνατο των δύο διαδηλωτών καμία απάντηση δε δόθηκε, κανένας ένοχος δεν τιμωρήθηκε. Τα ονόματά τους κοντεύουν να ξεχαστούν στις μέρες μας, τοποθετούμενα στον τραγικό κατάλογο των νεκρών αγωνιστών για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη.

Πηγή

Πολυτεχνείο 1973: Φωτογραφικό αφιέρωμα

48ωρη Παγκύπρια απεργία Οικοδόμων στις 22 και 23 Νοεμβρίου

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ

Συνάδελφοι που εργάζεστε στην Οικοδομική Βιομηχανία, από μέρους των Συμβουλίων των Συντεχνιών Οικοδόμων, θέλουμε να σας στείλουμε θερμό συναδελφικό χαιρετισμό.

Η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί στην Οικοδομική Βιομηχανία δεν πάει άλλο. Παρά την ειλικρινή προσπάθεια που καταβάλλουμε εδώ και καιρό για ανανέωση της Συλλογικής Σύμβασης και την εις βάθος συζήτηση και επίλυση των προβλημάτων που παρουσιάζονται στην Βιομηχανία, οι εργοδότες εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση και διακατεχόμενοι από αλαζονεία, επιχειρούν να μας πάρουν πολλά χρόνια πίσω.

Οι εργοδότες αυτές τις μέρες, προσπαθούν με κάθε τρόπο να πλήξουν τον αγώνα μας.

Η ενότητα , η μαχητικότητα και η αποφασιστικότητα που επιδεικνύουμε δεν θα τους επιτρέψει να πετύχουν το στόχο τους.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ ΠΟΛΛΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ

ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ

- Η ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ

- Ο ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

- Η ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

- Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΟΛΟΥΣ

Συνάδελφοι,

Να συμμετέχουμε καθολικά στην 48ωρη Παγκύπρια απεργία

στις 22 και 23 Νοεμβρίου 2012.

Με την συμμετοχή μας ας επιδείξουμε την αποφασιστικότητα και την δύναμη των εργαζομένων της Οικοδομικής Βιομηχανίας.

Τα Συμβούλια των Συντεχνιών Οικοδόμων

Πηγή

O Νοέμβρης δείχνει πάντα το δρόμο

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου συμβόλιζε πάντα τη δύναμη των από τα κάτω να ανατρέπουν κυβερνήσεις και καθεστώτα που έμοιαζαν ακλόνητα. Φέτος το Πολυτεχνείο του 2012 δίνει την έμπνευση στα εκατομμύρια των εργατών και της νεολαίας που έδωσαν τη μάχη ενάντια στα μνημόνια και τις επιθέσεις της τρόικας να συνεχίσουν μέχρι την οριστική ανατροπή της παραπαίουσας κυβέρνησης και του συστήματος που γεννά κρίση, φτώχεια, ανεργία και φασισμό.

Φέτος για πρώτη φορά στα χρονικά το πανευρωπαϊκό κίνημα που παλεύει ενάντια στην κρίση και τη λιτότητα δείχνει τη δύναμη του με την πανευρωπαϊκή απεργία στις 14 Νοέμβρη. Όπως το Νοέμβρη του '73 έτσι και σήμερα η γενιά του Πολυτεχνείου ήταν κομμάτι μίας διεθνούς ριζοσπαστικοποίησης που συγκλόνισε τον καπιταλισμό σε όλο τον πλανήτη και έφερε ξανά στην ημερήσια διάταξη την προοπτική για συνολική αλλαγή της κοινωνίας.

Και τότε όπως και σήμερα το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα συγκλονίζονταν από μία διεθνή κρίση και αποσταθεροποίηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ο Νίξον είχε παραδεχθεί την ήττα των Αμερικάνων στο Βιετνάμ, αποσύροντας τα στρατεύματα του. Οι αρχές της δεκαετίας του '70 σηματοδότησαν το τέλος της χρυσής εποχής του καπιταλισμού. Ήταν η αφετηρία της περιόδου κρίσης και υποχώρησης της παγκόσμιας κερδοφορίας και ανάπτυξης, τα αποτελέσματα της οποίας προσπαθούν σήμερα να φορτώσουν στις πλάτες της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

Αυτή η κρίση ήταν που έφερε και την πολιτική αποσταθεροποίηση της Χούντας και όλων των δικτατορικών κυβερνήσεων. Η χούντα κατέλαβε την εξουσία τον Απρίλη του '67 με τις ευλογίες της ελληνικής άρχουσας τάξης προκειμένου να βάλει το κίνημα στο “γύψο”. Δύο χρόνια πριν η χώρα είχε συγκλονιστεί από το κίνημα των Ιουλιανών που είχε ρίξει τρεις κυβερνήσεις. Ο κίνδυνος νέων Ιουλιανών οδήγησε την άρχουσα τάξη να στηρίξει τις ελπίδες της στη χούντα.

Έτσι μια ομάδα ανώτερων αξιωματικών με επικεφαλής τον Παπαδόπουλο, κατάργησε την κυβέρνηση, ανέστειλε την ισχύ των περισσότερων άρθρων του Συντάγματος, έβγαλε στην παρανομία όλη την Αριστερά αλλά και όλο τον μέχρι τότε επίσημο πολιτικό κόσμο. Χιλιάδες αριστεροί συνδικαλιστές, αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος οδηγήθηκαν στη φυλακή και βασανίστηκαν στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, της ΕΣΑ, των ΛΟΚατζήδων. Τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι εφημερίδες, τα θέατρα, οι μουσικοί, όλες οι μορφές της κοινωνικής ζωής μπήκαν κάτω από τον έλεγχο της Ασφάλειας.

Οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι, στήριξαν τη χούντα γιατί μπορούσε να τους εξασφαλίσει ότι δεν θα επαναλαμβάνονταν τα γεγονότα των Ιουλιανών και ότι η χούντα θα έβαζε με τη σκληρή καταστολή την ταφόπλακα στο κίνημα που είχε αρχίσει να δυναμώνει από τις αρχές της δεκαετίες του ’60, με τα συνδικάτα των Οικοδόμων στην πρώτη γραμμή.

Όπως διαβάζουμε στην τότε εφημερίδα της ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση), Μαμή (Γενάρης-Φλεβάρης του ’72) “Ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων απένειμε στη Χούντα βραβείο για τις καλές της υπηρεσίες στην καπιταλιστική τάξη, ανακοινώνοντας ότι τα κέρδη των “Ανωνύμων Εταιρειών” και των “Εταιρειών Περιορισμένης Ευθύνης” αυξήθηκαν μεταξύ 1965 και 1969 κατά 250%, δηλαδή πέντε φορές πιο γρήγορα από το εθνικό εισόδημα”.

Όμως αυτή η ξέφρενη πορεία της κερδοφορίας άρχισε να μπαίνει σε κρίση. Η νέα εργατική τάξη και οι φοιτητές άρχισαν να ανακαλύπτουν τη δύναμή τους, παρά το γεγονός ότι τα ΔΣ των σωματείων και των φοιτητικών συλλόγων ήταν διορισμένα από τη Χούντα. Η υποψία και μόνο της προσπάθειας οργάνωσης απεργιών μπορούσε να οδηγήσει έναν εργαζόμενο στην καλύτερη περίπτωση σε απόλυση, στην χειρότερη στα μπουντρούμια της ΕΑΤ ΕΣΑ. Η καταστολή και η τρομοκρατία όμως δεν έσωσε τη Δικτατορία.

Μηνύματα

Από όλο τον κόσμο έρχονταν τα μηνύματα ότι οι από τα κάτω αρχίζουν και μπαίνουν δυναμικά στο προσκήνιο. Οι ΗΠΑ που ήταν μισητές για τη στήριξη που έδιναν στο καθεστώς της χούντας ταπεινώνονταν στο Βιετνάμ. Ο Μάης του ’68 στη Γαλλία, το καυτό φθινόπωρο του '69 στην Ιταλία, το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ, η Άνοιξη της Πράγας, ήταν μηνύματα ότι η δύναμη των από κάτω μπορεί να ρίχνει κυβερνήσεις και καθεστώτα. Η χούντα άρχισε να γίνεται όλο και πιο μισητή και απομονωμένη. Οι καυγάδες στο εσωτερικό της δεν άργησαν να έρθουν.

Από το 1971 ξέσπασαν οι πρώτες απεργίες, με οικονομικά αιτήματα, ενώ από τα τέλη του '72 άρχισαν να μπαίνουν και οι φοιτητές δυναμικά στον αγώνα. Η κατάληψη της Νομικής το Φλεβάρη του ’73 ήταν το πρελούδιο του Πολυτεχνείου. Οι πρώτες αντιδράσεις είχαν τη μορφή αποχής ενάντια στην επιβολή του “Καταστατικού Χάρτη” που ήταν μια προσπάθεια να εφαρμοστεί μια αντιδραστική αναδιάρθρωση στα πανεπιστήμια. Σε πολλές σχολές άρχισαν να δημιουργούνται επιτροπές που είχαν σαν αποτέλεσμα να ξεφεύγει ο έλεγχος από τους διορισμένους συλλόγους.

Η έκρηξη του Πολυτεχνείου στην ουσία χτίζεται βήμα το βήμα από μάχες σε μια σειρά από σχολές ενάντια στον Καταστατικό Χάρτη, τις διώξεις φοιτητών με πειθαρχικά. Εκλεγμένες Επιτροπές καλούν σε αποχές στο ΕΜΠ, στην ΑΣΟΕΕ, στο Πάντειο, στο Φυσικομαθηματικό, στη Νομική, στη ΣΕΛΕΤΕ, στη Σιβιτανίδειο. Η χουντική ΕΦΕΕ ανοίγει θέμα Πανσπουδαστικού Συνεδρίου και αρχίζει τα μαγειρέματα με τα ΔΣ. Μπροστά στο ανέβασμα του κινήματος η χούντα κατεβάζει το νόμο 1347, με βάσει τον οποίο στρατεύονται οι “υπαίτιως απέχοντες” και οι “προτρέποντες εις αποχήν”.

Διαβάζουμε εκπληκτικές περιγραφές από τη Μαμή του Απρίλη του '73. “Τετάρτη 22 του Φλεβάρη στη Νομική. Μαζευόμαστε πάνω από 4.500 φοιτητές. Ψηφίσματα, συνθήματα, τραγούδια στην ταράτσα. Καινούργιος άνεμος μας συνεπαίρνει...είναι το ξύπνημα πάλι του μαζικού κινήματος. Μέσα στη Νομική όσο και στους απ' έξω ο ενθουσιασμός είναι ψηλά. Κατά το απόγευμα σαν απάντηση στην προβοκατόρικη απόπειρα της ΕΚΟΦ να μπει, οχυρώνουμε τις πόρτες, ορίζονται φρουρές. Έξω διαδηλώσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Αποφασίζουμε να μείνουμε όλη τη νύχτα. Κι αύριο να γίνουν γενικές συνελεύσεις...Το κλίμα του τρόμου έχει σπάσει., έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, γίνονται τόσες συζητήσεις όσες ποτέ πριν...Η μάχη βρίσκεται στο πιο ψηλό της σημείο και τίποτα δεν μπορεί να μειώσει τούτο το κυρίαρχο στοιχείο, το ποιοτικό ανέβασμα του αγώνα. Κεντρικό αίτημα: Ανάκληση του 1347, πίσω οι στρατευμένοι, όχι στην τρομοκρατία”.

Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του '73 ξεσπάνε απεργίες σε μια σειρά εργατικούς χώρους, από τους τυπογράφους με αποτέλεσμα να μην κυκλοφορήσουν εφημερίδες μέχρι τους μεταλλωρύχους αλλά και τους οδηγούς των τρόλεϊ και τη ΔΕΗ-ΠΑΠ. Οι αγρότες των Μεγάρων διαδήλωσαν τον Ιούνη μαζικά στην κεντρική πλατεία ενάντια στην κατάσχεση της γης τους από τη Χούντα. Στις 4 Νοέμβρη το μνημόσυνο του Γ. Παπανδρέου στο Α' Νεκροταφείο μετατράπηκε σε συλλαλητήριο και σε συγκρούσεις με την αστυνομία.

Πολυτεχνείο

Όλα αυτά τα γεγονότα καθόριζαν το κλίμα μέσα στο οποίο ξέσπασε το Πολυτεχνείο. Η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου ήταν μια ενέργεια αυθόρμητη, με την έννοια ότι δεν είχε προαποφασιστεί από καμιά οργάνωση ή κόμμα.

Στις 14 Νοέμβρη, οι φοιτητές της Νομικής συγκεντρώθηκαν στο κτίριο της σχολής για να πραγματοποιήσουν συνέλευση, όπου άρχισε να κυκλοφορεί ότι η αστυνομία χτυπάει φοιτητές στο Πολυτεχνείο. Μετά από πρόταση φοιτητή μέλους της Επαναστατικής Αριστεράς η συνέλευση διακόπτεται και ξεκινά πορεία προς το Πολυτεχνείο. Η χούντα υπολόγισε λαθεμένα ότι η κινητοποίηση θα εκτονώνονταν. Όμως μετά από απόφαση της συνέλευσης η κατάληψη οριστικοποιείται. Μέχρι το βράδυ είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 20.000. Τα συνθήματα όπως “κάτω η χούντα”, “Επανάσταση Λαέ”, “Γενική Απεργία”, “Απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη” καθώς πριν από ένα μήνα η εξέγερση είχε ανατρέψει το εκεί χουντικό καθεστώς ακούγονταν στους γύρω δρόμους.

Το επόμενο βράδυ συγκαλείται μέσα στο Πολυτεχνείο εργατική συνέλευση που αποφασίζει: “Η συνέλευση των εργατών του Πολυτεχνείου διακηρύσσει: Ο χαραχτήρας του σημερινού αγώνα που ξεκινώντας από τους φοιτητές αγκαλιάζει τώρα όλο το λαό, είναι αγώνας τόσο ενάντια στην στρατιωτική δικτατορία όσο και στα ξένα και ντόπια μονοπώλια που τη γέννησαν και τη στηρίζουν. 

Είναι αγώνας για το πέρασμα της εξουσίας στον εργαζόμενο λαό και όχι στους δημαγωγούς που επί δεκάδες χρόνια τον καπηλεύονται με τα απατηλά περί “δημοκρατίας” συνθήματα τους. Θεωρώντας το καταληφθέν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους Πολυτεχνείο σαν την πραγματική βάση του αγώνα μας αυτή τη στιγμή, προτείνουμε τη διατήρηση της κατάληψης του και ταυτόχρονα τη δημιουργία μικτών επιτροπών φοιτητών-εργατών για να μεταφέρουν το μήνυμα του αγώνα σ' όλους τους χώρους συγκέντρωσης των οικοδόμων, στα εργοστάσια, στην σημερινή συγκέντρωση Μεγαριωτών. Οι μικτές φοιτητικές και εργατικές επιτροπές πρέπει να προπαγανδίζουν το σύνθημα της δημιουργίας επιτροπών στους τόπους δουλειάς, με σκοπό τη δημιουργία προϋποθέσεων για το κατέβασμα των εργαζομένων σε οικονομική και πολιτική απεργία. Κάτω η Χούντα. Έξω οι Αμερικανοί. Εργοστασιακές Επιτροπές. Ο λαός στους δρόμους. Εργάτες, αγρότες, φοιτητές, ενιαίο μέτωπο πάλης”.

Αυτή η δυναμική ήταν πολύ επικίνδυνη όχι μόνο για το μέλλον της χούντας, αλλά συνολικά για το σύστημα. Γι’ αυτό και πνίγηκε στο αίμα. Στις 3 τα ξημερώματα του Σαββάτου ένα από τα τανκς που έβγαλε η χούντα στους δρόμους γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου. Η χούντα κέρδισε μερικούς μήνες ζωής. Το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου όμως, εμπνέει ακόμα και σήμερα κάθε κατάληψη και κάθε αγώνα κόντρα στην κυβέρνηση και τα αφεντικά.

Πηγή

To κράτος τρομοκράτης του Ισραήλ επιτίθεται ξανά

Οι καλύτεροι σύμμαχοι του κυπριακού κράτους δολοφονούν ασταμάτητα. Αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση των συντρόφων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα.

Τις ώρες αυτές, το Ισραήλ σφυροκοπεί την πολύπαθη Γάζα. Βομβαρδίζει την αποκλεισμένη πόλη δολοφονώντας δεκάδες Παλαιστίνιους, αμάχους, γυναίκες και μικρά παιδιά. Μετά τη δολοφονία του στελέχους της Χαμάς Άχμαντ Τζάμπαρι,, οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις κλιμάκωσαν τις επιχειρήσεις τους, ξεκινώντας μια πολύνεκρη πολιορκία στη λωρίδα της Γάζας. Όπως μάλιστα απείλησε ο πρωθυπουργός Νετανιάχου, το Ισραήλ προετοιμάζεται και για χερσαία επιδρομή. 

Αυτή είναι η δολοφονική πολιτική του κράτους- τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής, του συμμάχου των ΗΠΑ, της ΕΕ, της ελληνικής κυβέρνησης (σημ και της κυπριακής κυβέρνησης). Αυτή είναι η πολιτική του προέδρου Σιμόν Πέρεζ και του επανεκλεγέντα Μπάρακ Ομπάμα, όσες αυταπάτες και υπάρχουν για αυτούς ακόμα και εντός της Αριστεράς. 

Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι συνένοχη στο έγκλημα Από το καλοκαίρι έχουν ενταθεί οι ανταλλαγές επισκέψεων ελλήνων και ισραηλινών αξιωματούχων, ενώ πάνω από το Αιγαίο πραγματοποιήθηκαν ασκήσεις των ισραηλινών μαχητικών, κάνοντας πρόβα τζενεράλε για το βομβαρδισμό των αμάχων.

Οι λαοί του αραβικού κόσμου βρίσκονται σε επαναστατικό ξεσηκωμό εδώ και δύο χρόνια, έχουν ανατρέψει δικτατορίες και παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Στο επίκεντρο των επαναστάσεων βρέθηκαν οι ματοβαμμένες σχέσεις των αραβικών καθεστώτων με το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ. Η επίθεση στη Γάζα μπορεί να γίνει αφορμή για έναν ακόμη μεγαλύτερο ξεσηκωμό που δεν θα μείνει στα μισά του δρόμου. Η επανάσταση στον αραβικό κόσμο μπορεί να σαρώσει και τα καθεστώτα και τους ιμπεριαλιστές και το σιωνιστικό τους μαντρόσκυλο.

Καταγγέλλουμε την αεροπορική επιδρομή στη Γάζα. Οι λαοί όλου του κόσμου βρίσκονται στο πλευρό των ανδρών, των γυναικών και των παιδιών της Παλαιστίνης που αντέχουν ενάντια στην ισχυρή πολεμική μηχανή του Ισραήλ, ζητώντας την άμεση παύση της επίθεσης και την ανατροπή κάθε σχεδίου για κλιμάκωση του βομβαρδισμού και χερσαία επιδρομή. Στηρίζουμε τον ιστορικό αγώνα των Παλαιστινίων και την ένοπλη αντίστασή τους, παλεύουμε για την ανατροπή των ιμπεριαλιστικών πολιτικών και για την ειρήνη και την αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Πανευρωπαϊκή Απεργία 14/11: εκατομμύρια εργαζόμενοι στους δρόμους

Εκατομμύρια εργαζόμενοι σε ευρωπαϊκές χώρες συμμετείχαν σήμερα σε απεργιακές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και εκδηλώσεις ενάντια στη λιτότητα και τις πολιτικές των κυβερνήσεων του κεφαλαίου και της Ε.Ε.

Μεγαλύτερη μαζικότητα και μαχητικότητα στην Ισπανία και την Πορτογαλία, όπου σύσσωμα τα συνδικάτα των χωρών είχαν κηρύξει 24-ωρη Γενική Απεργία, η οποία παρέλυσε κυριολεκτικά και τις δύο χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Στην Ισπανία από νωρίς το πρωί σημειώθηκαν συγκρούσεις στα απεργιακά μπλόκα, ιδιαίτερα στους κεντρικούς σταθμούς των τρένων, μεταξύ απεργών και αστυνομίας. Αποτέλεσμαπάνω από 60 συλλήψεις, ενώ αργότερα, στην μεγάλη απεργιακή διαδήλωση στη Μαδρίτη, η αστυνομία χρησιμοποίησε πλαστικές σφαίρες, με αποτέλεσμα αρκετούς τραυματισμούς διαδηλωτών. Μαχητικό και το κλίμα στην Πορτογαλία.

Μεγάλες και οι διαδηλώσεις στην Ιταλία, όπου τα συνδικάτα COBAS σε αρκετές πόλεις και κλάδους μετέτρεψαν την 4-ωρη στάση εργασίας της επίσημης συνομοσπονδίας CGIL σε 24-ωρη απεργία. Σε πολλές πόλεις οι απεργιακές συγκεντρώσεις ενώθηκαν με τα φοιτητικά συλλαλητήρια και ήταν ιδιαίτερα μαχητικά, με συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και των δυνάμεων καταστολής.

Στη Γαλλία πραγματοποιήθηκαν δεκάδες μαζικά συλλαλητήρια στις μεγάλες πόλεις, με κάλεσμα της CGT, της SUD και άλλων μεγάλων ομοσπονδιών. Σε απεργιακό κλοιό και το Βέλγιο, όπου παρέλυσαν οι συγκοινωνίες, ενώ μεγάλη ήταν η συγκέντρωση έξω από το κτίριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες. Εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν και στην Ολλανδία, την Πολωνία και τη Βρετανία.

Στη Γερμανία πάνω από 10 συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν στις μεγάλες πόλεις. Στο Βερολίνο μαζική ήταν η συγκέντρωση συνδικάτων στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, ενώ στην Φρανκφούρτη η πορεία ξεκίνησε από το ελληνικό προξενείο και κατέληξε στην έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Συγκεντρώσεις και στο Μόναχο, το Αμβούργο και άλλες πόλεις.

Στην Ελλάδα, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ εξήγγειλαν μια 3-ωρη στάση εργασίας, κυρίως συμβολικά. Ο υποταγμένος κυβερνητικός συνδικαλισμός δεν οργάνωσε απεργία, δεν έχει σχέδιο κλιμάκωσης και δεν θέλει συνέχεια στους εργατικούς αγώνες για την ανατροπή των μέτρων και της κυβέρνησης. Στην συγκέντρωση στην Αθήνα πήραν μέρος περίπου 4 χιλιάδες εργαζόμενοι, κυρίως του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπου άρχισαν από χθες οι διαθεσιμότητες και οι απολύσεις. Η συγκέντρωση κατέληξε στο Σύνταγμα πριν τις 2.00 μ.μ.

Κεντρικό θέμα σε όλες τις κινητοποιήσεις ήταν η εναντίωση στη λιτότητα και τις περικοπές στην υγεία, την παιδεία και τις συντάξεις, που εφαρμόζουν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης. Η 14^η Νοεμβρίου αποτέλεσε μια αρχή συντονισμένων κινητοποιήσεων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα του νότου.

Οι κινητοποιήσεις αυτές απέχουν πολύ βέβαια από έναν κοινό ταξικό αγώνα των εργαζόμενων της Ευρώπης ενάντια στην καπιταλιστική κρίση και την ατμομηχανή και ενορχηστρωτή των αντεργατικών πολιτικών, την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Σε πολλές περιπτώσεις τις κινητοποιήσεις κάλεσαν πλήρως υποταγμένες, γραφειοκρατικές και φιλο-ΕΕ συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες, με περιεχόμενο μια ρηχή διαμαρτυρία για την υπεράσπιση του «κράτους πρόνοιας» των προηγούμενων δεκαετιών. Φυσικά, το ίδιο το εργατικό κίνημα, η παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων, οι ίδιοι οι αγωνιστές, σε πολλές περιπτώσεις μετέτρεψαν τις συμβολικές διαμαρτυρίες σε μαχητικές απεργίες και διαδηλώσεις όπως στην Ισπανία και την Ιταλία. Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, μα το φάντασμα υπάρχει πάνω από την Ευρώπη… 

Πηγή