Αύριο στην Λευκωσία πορεία ενάντια στην αστυνομική βία και την ρατσιστική στοχοποίηση. Στις 11:00 κυκλικός κόμβος «ΟΧΙ»

ΚΥΡΙΑΚΗ, 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013, 11:00, ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΚΟΜΒΟΣ "ΟΧΙ"

ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ

Την Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013, διοργανώνεται από μεταναστευτικές κοινότητες, οργανώσεις και ομάδες, περιλαμβανόμενης της ΚΙΣΑ, εκδήλωση διαμαρτυρίας ενάντια στην απαράδεκτη και αυθαίρετη πρακτική της ρατσιστικής στοχοποίησης και της αστυνομική βίας με αφορμή το γνωστό πρόσφατο περιστατικό, κατά το οποίο τραυματίστηκε σοβαρά αναγνωρισμένος πρόσφυγας από αστυνομικό της ΜΜΑΔ.

Η πορεία θα ξεκινήσει στις 11:00 από τον Κυκλικό Κόμβο του «ΟΧΙ» και θα κινηθεί προς τον Αστυνομικό Σταθμό Πύλης Πάφου, καταλήγοντας στο Υπουργείο Εσωτερικών, όπου βρίσκεται μία μικρή ομάδα αναγνωρισμένων προσφύγων, οι οποίοι κάνουν απεργία πείνας για περισσότερο από δύο εβδομάδες.

Αντιστεκόμαστε στη ρατσιστική στοχοποίηση και τις θεσμικές διακρίσεις!

Διαμαρτυρόμαστε ενάντια στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία!

Απαιτούμε επίδειξη μηδενικής ανοχής ενάντια στο ρατσισμό!

Αγωνιζόμαστε για ισότητα όλων των ανθρώπων, περιλαμβανομένων των μεταναστών και των προσφύγων, χωρίς δυσμενείς διακρίσεις και ρατσισμό!

8 Ντοκιμαντέρ για τα 5 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη και την εξέγερση Δεκέμβρη 2008

1) ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ

Παρουσίαση της εξέγερσης του Δεκέμβρη μέσα από τις πράξεις και το λόγο των ίδιων των εξεγερμένων. Το video φτιάχτηκε στη Θεσσαλονίκη το Γενάρη του 2009 και προβλήθηκε για πρώτη φορά σε ανοιχτή συζήτηση-απολογισμό της εξέγερσης, στην κατειλημμένη δημοτική βιβλιοθήκη της Άνω Πόλης.

2) ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2008 (15ΛΕΠΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΑΦΟΙΣΑ)

Βίντεο από φοιτητές/τριες της Α.ΦΟΙ.Σ.Α. (Ανεξαρτητων ΦΟΙτητων Συσπείρωση Αριστερη) στην αρχιτεκτονική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

3) Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, και την κοινωνική εξέγερση που ακολούθησε, η σκηνοθετική ομάδα "Χάι Λάιφ" αναζητά απαντήσεις στο ερώτημα "τι ήταν τελικά ο Δεκέμβρης του 2008". Το ντοκιμαντέρ είναι μια παραγωγή του Pathfinder.gr

4) Η αυτοοργανωμένη παραγωγή “Δεκέμβρης 2008 - η οργή αντικαθιστά τα δάκρυα” είναι ένα

ντοκιμαντέρ με θέμα την εξέγερση που ξέσπασε το Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή την εν ψυχρώ
δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα. Δε μιλάει
από τη σκοπιά του δήθεν αντικειμενικού παρατηρητή αλλά από αυτή του άμεσα συμμετέχοντα
και παίρνει ξεκάθαρη θέση: υπέρ της εξέγερσης.

Ψάχνοντας χρονικά, υλικό βίντεο, κείμενα, μουσική και βάζοντας την τελευταία πινελιά του μοντάζ
το έργο αυτό μας θυμίζει τις στιγμές από τη δράση μας, την οργάνωση και τα συναισθήματά μας
τις μέρες του Δεκέμβρη. Προσπαθεί έτσι να συμβάλλει στη διατήρηση της κινηματικής μνήμης
απέναντι στη σιωπή και την πλαστογραφία που θέλει να επιβάλλει η κάθε εξουσία.

Το dvd κυκλοφόρησε το σεπτέμβρη του 2009 από το εργαστήρι παραγωγής αυτοοργανωμένων video
VISUAL VOID με την τεχνική και πολιτική στήριξη του ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΙΑ.

Το πρώτο βίντεο είναι για τα γεγονότα στην Αθήνα και αλλού και το δεύτερο για την Πάτρα

5) Οι σπόροι του Δεκέμβρη. 2008.

 Μια μισάωρη αφήγηση σε προσωπικό ύφος για τον Δεκέμβρη. Περιέχει -μεταξύ των άλλων - καταγραφές από τους δρόμους και τα γεγονότα καθώς και αναπαραγωγή οπτικού και ακουστικού υλικού απο τα media εκείνες τις μέρες (εφημερίδες και τηλεόραση). Το μονταζ παραπέμπει σε μυθοπλασία. Πρόκειται για προσωπική κατάθεση. Τελειώνει με το τραγούδι των Lost Bodies "αρκετά", αφού έχει προηγηθεί η ζοφερή σκηνή με τους μετανάστες να κατακλύζουν την πλατεία συντάγματος για να "γιορτάσουν" το νέο έτος και τον δήμαρχο να βγάζει το λογύδριο του. Πυροτεχνήματα.   

6)  Το βίντεο αποτελεί δουλειά των παιδειών της Ενωτικής Πρωτοβουλίας( ΕΑΑΚ) Πολυτεχνείου Κρήτης. Αναφέρεται στα γεγονότα μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απο αστυνομικό στα Εξάρχεια στις 6 Δεκέμβρη 2008.

7) Τα “παιδιά της εξέγερσης” από τον Δεκέμβρη του ’08 στο καλοκαίρι του ’11.

 Ένα ντοκιμαντέρ του Χρήστου Γεωργίου (παραγωγή: al-jazeera, σειρά witness)

8) Το «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» με το διεισδυτικό, αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ «Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας» για τα γεγονότα εκείνων των ημερών

9 Video από την Αθήνα μετά την δολοφονία του Αλέξη Δεκέμβρη 2008

1η νύχτα 6 Δεκέμβρη, πολυτεχνείο, πατησίων

2 μέρα, 7 Δεκέμβρη, Αλεξάνδρας, μεσημέρι, πορεία προς ΓΑΔΑ

2 μέρα, 7 Δεκέμβρη, πολυτεχνείο, πατησίων απόγευμα, επιστρέφοντας από την πορεία στην Αλεξάνδρας

2 μέρα, 7 Δεκέμβρη, Στουρνάρη, βράδυ

Δευτέρα 8/12 - Διαδήλωση μαθητών έξω απ'τη ΓΑΔΑ.

Δευτέρα 8/12 - Διαδήλωση και συλλήψεις μαθητών στο Σύνταγμα

Δευτέρα βράδυ 8/12 - Προπύλαια

Τετάρτη 10/12 - Βουλή

Τα κάλαντα της εξέγερσης του 2008

Αίγυπτος: Αντίσταση στην καταστολή

Ένας νέος νόμος που απαγορεύει τις διαδηλώσεις είναι η πιο πρόσφατη επίθεση της κυβέρνησης που έχει διορίσει ο στρατός στην Αίγυπτο. Την περασμένη βδομάδα γυναίκες που διαδήλωναν ενάντια στα στρατοδικεία δέχθηκαν επίθεση με αντλίες νερού και 17 από αυτές απήχθησαν από την αστυνομία. Συντρόφισσες τους κατάφεραν να τις εντοπίσουν και να τις απελευθερώσουν. Κατάφεραν τελικά να διαδηλώνουν όλες μαζί έξω από το αστυνομικό τμήμα που βρίσκονταν οι υπόλοιπες συλληφθείσες.

Ο στρατός έκανε την πρώτη του απόπειρα να εισβάλει σε πανεπιστημιούπολη. Το αποτέλεσμα ήταν ένας φοιτητής να χάσει τη ζωή του. Στο νεκροτομείο αποκαλύφθηκε ότι είχε δεχθεί τρεις σφαίρες. Όλα αυτά ενώ συμπληρώνονταν δύο χρόνια από τη “μάχη της οδού Μοχάμεντ Μαχμούντ”, πολύ κοντά στην πλατεία Ταχρίρ, όπου δολοφονήθηκαν 40 άνθρωποι. Η επέτειος έγινε αφορμή για να βγουν στο δρόμο χιλιάδες άνθρωποι.

Ο Χάτεμ Ταλίμα, μέλος των Επαναστατών Σοσιαλιστών, πήρε μέρος στη διαδήλωση στο Κάιρο και περιγράφει: “Έκλαιγα από συγκίνηση. Η διαδήλωση ήταν τόσο ενθουσιώδης, ο κόσμος έπαιρνε πίσω τη χαμένη του αυτοπεποίθηση. Ήταν πολύ σημαντική μέρα”. Ο στρατός πήρε την εξουσία στις 3 Ιούλη μετά από ένα κύμα διαδηλώσεων που ανέτρεψαν τον Μοχάμεντ Μούρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας από την προεδρία. Τα συνθήματα που χρησιμοποίησαν οι διαδηλωτές ήταν γνωστά από την εποχή της επανάστασης που ανέτρεψε τον Μουμπάρακ το 2011.

“Είμαι περήφανος για το κόμμα μου”, λέει ο Χάτεμ. “Τους τελευταίους μήνες είμαστε μια μειοψηφική φωνή, αλλά αυτό σημαίνει ότι έχουμε λίγο περισσότερο χώρο για να οργανώσουμε. Οι διαδηλώσεις συνδέονται με μια μικρή άνοδο και στους εργατικούς αγώνες. Το κλίμα αλλάζει.”

Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από το “Επαναστατικό Μέτωπο”. Ο Χάτεμ εξηγεί τις ρίζες του. 

“Ιδρύσαμε το Επαναστατικό Μέτωπο για να αντιμετωπίσουμε την βαθιά πόλωση που ακολούθησε την πτώση του Μούρσι. Από τη μια μεριά ήταν αυτοί που στήριξαν ανεπιφύλακτα το στρατό και υποστήριξαν τις επιθέσεις απέναντι στην Αδελφότητα. Από την άλλη μεριά ήταν οι υποστηρικτές της Αδελφότητας. Το Επαναστατικό Μέτωπο ήταν ένας τρόπος να ενώσουμε όλους αυτούς που είναι αντίθετοι στο στρατό αλλά δεν θέλουν την επιστροφή του Μούρσι. Μαζί με τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές στο Μέτωπο συμμετέχει το Κίνημα 6ης Απρίλη και πολλοί ανεξάρτητοι αριστεροί, όπως η συγγραφέας Άχνταφ Σουέιφ.

Τους τελευταίους τέσσερις μήνες πολλές από τις επαναστατικές δυνάμεις έχουν εξαφανιστεί. Για ένα διάστημα οι μόνοι που έβγαιναν στους δρόμους ήταν οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι. Ο αριθμός των απεργιών έπεφτε. Τα φιλο-στρατιωτικά ΜΜΕ (δηλαδή όλα τα ΜΜΕ) καταγγέλλουν συχνά τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές ως ‘προδότες'”.

Έκρηξη

Οι πρώτες κινήσεις της αστυνομίας να μπει σε πανεπιστημιουπόλεις προκάλεσαν έκρηξη. “Θέλω να τους δω να προσπαθούν”, λέει ο Ομάρ Σάχερ, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου και μέλος του Μετώπου. “Θα περάσουν πάνω από τα πτώματα μας”.

Οι φιλελεύθεροι και ένα κομμάτι της Αριστεράς υποστηρίζουν το στρατό σε αυτές τις κινήσεις. Το μπλοκ των φιλελεύθερων “Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας” μετά από μια επίθεση σε διαδήλωση της Αδελφότητας, ανακοίνωσε πως “Σήμερα η Αίγυπτος σήκωσε το κεφάλι της ψηλά. Το Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας χαιρετίζει την αστυνομία και τις ένοπλες δυνάμεις. Οι δικτάτορες του Κόλπου έχουν χαιρετίσει το νέο καθεστώς ως επιστροφή της παλιάς τάξης πραγμάτων και έχουν προσφέρει χρηματοδότηση. Ο Σάμεχ Ναγκίμπ από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές σημειώνει πως η υποστήριξη των φιλελεύθερων προς το στρατό έχει φτάσει πλέον στο σημείο ώστε να υποστηρίζουν και τους δικτάτορες του Κόλπου.

“Ο επικεφαλής του Αιγυπτιακού Λαϊκού Ρεύματος, Χαμντίν Σαμπάχι, εκθείασε το ρόλο της Σαουδικής Αραβίας. Επανέλαβε την υποστήριξή του για τις επιθέσεις του καθεστώτος κατά των διαδηλωτών. Ο βασιλιάς, αυτός ο νο1 εχθρός της αιγυπτιακής επανάστασης, ξαφνικά έγινε ήρωας”.

Η στρατηγική ελέγχου και ενσωμάτωσης της επανάστασης που ακολουθεί ο στρατός τους έχει οδηγήσει να διορίσουν ηγέτη των ανεξάρτητων συνδικάτων, τον Καμάλ Αμπού Εϊτά, ως Υπουργό Εργασίας.

Ο στρατός αναγνωρίζει τον κρίσιμο ρόλο που έπαιξε η οργανωμένη εργατική τάξη στην επανάσταση και θέλει να τον καταπνίξει. Ο Αμπού Εϊτά αποδέχθηκε και πλέον βγάζει ανακοινωθέντα ενάντια σε απεργίες για ‘να υπάρξει εθνική ανοικοδόμηση'. Τα εκατομμύρια φτωχοί και εργάτες που ζουν στην εξαθλίωση “έχουν πολλές προσδοκίες από το στρατό”, λέει ο Χάτεμ. “Όμως η κατάσταση είναι ανησυχητική και ο κόσμος χάνει την υπομονή του”.

Οι εργάτες στην εταιρεία Κριστάλ Ασφούρ, τη μεγαλύτερο παραγωγό γυαλιού από μόλυβδο στον κόσμο, είναι ένα μόνο παράδειγμα από τους πρόσφατους εργατικούς αγώνες. Βρίσκονται σε απεργία για πάνω από δυο βδομάδες και απαιτούν μονιμοποίηση των 11 χιλιάδων συμβασιούχων συναδέλφων τους. Συνολικά οι εργάτες είναι 18 χιλιάδες.

“Στους δημόσιους υπάλληλους ο στρατός έχει υποσχεθεί καθιέρωση κατώτατου μισθού από το Γενάρη. Αυτό έχει οδηγήσει πολλούς άλλους εργάτες να ρωτάνε 'γιατί όχι και σε εμάς;'”, εξηγεί ο Χάτεμ. “Όμως, η οικονομία είναι σε πολύ αδύναμη κατάσταση και η κυβέρνηση δεν μπορεί να υλοποιήσει όλα αυτά τα αιτήματα. Ο στρατός έχει προς τα παρόν κερδίσει την μάχη ώστε να παρουσιάζεται ως εκφραστής της επανάστασης προς όφελος των μαζών. Όμως η μάχη συνεχίζεται. 

Η επαναστατική διαδικασία είναι πολύ σύνθετη. Θα υπάρξουν νίκες και πολλές ήττες. Όμως, μετά από κάθε μάχη ο κόσμος παίρνει μαθήματα για το μέλλον”.

Πηγή

Ντοκιμαντέρ Ruins / Ερείπια: Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευση

To ντοκιμαντέρ RUINS που εξιστορεί τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα. Η εξιστόρηση της δίωξης των οροθετικών γυναικών, οι οποίες προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα, και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012.

Για οικονομική ενίσχυση του δικαστικού αγώνα των οροθετικών γυναικών, κάντε κλικ εδώ: http://ruins-documentary.com/donate/ 

VIDEO Ξυλοδαρμός και ρατσιστική βία εναντίον μετανάστη από μμαδίτη στην Λευκωσία!

Η ΚΙΣΑ – Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό καταγγέλλει τον ξυλοδαρμό και τη ρατσιστική βία εναντίον ενός αναγνωρισμένου πρόσφυγα από ένα μέλος της ΜΜΑΔ – Μηχανοκίνητης Μονάδας Άμεσης Δράσης, μέρα-μεσημέρι, στο κέντρο της Λευκωσίας, και ζητά την άμεση έναρξη ποινικής έρευνας εναντίον του αστυνομικού.

Συγκεκριμένα, μεταξύ 13:00 και 13:30, μεταξύ της Πλατείας ΟΧΙ και της Πλατείας Ελευθερίας, στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας, ένα περιπολικό στο οποίο μετέβαιναν τρία μέλη της ΜΜΑΔ σταμάτησε δύο Αφρικανούς φοιτητές για εξακρίβωση στοιχείων. Οι τρεις αστυνομικοί έλεγξαν τα στοιχεία των δύο Αφρικανών φοιτητών και διαπίστωσαν ότι βρίσκονται νόμιμα στην Κύπρο. Στη συνέχεια, οι τρεις αστυνομικοί σταμάτησαν έναν ακόμη Αφρικανό πρόσφυγα για εξακρίβωση στοιχείων, αλλά και σε αυτήν την περίπτωση διαπίστωσαν ότι πρόκειται για άτομο που βρίσκεται νόμιμα στην Κύπρο.

Τότε, ο Αφρικανός πρόσφυγας ρώτησε τους τρείς αστυνομικούς γιατί μέσα από όλους αυτούς τους περαστικούς επέλεξαν να σταματήσουν για εξακρίβωση τρεις Αφρικανούς, χωρίς οποιαδήποτε υποψία ή / και αιτία. Τότε, ο ένας από τους τρεις αστυνομικούς του απάντησε ότι: «Αυτή είναι η Κύπρος! Αν δεν σου αρέσει, τότε να επιστρέψεις πίσω στην πατρίδα σου για να μάθεις στους αστυνομικούς εκεί πώς να συμπεριφέρονται». 

Ο Αφρικανός – ένας αναγνωρισμένος πρόσφυγας από την Ακτή του Ελεφαντοστού, ο οποίος διαμένει νόμιμα στην Κύπρο για εφτά χρόνια, είναι παντρεμένος με Κύπρια και έχουν ένα παιδί τεσσάρων ετών – απάντησε στον αστυνομικό ότι «τον ρώτησε κάτι, αλλά δεν έχει λάβει κάποια απάντηση». Με τη σειρά του, ο αστυνομικός ανταπάντησε ότι «εάν πει οτιδήποτε άλλο, τότε θα συλληφθεί». 

Τότε, ο Αφρικανός πρόσφυγας του είπε ότι «δεν έκανε κάτι για να συλληφθεί» και συνέχισε να ζητά μία απάντηση στην ερώτηση του, θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη ενέργεια του αστυνομικού είναι μέρος της συνεχιζόμενης ρατσιστικής στοχοποίησης (racial profiling) της Αφρικανικής κοινότητας στην Κύπρο.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο αστυνομικός άρχισε να χρησιμοποιεί αδικαιολόγητη βία. Αρχικά, έριξε στο έδαφος τον Αφρικανό πρόσφυγα με μία λαβή, σπάζοντας το πόδι του, χωρίς αυτός να φέρει οποιαδήποτε αντίσταση. 

Στη συνέχεια, ο αστυνομικός επιχείρησε να του περάσει χειροπέδες και να τον συλλάβει, τραβώντας τον τραυματισμένο Αφρικανό από το σπασμένο πόδι για να τον μεταφέρει στο περιπολικό, προκαλώντας του περισσότερα τραύματα και εκδορές στο κεφάλι, το πρόσωπο και το δεξί χέρι! 

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι το περιστατικό διαδραματίστηκε μέρα-μεσημέρι, στην καρδιά της Λευκωσίας, μπροστά από δεκάδες περαστικούς, οι οποίοι μάλιστα φωτογράφιζαν και βιντεογραφούσαν το ξυλοδαρμό και την κακομεταχείριση του Αφρικανού πρόσφυγα από τον αστυνομικό της ΜΜΑΔ. 

Αφού έγιναν όλα αυτά, κλήθηκε το ασθενοφόρο και ο Αφρικανός πρόσφυγας μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, ενώ δύο ακόμη περιπολικά κατέφθασαν στη σκηνή και άρχισαν να απομακρύνουν τους περαστικούς. Τέλος, μετά τη μεταφορά του Αφρικανού πρόσφυγα στο νοσοκομείο, η αστυνομία αρχικά αρνήθηκε να δεχθεί οποιαδήποτε καταγγελία για τον ξυλοδαρμό του από μέλος της ΜΜΑΔ, κατηγορώντας τον μάλιστα για παραχώρηση ψευδών στοιχείων και αντίσταση κατά της αρχής! 

Μετά από παρέμβαση της ΚΙΣΑ, ο αξιωματικός υπηρεσίας της Αστυνομικής Διεύθυνσης Επαρχίας Λευκωσίας έδωσε οδηγίες για να ληφθεί επίσης το παράπονο του κακοποιημένου πρόσφυγα.

Η ΚΙΣΑ ζητά την άμεση διερεύνηση του περιστατικού από την Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων Κατά της Αστυνομίας και την επίδειξη μηδενικής ανοχής ενάντια στη ρατσιστική στοχοποίηση και την αστυνομική βία εναντίον ατόμων με καθεστώς διεθνούς προστασίας.

Η πραγματική ιστορία της Αφρικής

Σε μια προσευχή που αποδίδεται στο βασιλιά Κονμπόρο της πόλης Τζενέ, αναφέρεται: “Οποιος κυνηγημένος από την πενία και τη μιζέρια της χώρας του, ήρθε να κατοικήσει αυτή την πόλη, βρήκε σε αντάλλαγμα, χάρις στο Θεό, αφθονία και πλούτο τέτοια ώστε ξέχασε την παλιά του πατρίδα [...]. Η πόλη [...] κατοικείται από περισσότερους ξένους παρά από ντόπιους”.

Η αυτοκρατορία Σονγκάι, από όπου προέρχεται η παραπάνω προσευχή, με μια τέτοια φιλόξενη αντίληψη για τους ξένους τον 14ο και 15ο αιώνα, απλωνόταν στη Δυτική Αφρική, στο σημερινό Νίγηρα, Μπουρκίνα Φάσο ως τη Σενεγάλη. Στα ίδια μέρη σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση συζητάει πώς θα ενισχύσει την στρατιωτική και αστυνομική της δύναμη ώστε να εμποδίζονται οι φτωχοί άνθρωποι να φύγουν ως μετανάστες.

Από ποια μεριά βρίσκεται η βαρβαρότητα και από ποια ο πολιτισμός δεν είναι δύσκολο να το βρει κανείς. Όμως ο μύθος της “πολιτισμένης” Ευρώπης και της “απολίτιστης” Αφρικής δεν είναι καινούργιος. Ο σύγχρονος ρατσισμός επινοήθηκε για να δικαιολογήσει το πλιάτσικο που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι δουλέμποροι και αποικιοκράτες στη “μαύρη ήπειρο”. Ανθρώπινα κορμιά μπορούσαν να πουλιούνται και να αγοράζονται, χωριά καίγονταν, για να ανοίξει ο δρόμος στον δυτικό Πολιτισμό. Οι μαύροι ήταν “από τη φύση” τους κατώτεροι και άρα καταδικασμένοι να αποδεχθούν τη μοίρα που τους επιφύλασσαν οι ευρωπαίοι εισβολείς. Αρχικά θα φορτωθούν στα καράβια για να μεταφερθούν στις φυτείες της Λατινικής Αμερικής, καθώς οι ιθαγενείς εκεί είχαν εξολοθρευτεί πλησιάζοντας τον αφανισμό. Στη συνέχεια η Αφρική θα κοπεί σε κομματάκια που το καθένα θα πάρει το όνομα της ευρωπαϊκής δύναμης που το κατέκτησε.

Το 1961, όταν ο Δημήτρης Λιβιεράτος έγραφε τα κείμενα που δημοσιεύονται σήμερα ξανά στο βιβλίο “Μαύρη ήπειρος. Εισαγωγή στην ιστορία της Αφρικής”, ερχόταν το τέλος αυτής της εποχής. Οι χώρες της Αφρικής κέρδιζαν μία μία την ανεξαρτησία τους, μέσα από εξεγέρσεις και κινήματα που τρομοκράτησαν τους αποικιοκράτες. Όμως, η ανεξαρτησία δεν ήταν υπόθεση μιας μέρας, ενώ οι ευρωπαϊκές δυνάμεις συνέχισαν να θέλουν να ελέγχουν με κάθε λογής νήματα τις “νέες χώρες”. Το “βελγικό Κονγκό” θα ανεξαρτητοποιηθεί το 1960, αλλά ο ηγέτης του Πατρίς Λουμούμπα δολοφονείται το Γενάρη του 1961. Θα μετατραπεί σε σύμβολο της μετ' εμποδίων πορείας προς την ελευθερία.

Οι ιδέες αλλάζουν τελευταίες. Όταν οι παλιοί αποικιοκράτες αποδέχθηκαν την ανεξαρτητοποίηση των αποικιών τους, ο ρατσισμός συνέχισε να τους είναι χρήσιμος. Ακόμη και για την ανεξαρτησία τους οι Αφρικανοί θα έπρεπε να ευγνωμονούν τους Ευρωπαίους, γιατί σε αυτούς οφείλουν... την έννοια της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Αυτές οι ιδέες επηρέαζαν ακόμη και τμήματα της Αριστεράς, που αποδέχονταν πως οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έπρεπε να συνεχίσουν να αναμειγνύονται στα αφρικανικά ζητήματα.

Ρατσιστικοί μύθοι

Ο Λιβιεράτος αναλαμβάνει να διαλύσει αυτούς τους μύθους από τη ρίζα τους. Στρατευμένος στην υπεράσπιση της ανεξαρτησίας των αφρικανικών λαών, άνευ όρων -ο ίδιος είχε πολεμήσει στο πλευρό του κινήματος της Αλγερίας- γράφει ένα πρωτοπόρο κείμενο που αποτελεί όπλο κατά του ρατσισμού και σήμερα, χωρίς να χρειάζεται την παραμικρή διόρθωση.

“Έχει χυθεί πολύ μελάνι από πολλούς θεωρητικούς του 'εκπολιτιστικού' έργου της Ευρώπης στην Αφρική για να αποδειχτεί ότι, παρ'΄όλο το κακό που έκανε στην Αφρική το δουλεμπόριο, ήταν ευχής έργο που όλοι αυτοί οι καθυστερημένοι λαοί ήρθαν σε επαφή με τον πολιτισμό, ότι ήταν κάτι ιστορικά αναγκαίο και ότι, αν και καθυστερημένα, επωφελήθηκαν της παγκόσμιας προόδου.

Μεγαλύτερο ιστορικό ψέμα δεν έχει γεννηθεί μέχρι σήμερα. Η Αφρική δεν είχε καμιά ανάγκη να περάσει από τα μουσκέτα και τις αλυσίδες των δουλεμπόρων για να γνωρίσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Άλλωστε τέτοιος πολιτισμός δεν υπήρχε τότε. Η Αφρική είχε ήδη δικό της πολιτισμό και τον καιρό που έφτασαν οι Ευρωπαίοι, το 15ο – 16ο αιώνα, ένα μεγάλο μέρος της ηπείρου είχε περάσει στο τελευταίο στάδιο της φεουδαρχίας, είχαν δημιουργηθεί οι συγκεντρωτικές μοναρχίες και οι μεγάλες εμπορικές πόλεις με συγκεντρωμένα κεφάλαια”.

Ο ίδιος θυμίζει πως για να γράψει κανείς τη γνήσια ιστορία της Αφρικής έχει να αντιμετωπίσει έναν όγκο από προκαταλήψεις που μάλιστα φοράνε το μανδύα της “επιστήμης”. Το “έγκυρο” λεξικό Λαρούς το 1905 έγραφε “Νέγρος: άνδρας, γυναίκα με δέρμα μαύρο. Είναι το όνομα που δίνεται ειδικά στους κατοίκους ορισμένων περιοχών της Αφρικής, οι οποίοι σχηματίζουν μια φυλή μαύρων ανθρώπων διανοητικά κατώτερη από τη λευκή φυλή την αποκαλούμενη καυκασιανή”. Ενώ το 1946, όταν τα πράγματα είχαν... προχωρήσει ο ορισμός ήταν “σκλάβος μαύρος, χρησιμοποιούμενος στα έργα των αποικιών”.

Για να ξεσκεπάσει αυτά τα ψέματα πηγαίνει πίσω στους πρώτους αφρικανικούς πολιτισμούς, δείχνει πώς εξελίχθηκαν σε διευρυμένα κράτη και πώς η Αφρική, πολύ μακριά από την εικόνα της “κλειστής” ηπείρου, είχε ενταχθεί στα εμπορικά δίκτυα που απλώνονταν μέχρι την Άπω Ανατολή μέσω του αραβικού κόσμου. 

Γράφει για παράδειγμα για τη Γκάνα ως τον 11ο αιώνα: “Η αυτοκρατορία έδινε στο ξένο εμπόριο το χρυσάφι του Μπαμπούκ, που κανείς δεν ήξερε τον τόπο του και το μυστικό του, παίρνοντας σε αντάλλαγμα υφάσματα, χαλκό, κοσμήματα, χουρμάδες και σύκα, που έφερναν τα καραβάνια των ξένων εμπόρων. Αυτοί οι τελευταίοι κουβαλούσαν επίσης αλάτι από τη Σαχάρα, προϊόν περιζήτητο στη Γκάνα”. Το Τιμπουκτού (στο σημερινό Μαλί) θα γίνει κέντρο πολιτισμού, βιβλιοθηκών και μεταφράσεων.

Η επαφή με τις αποικιοκρατικές δυνάμεις ήταν η αρχή του τέλους αυτών των πολιτισμών. Ο λόγος “παραδόξως” ήταν όχι η φτώχεια αλλά ο πλούτος της Αφρικής που δεν είχε δημιουργήσει την ανάγκη τεχνολογικών βημάτων με τα οποία θα αντιμετωπίζονταν τα ευρωπαϊκά όπλα. “Αν η μαύρη Αφρική υστερούσε ακόμα σε τεχνολογία αυτό ήταν φυσικό λόγω των ευνοϊκότερων κλιματικών συνθηκών και γενικά της ζωής, αλλά και αυτό ερχόταν με τον καιρό του, από τη διαρκή επικοινωνία με τη Β. Αφρική και την Ανατολή, από τις επαφές οι οποίες δημιουργούσαν νέες ανάγκες.”

Σκλαβοπάζαρο

Το σκλαβοπάζαρο διέλυσε την Αφρική και την έστειλε αιώνες πίσω: “Οι δουλέμποροι δεν έπαιρναν βεβαίως άτομα περασμένης ηλικίας και επομένως ελάχιστα παραγωγικά για τις φυτείες. Έπαιρναν τη νεολαία, τους πιο εύρωστους νέους και νέες, δεδομένου ότι η θνησιμότητα των δούλων ήταν πολύ μεγάλη από τις κακουχίες, τη σκληρή δουλειά, την αλλαγή περιβάλλοντος.

Αυτή η αιμορραγία κατάφερε σοβαρό πλήγμα στην αγροτική οικονομία της αφρικανικής ηπείρου. Με την αρπαγή των νέων και τη φυγή των υπολοίπων μπροστά στα αποσπάσματα των δουλεμπόρων, ολόκληρες περιοχές εγκαταλείπονται, τις ξαναπνίγει η ζούγκλα, η οργιώδης βλάστηση και εξαφανίζονται για την παραγωγή. Ολόκληρες φυλές παύουν να υπάρχουν και άλλες μετακινούνται στα ενδότερα σε περιοχές πιο απομακρυσμένες. Έχουμε διάλυση της κοινωνίας κάτω από το τουφέκι, το βούρδουλα και τη φωτιά των δουλεμπόρων.”

Ο Λιβιεράτος εξηγεί πως από τη μια η οικονομική διάλυση και από την άλλη οι επιλογές των αποικιοκρατών είναι που ξαναφέρνουν στο προσκήνιο τις “φυλές” και τις “φατρίες”: “Το κοινωνικό οικοδόμημα των παλιών οργανωμένων κρατών καταρρέει σιγά σιγά. Έχουμε με λίγα λόγια, μια επιστροφή στη βαρβαρότητα. Η παραγωγή πέφτει, περιορίζεται στην αυστηρά οικιακή οικονομία, το εμπόρια και οι επικοινωνίες σταματούν τελείως.” Πολλές από τις επεμβάσεις των τελευταίων δεκαετιών, από τη Ρουάντα ως το Μαλί γίνονται με πρόσχημα τη “διάσωση” των αφρικανικών χωρών από τις διαμάχες μεταξύ των φυλών.

Η έκδοση της “Κουκκίδας” συμπληρώνεται με δύο ακόμη κείμενα του Δ. Λιβιεράτου, της ίδιας εποχής, για το αγγλικό και το γαλλικό αποικιακό σύστημα.

Είναι χρήσιμο να θυμηθούμε πώς η κληρονομιά του ρατσισμού παρέμεινε στην καρδιά των ευρωπαϊκών κρατών και μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμη και όταν τα κράτη αυτά δήλωναν ότι “αγκαλιάζουν” τους Αφρικανούς πολίτες τους. Στη γαλλική Συντακτική Συνέλευση του 1945 εκλέχθηκαν και βουλευτές από τις αποικίες. Όμως “Η Αφρική των Εδαφών πέραν των Θαλασσών αντιπροσωπευόταν από 20 βουλευτές, δηλαδή ένας για 77.000 κατοίκους ενώ για τη Γαλλία ίσχυε το μέτρο ένας βουλευτής για κάθε 50.000 κατοίκους”.

Όπως και ο ρατσισμός, έτσι και η συζήτηση περί “βίας” δεν είναι καινούργια: Το “μετριοπαθές κοινό διαβάζει ανατριχιάζοντας τη διήγηση των φρικαλεοτήτων των Μαλαισίων, των Μάου Μάου, των Κυπρίων κλπ. Βέβαια τις περισσότερες φορές πρόκειται για ψέματα που αργότερα τα γεγονότα και τα διάφορα βιβλία θα αποκαλύψουν. Ψέματα που κατασκευάζονται συνειδητά, με σκοπό να δικαιολογήσουν την άγρια και πραγματικά φοβερή αποικιακή πολιτική”.

Το βιβλίο του Λιβιεράτου είναι γραμμένο το 1961 αλλά είναι πιο φρέσκο από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στα ελληνικά για την Αφρική. Κάθε σελίδα του κουβαλάει γνώση απέναντι στο ρατσιστικό δηλητήριο αλλά και τη σιγουριά ότι το γερασμένο σύστημα του καπιταλισμού -και όλα του τα εξαρτήματα, ανάμεσά τους και η αποικιοκρατία- δεν μπορεί να επιβιώσει απέναντι στην αντίσταση της πλειοψηφίας.

Πηγή