Ελληνική Αριστερά και έθνος στην πρώτη μεταπολεμική δεκαετία

Η  στάση της ελληνικής Αριστεράς στα εθνικά ζητήματα υπήρξε βασική συνιστώσα της πολιτικής της στον μεταπολεμικό κόσμο. Αυτό δεν αποτέλεσε ελληνική πρωτοτυπία αλλά μια παγκόσμια μετατόπιση των επίσημων κομμουνιστικών κομμάτων που πλέον έδιναν άλλη αξία και νόημα στην εθνική τους πολιτική. Εδώ θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε αυτήν τη μετατόπιση με δυο τρόπους. Ο πρώτος είναι αναδεικνύοντας τη θέση της ελληνική Αριστεράς σε ένα συνοριακό ζήτημα την επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κι ο δεύτερος συζητώντας το δημόσιο μεταπολεμικό λόγο της Αριστεράς πάνω στα εθνικά θέματα. Στον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου βεβαίως δεν είναι δυνατόν να εξετασθεί το ζήτημα ολόπλευρα, αλλά θα γίνει προσπάθεια να αναδειχτούν κάποια ενδεικτικά στιγμιότυπα κατά την αλλαγή ισορροπίας μεταξύ ταξικού-εθνικού στην πολιτική της Αριστεράς.

Όταν αναλύουμε ιστορικά τη στάση μιας πολιτικής δύναμης πάνω σ’ ένα ζήτημα, λαμβάνουμε υπόψη μας το διεθνές κι εσωτερικό ιστορικό πλαίσιο και τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας σχετικά με τα κίνητρα, τις αιτίες και τους στόχους των πολιτικών υποκειμένων. Ο δημόσιος λόγος όπως εκφράζεται μέσα από τις ανακοινώσεις και τα έντυπά της εκάστοτε δύναμης αποτελεί κι αυτός με τη σειρά του έναν δείκτη ο οποίος όμως συχνά υποτιμάται. 

Θα αντέτεινε κάποιος ότι αυτό γίνεται γιατί πολλές φορές αυτός καθορίζεται από τρίτους εξωιδεολογικούς παράγοντες όπως οι συνθήκες ημι-παρανομίας στις οποίες δρούσε η ελληνική αριστερά στο μετακατοχικό κράτος. Η άποψη αυτή δεν στερείται σοβαρότητας, παρ’ όλα αυτά ο λόγος που επιλέγει να εκφέρει δημοσίως ένας πολιτικός φορέας συμβάλλει στη δημιουργία συνειδήσεων, στη διαπαιδαγώγηση του κόσμου που έρχεται σε επαφή μ’ αυτόν. Πολύ συχνά αποτελεί και καθρέφτη της εσωτερικής κατάστασης, των ιδεών, της κουλτούρας και της πολιτικοποίησης που επικρατεί εντός του. 

Στο θέμα που μας απασχολεί, είναι προφανής μια αλλαγή του λόγου της ελληνικής Αριστεράς περί του έθνους στην περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε σχέση με την περίοδο του μεσοπολέμου. Η αλλαγή αυτή αποκρυσταλλώνεται σε προγραμματικό επίπεδο σε μια περίοδο δεκαετίας. Αυτό βέβαια είναι εμφανές ιδίως στην περίπτωση του κομμουνιστικού ΚΚΕ εν συγκρίσει με τις υπόλοιπες αριστερές οργανώσεις που συγκροτούσαν το ΕΑΜ κι αργότερα την ΕΔΑ. Ο λόγος της Αριστεράς πλέον θα περιλάμβανε ολοένα και πιο πολλά “πατριωτικά” και “εθνικιστικά” στοιχεία. Προοδευτικά, η έννοια της “εθνικής ενότητας” θα καταλάμβανε ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι στην αριστερή ρητορεία. Αυτό βέβαια, όπως θα δούμε, δεν είναι ξεκομμένο από τις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Αριστεράς, τους νέους της στόχους και τη νέα της τακτική όπως διαμορφώνονται σταδιακά κατά την πρώτη μεταπολεμική δεκαετία.

Η ελληνική Αριστερά, ιδίως το ΚΚΕ, βγήκε απ’ τον εμφύλιο πόλεμο με το στίγμα της “προδοσίας της Μακεδονίας”. Το αστικό στρατόπεδο μιλούσε επίσημα αλλά και μέσω του Τύπου του για το “ξενοκίνητο” ΚΚΕ. Στην προσπάθειά τους να απαντήσουν σ’ αυτή την επίθεση, το ΚΚΕ κι η εαμική Αριστερά προσπαθούσαν να αντιστρέψουν αυτήν την εικόνα αποδεικνύοντας ότι οι πραγματικοί πατριώτες βρίσκονται στην Αριστερά και οι αληθινοί εθνοπροδότες στο αστικό στρατόπεδο. Αυτή η αντιπαράθεση κατέλαβε κεντρική θέση στην περίοδο που εξετάζουμε γεγονός που συνιστά, κατά τη γνώμη μας, νίκη του αστικού στρατοπέδου. 

Το ακόλουθο απόσπασμα από άρθρο του Ζαχαριάδη, γραμμένο το 1951, είναι ενδεικτικό αυτής της νέας πραγματικότητας: “Το κίνημα της εθνικής ενότητας πρέπει να κινητοποιήσει και να αξιοποιήσει όλα αυτά τα εθνικά πατριωτικά στοιχεία και να τα διοχετεύσει σ’ έναν ακατανίκητο εθνικό ξεσηκωμό για τα πάτρια, για τα ιερά και τα όσια «υπέρ των βωμών και εστιών», για το πραγματικό εθνικό συμφέρον ενάντια στην ιεροσυλία, τη βεβήλωση και την αρπαγή της αμερικανοκρατίας και των προσκυνημένων. Το ελληνικό φιλότιμο είναι τεράστια λαϊκή πατριωτική δύναμη που πρέπει να την επιστρατεύσουμε στον ενεργητικό, εθνικό, αντιαμερικανικό αγώνα” (Νίκος Ζαχαριάδης, Νέος Κόσμος, Δεκέμβριος 1951, σελ. 4). 

Αυτή η παράξενη μίξη μιας αντι-ιμπεριαλιστικής συναισθηματικής γλώσσας με παραδοσιακά εθνικιστικά σχήματα θα εμφανιζόταν στο εξής συχνά στα κείμενα της ελληνικής Αριστεράς. Εξάλλου, η μεταπολεμική σταλινική θεωρία υποστήριζε ότι η εργατική τάξη είχε γίνει ο φρουρός των εθνικών συμφερόντων τα οποία προδίδονταν από τους καπιταλιστές (Ι. Σμιρνόφ, “Τα έθνη και το μέλλον τους”, Νέος Κόσμος, Ιανουάριος 1950 σελ. 34, 35).

Έτσι το ΚΚΕ θα δήλωνε στην απόφαση της 3ης Ολομέλειας το 1952 ότι: “Το καινούριο έργο του συντρόφου Στάλιν…δίνει μια καινούρια ανεκτίμητη βοήθεια και στο Κόμμα μας και στην πάλη που κάνει ενάντια στην αμερικανοκρατία και το μοναρχοφασισμό, για τη λαϊκή επιβίωση, για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και την ειρήνη, το σοσιαλισμό. 

Και στην Ελλάδα, η αστική τάξη, η πλουτοκρατία πέταξε στο βούρκο τη σημαία της εθνικής τιμής και ανεξαρτησίας, τη σημαία των δημοκρατικών ελευθεριών. Τώρα, περισσότερο και από πριν, η ύπαρξη του έθνους, της ανεξαρτησίας του, εξαρτώνται απ’ τον αγώνα που θα κάνει για την επιβίωση και το μέλλον του, ενάντια στους ξένους βέβηλους κατακτητές και την εσωτερική εθνοπροδοσία. 

Η μεγαλοαστική τάξη, η πλουτοκρατία, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο ανοικτά ξεκόβει απ’ τα συμφέροντα του έθνους, απ’ το ίδιο το έθνος. Μετατράπηκε και μετατρέπεται σε αντεθνικό, ξενοκίνητο, κοσμοπολίτικο εξάρτημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Πατριωτισμός και έθνος απ’ τη μια και πλουτοκρατία και εθνοπροδοσία απ’ την άλλη, είναι δύο αντίπαλες, ανειρήνευτα εχθρικές παρατάξεις. Το έθνος μπορεί να σταθεί και να ζήσει μόνο παλεύοντας ενάντια στο ξεπούλημα και τον εθνικό αφανισμό όπου το οδηγάει η πλουτοκρατική εθνοπροδοσία, ενάντια στην απεμπόληση των εθνικών συμφερόντων απ’ τους προσκυνημένους στην αμερικανοκρατία”

(ΚΚΕ: Επίσημα Κείμενα, Τόμος 7 1949-1955, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1955, σελ. 327).

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο νεοσυσταθείς συνασπισμός της ΕΔΑ, δήλωνε στη διακήρυξή του για τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1951: “το αίμα του ο Λαός μας και μαζί του όλοι εμείς θα το χύσουμε χωρίς φειδώ και χωρίς υπολογισμό για να υπερασπιστούμε και το τελευταίο λιθάρι της Ελληνικής μας πατρίδος. Αλλά δεν θα θυσιάσουμε ούτε ποτέ θα συνεργήσουμε για να θυσιαστεί ούτε και μία μόνο σταγόνα αίματος ελληνικού έξω από την Πατρίδα μας και για σκοπούς ξένους προς τα αποκλειστικά, εθνικά συμφέροντα του Λαού μας…” (Δημοκρατική, 28/8/1951).

Ένας καθοριστικός παράγοντας γι’ αυτήν τη στροφή, ήταν η σταδιακή προτεραιότητα που έλαβε το εθνικό ζήτημα έναντι του ταξικού από το επίσημο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και συγκεκριμένα στην Ελλάδα το σκεπτικό ότι ήταν μια εθνικά εξαρτημένη χώρα και άρα χρειαζόταν μια κυβερνητική αλλαγή που θα κατέληγε στην πραγμάτωση της εθνικής της ανεξαρτησίας. Όπως περιέγραψε πολύ επιτυχημένα ο J.Meynaud, η αντίληψη αυτή ότι η βασική αντίθεση στην Ελλάδα ήταν αυτή μεταξύ των εθνικών και ξένων/ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, οδήγησε την Αριστερά και ειδικά την ΕΔΑ να αποφασίσει για την ανάγκη συνεργασίας με τις “εθνικές-πατριωτικές δυνάμεις” όλου του πολιτικού φάσματος ενάντια στην ολιγαρχία, πρώτα ως υπηρέτη των ξένων συμφερόντων και μόνο δευτερευόντως υπό ένα ταξικό σκεπτικό 

(J. Meynaud, Πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, Μπάυρον, Αθήνα 1965, σελ. 201).

Με βάση υπαρκτές δυσκολίες και αντιφάσεις του αστικού μπλοκ σε περιπτώσεις όπως της Κύπρου, η Αριστερά θα προσπαθούσε πλέον να διασπάσει το αστικό στρατόπεδο με όχημα τα εθνικά θέματα και κυρίως το κυπριακό, το οποίο συχνά μετατρεπόταν σε πρώτο πρόταγμά της. 

Για παράδειγμα, για την κατανόηση της τακτικής της ΕΔΑ το 1956 και ιδίως μετά τον εξορισμό του Μακαρίου στην Κύπρο, αρκεί να διαβάσουμε το πρωτοσέλιδο της Αυγής της 25ης Μαρτίου 1956, ημέρα εορτασμού της ελληνικής επανάστασης: “Για την ανένδοτη υπεράσπιση της Αυτοδιάθεσης των Κυπρίων αδελφών μας. Η ΕΔΑ υπέρ μιας κοινής εθνικής πολιτικής και κυβερνήσεως πατριωτικής συνεργασίας. Καμιά κομματική αξίωση: Μόνος οδηγός, το συμφέρον του έθνους” (Αυγή, 25/3/1956). 

Η πεποίθηση της Αριστεράς στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 ήταν ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να πετύχει μια συγκυβέρνηση με τμήματα της αστικής τάξης που θα οδηγούσε την Ελλάδα έξω απ’ το δυτικό συνασπισμό, στο “κλαμπ” των ουδετέρων. Οι ταξικοί αγώνες δεν είχαν πάψει όμως όλο και πιο συχνά υποτάσσονταν στην εθνική πολιτική, όπως την αντιλαμβανόταν η Αριστερά. Είτε όμως η τελευταία χαρασσόταν με πιο στενό εθνικό σκεπτικό (ΕΔΑ) είτε σε συνάρτηση με τις απαιτήσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος (ΚΚΕ) το σημαντικό πλέον ήταν ότι αιχμή του δόρατος είχαν πάψει να είναι οι εργατικοί αγώνες κι η επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος.

Αυτή η αντιστροφή στις προτεραιότητες της Αριστεράς επηρεαζόταν επίσης από τη σοβιετική θεωρία περί ειρηνικής συνύπαρξης των δύο συστημάτων. Όπως δήλωσε πριν τον Χρουτσόφ ο ίδιος ο Στάλιν το 1949: “Παρ’ όλη τη διαφορά των οικονομικών συστημάτων και των ιδεολογιών, η συνύπαρξη αυτών των συστημάτων και ο ειρηνικός διακανονισμός των διαφορών που υπάρχουν ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ όχι μόνο είναι δυνατοί μα και απόλυτα αναγκαίοι για τα συμφέροντα της παγκόσμιας ειρήνης” (Νέος Κόσμος, 15/4/1949). 

Παρομοίως, την παραμονή της Διάσκεψης της Γενεύης το 1956, ο Μπουλγκάνιν θα δήλωνε ότι η διαφορά μεταξύ των δύο κοινωνικών συστημάτων δεν αποτελούσε εμπόδιο. Μοιάζει λοιπόν λογικό που η εφημερίδα της ΕΔΑ, η Αυγή, θα τυπωνόταν την Πρωτοχρονιά του ’56 φέροντας τον τίτλο “1955: Ο χρόνος που έθαψε τον Ψυχρό Πόλεμο”.

Αντίστοιχα, τα γενικά καθήκοντα του ΚΚΕ, το 1956, -χρονιά της αποσταλινοποίησης- περιγράφονταν ως εξής: “πανεθνική ενότητα όλων των πατριωτικών-προοδευτικών δυνάμεων της χώρας στην πάλη για μια ανεξάρτητη, δημοκρατική Ελλάδα, για την ειρήνη” (Βλ. Αυγή, 17/6/1956. Επίσης, Νέος Κόσμος, Οκτώβριος 1956, σελ. 18). Παρομοίως, η πρώτη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΕΔΑ την ίδια χρονιά θα αποφάσιζε ότι “Η αλλαγή στον τόπο μας θα είναι εθνική, δημοκρατική –όχι σοσιαλιστική. Εθνική ανεξαρτησία, απαραβίαστο της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Δυνατότητα συμμαχιών με το Κέντρο και την πατριωτική Δεξιά για την εθνική-δημοκρατική αλλαγή!”(Ι. Πασαλίδης, Αυγή, 22/7/1956).

ΚΚΕ και ΕΑΜ για Ανατολική Θράκη και Τουρκία

Εν αναμονή της Διάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων που θα καθόριζε τα μεταπολεμικά σύνορα και τις πολεμικές επανορθώσεις, την επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το ΕΑΜ απέστειλε επιστολή με την οποία γνωστοποιούσε τις εθνικές του διεκδικήσεις. Αυτές ήταν: η ένωση των Δωδεκανήσων και της Κύπρου με την Ελλάδα, η ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου και της Ανατολικής Θράκης και η εξασφάλιση των Ελληνο-Βουλγαρικών συνόρων. Από αυτές η Κύπρος κι η Ανατολική Θράκη δεν υπήρχαν στην ατζέντα διεκδικήσεων της ελληνικής κυβέρνησης αφού στρέφονταν εναντίον της Τουρκίας και της Βρετανίας, σημαντικών συμμάχων του ελληνικού κράτους στον μεταπολεμικό κόσμο. 

Η ελληνική κυβέρνηση έδινε έμφαση στα ζητήματα της Β. Ηπείρου και της επαναχάραξης των ελληνο-βουλγαρικών συνόρων που στρέφονταν εναντίον χωρών που ήδη τελούσαν υπό σοβιετική επιρροή. Αντιθέτως, σε όλη την περίοδο προπαρασκευής της Διάσκεψης Ειρήνης καθώς και κατά τη διάρκειά της, η Αριστερά έδινε έμφαση στη διεκδίκηση της Κύπρου και της Ανατολικής Θράκης χωρίς βέβαια να αποσιωπά τα υπόλοιπα αίτημα, αλλά μη αναδεικνύοντάς τα με τον ίδιο τρόπο.

Ιδεολογικά, η διεκδίκηση της Αν. Θράκης ήταν ανεξήγητη καθώς δεν υπήρχε ίχνος ελληνικού πληθυσμού εκεί από το 1922 -πέραν των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης- αλλά και κανένα αίτημα απ’ τους τελευταίους για ένωση με την Ελλάδα, όπως υπήρχε με κινηματικούς όρους στην αποικιοκρατούμενη Κύπρο. Η επιχειρηματολογία των ΕΑΜ-ΚΚΕ στηρίχτηκε στο “ιστορικό δίκαιο” των Ελλήνων στην περιοχή αυτή. Η θέση τους ήταν ότι η Αν. Θράκη είχε αφελληνιστεί βιαίως κατά το παρελθόν κι επομένως επρόκειτο για την επανόρθωση μιας ιστορικής αδικίας. Τα επιχειρήματα αυτά επενδύονταν με άλλα όπως ότι η Τουρκία αποτελούσε ένα αντιδραστικό κράτος, κολλημένο στην οπισθοδρομικότητα το οποίο είχε προδώσει τους βαλκάνιους γείτονές του παραμένοντας ουδέτερο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Ριζοσπάστης, 3 και 7/5/1946).

Προφανώς κι η διεκδίκηση της Αν. Θράκης δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ξαφνικής εθνικιστικής φρενίτιδας που κυρίευσε την ελληνική Αριστερά αλλά μέρος του γεωπολιτικού παιχνιδιού για τον έλεγχο των Στενών του Βοσπόρου (Βλ. Ελεύθερη Ελλάδα, 27/2/1946, 11 και 24/4/1946, 11 και 25/6/1946). Έτσι σε άρθρο της Ελεύθερης Ελλάδας στις 30/1/1946, γράφονταν τα εξής: “Η Ελλάδα ζωτικά ενδιαφέρεται για να εξασφαλίζονται τα Δαρδανέλια από την ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Η ασφάλεια των Στενών είναι σπουδαίας σημασίας για την Ελλάδα και για τις άλλες χώρες της Μαύρης Θάλασσας και ειδικά για τη Σοβιετική Ένωση…η τουρκική κυριαρχία σε οποιοδήποτε μέρος της Ευρώπης πρέπει να τερματισθεί”.

Η ελληνική Αριστερά πίεζε με τον τρόπο της για να ενισχύσει τη διαπραγματευτική δύναμη της ΕΣΣΔ αλλά ταυτόχρονα προσπαθούσε να κερδίσει τις εντυπώσεις του πατριωτικού χώρου στο εσωτερικό. Γι’ αυτό η άποψη ότι το ΚΚΕ σύρθηκε πίσω από τις εθνικιστικές απαιτήσεις του υπόλοιπου εαμικού χώρου για να μη διασπάσει τη συμμαχία δε φωτίζει πλήρως τα γεγονότα. Το ζήτημα της Ανατολικής Θράκης τελικά δε συμπεριλήφθηκε ποτέ στην ατζέντα της Διάσκεψης Ειρήνης. 

Μετά την τελική απόφαση για τη χάραξη των συνόρων, υπάρχουν ελάχιστες αναφορές του ζητήματος από τα έντυπα της Αριστεράς. Μόνο σε ορισμένες φάσεις του εμφυλίου πολέμου, όταν συζητιόταν η δημιουργία κοινού ελληνο-τουρκικού στρατηγείου στη Δυτική Θράκη εναντίον των ανταρτών, ο Ριζοσπάστης υπενθύμιζε αυτή την αξίωση με τίτλους όπως “βγάζει (σ.σ. η κυβέρνηση) στο σφυρί τη Δυτική Θράκη αντί να πάρουμε και την Ανατολική!” (“Ποιος ξεπουλάει την Ελλάδα”, Ριζοσπάστης, 4/10/1947).

Προβληματική υπήρξε επίσης κι η στάση της Αριστεράς έναντι της Τουρκίας. Ήταν αναμενόμενο ότι η Αριστερά θα κρατούσε μια εχθρική στάση προς το τουρκικό κράτος από τη στιγμή που το τελευταίο είχε τοποθετήσει τον εαυτό του στο δυτικό, καπιταλιστικό στρατόπεδο, υιοθετώντας μια προφανή αντι-σοβιετική στάση. Το σημαντικό γεγονός εδώ ωστόσο δεν είναι η κριτική στην Τουρκία λόγω του αντι-σοβιετικού, αντι-κομμουνιστικού της προσανατολισμού, αλλά ο τρόπος που γινόταν αυτή η κριτική. 

Αναλυτικότερα, η ελληνική Αριστερά, από το 1946, υιοθέτησε έναν αντι-τουρκικό λόγο που βασιζόταν περισσότερο στα εθνικιστικά στερεότυπα, τα συντηρητικά και αντιδραστικά αντανακλαστικά ενός μεγάλου κομματιού του ελληνικού πληθυσμού παρά σε μια ιδεολογική αντιπαράθεση με την πολιτική του τουρκικού κράτους. Ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα αποτελεί μια προκήρυξη που διένειμαν αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, ενώ Ελλάδα και Τουρκία συζητούσαν στρατιωτική συνεργασία εναντίον των ανταρτών. Εκεί διαβάζουμε:“Τίμιοι Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες. Τα ιερά κόκαλα των συναδέλφων σας που άταφα κείτονται στα πεδία των μαχών του Εσκί Σεχίρ, του Αφιόν Καραχισάρ, του Καλέ Κροτό και του Σαγγαρίου, τρίζουν μπροστά στην καινούρια ατιμία. Το τίμιο αίμα τους που θεμελίωσε το Μεγαλείο της Πατρίδας ζητάει από σας να πράξετε το καθήκον σας!” (Ελεύθερη Ελλάδα, 14/10/1947).

Για παράδειγμα, ένα σχετικό άρθρο αριστερής εφημερίδας έγραφε: “Από ότι ξέρουμε εμείς, όλη η νεότερη ελληνική ιστορία, από το μεγάλο αγώνα για την εθνική μας ανεξαρτησία μέχρι σήμερα είναι ένας θανάσιμος αγώνας ολόκληρου του ελληνικού έθνους εναντίον των Τούρκων” (Ελεύθερη Ελλάδα, 29/6/1946).

Ακόμα πιο προβληματικό ήταν το γεγονός ότι η Αριστερά συχνά δομούσε την αντι-τουρκική της πολιτική με τα ίδια χαρακτηριστικά που η Δεξιά έπραττε το ίδιο για την αντι-σλαβική της προπαγάνδα. Είναι δύσκολο σήμερα να φανταστεί κανείς μια αριστερή εφημερίδα να υποστηρίζει ότι η Τουρκία “δεν έχει πια ιστορικά καμιά θέση στην Ευρωπαϊκή ήπειρο και έχει αρκετό έδαφος στην Ασία για την ανάπτυξή της» (Ριζοσπάστης, 22/8/1947).

Του Γιώργου Μιχαηλίδη

Πηγή

Η χαραυγή συνεχίζει να υπερασπίζεται τη καταστολή

Αναδημοσιεύουμε από το blog του Νίκου Τριμικλινιώτη:

Φιλοξενώ σήμερα την απάντηση που πήρα από τον Χρ. Μ. της Χαραυγής σε επιστολή μου δημοσιεύτηκε στη Χαραυγή μαζί με το κείμενο μου που έχω ήδη αναρτήσει ((βλ. εδώ) Για το περιεχόμενο της απάντησης σε σχέση με την κριτική μου ας κρίνει ο αναγνώστης. Δεν θα δώσω συνέχεια γιατί δεν υπάρχει λόγος, αφού τα επιχειρήματα έχουν καταγραφεί. Επισημαίνω απλώς ότι η εφημερίδα άλλαξε τον τίτλς της επιστολής μου που είναι όπως τον δημοσίευσα  στο μπλογκ μου  και όχι «Κριτική στη Χαραυγή για ένα παραπολιτικό σχόλιό της…» (βλ. Χαραυγή, 20.4.2012, σελ. 38).

Στο κεντρικό ερώτημα που προβάλλουν οι υπερασπιζόμενοι της αστυνομικής βίας:"Πώς δικαιολογούν οι επικριτές της Αστυνομίας τη συμβίωση ανήλικων κοριτσιών με ενήλικες ή και μεσήλικες  στο κοινόβιο; Το κράτος και η πολιτεία δεν οφείλουν μήπως να προστατεύουν τα ανήλικα άτομα;"

Ένα μόνο θα πω:: Μήπως με την παραβίαση βασικών δικαιωμάτων και τη βία ενάντια σε ανήλικα αυτοί οι νέοι  "προστατεύονται"; Είναι ποτέ δυνάτον να πιστεύει κάποιος σε μια τέτοια εκδοχή; Μου θυμίζει το "εγώ σ' αγαπάω γι' αυτό σ' απατάω...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
 Κριτική στη «Χαραυγή» για ένα παραπολιτικό σχόλιό της...

Θεωρεί η «Χαραυγή» την αστυνομική επιχείρηση στη Νεκρή ζώνη «αποτελεσματική και αναίμακτη»;

Σε προηγούμενη παρέμβασή μου («Η Αστυνομική Βία και το Ακατονόμαστο Μίσος για τη Νεολαία: Ηθικός Πανικός, Ψέματα και Συμφέροντα», στο http://thetrim1.blogspot.com/2012/04/blog-post_12.html) αναφέρθηκα στην κατασκευή του ηθικού πανικού που αναπαράγουν τα ΜΜΕ και στους κανόνες δημοσιογραφικής δεοντολογίας που ρητά απαγορεύουν την «παραπλάνηση και πρόκληση πανικού» μέσα από την εντελώς εσφαλμένη εικόνα για την κίνηση Occupy the Buffer Zone. 

Αναφέρθηκα και στο γεγονός ότι σε αυτή τη λογική δυστυχώς παρασύρονται και δημοσιογράφοι στο χώρο της Αριστεράς, που δικαιολογούν την αστυνομική βία, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα συμφέροντα που κερδίζουν από την κατάσταση (π.χ. Γιωρκάτζης, Μονή Κύκκου και καναλάρχες).

Αναφέρομαι στο παραποπολιτικό σχόλιο του Χρ.Μ. με τίτλο «Η επαναπροσέγγιση δεν γίνεται με την κατάληψη ξένων περιουσιών» («Χαραυγή» 11.4.2012):

«Αξίζουν συγχαρητήρια στην Αστυνομία που έδρασε άμεσα και αποτελεσματικά και κυρίως αναίμακτα, απομακρύνοντας από το κτίριο που κατέλαβαν, στο κέντρο της Λευκωσίας, εκείνους του νέους -ευτυχώς λίγους- και το οποίο μετέτρεψαν σε στέκι για χρήστες ναρκωτικών ουσιών.
Φυσικά, οι νέοι που συμμετείχαν σε αυτή την κατάληψη έδωσαν άλλη εκδοχή, τονίζοντας πως με τον τρόπο τους εξυπηρετούσαν την επαναπροσέγγιση μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Η επαναπροσέγγιση όμως δεν μπορεί να γίνει με την κατάληψη και καταστροφή ξένων περιουσιών».

Διερωτώμαι τα εξής:

1. Με το παραπολιτικό σχόλιο αυτό επιχειρείται μήπως η ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση της παράνομης αστυνομικής βίας;
2. Μήπως η άρνηση ότι υπήρξε βία ή ότι δεν ήταν υπέρμετρη αλλά ελάχιστη και αναγκαία μάς λέει και για το ιδεολογικό πλαίσιο στο οποίο κινείται ο σχολιογράφος;
3. Δεν διερωτήθηκε ο δημοσιογράφος πώς είναι δυνατόν να μιλούμε για «στέκι» ναρκωτικών όταν μόνο ένα γραμμάριο κάνναβης βρέθηκε και μάλιστα στο έδαφος;
4. Γιατί δεν απαιτεί τα ίδια να γίνουν στα ”high class clubs” όπου γίνεται συστηματική χρήση κόκας κι άλλων ”up market” ναρκωτικών ουσιών από τις υψηλές τάξεις;
 5. Πραγματικά προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία τα συγχαρητήρια στην Αστυνομία γιατί δήθεν έδρασε «αποτελεσματικά και αναίμακτα»:  Η δημοσιογραφία απαιτεί να ρωτάς όλες τις πλευρές και όχι να αναπαράγεις το παραμύθι των αστυνομικών δελτίων. Πόσο μάλλον μια προοδευτική δημοσιογραφία.

Με το σχόλιο αυτό καλώ τόσο το συγκεκριμένο δημοσιογράφο, όσο τη Διεύθυνση της «Χαραυγής», της εφημερίδας της Αριστεράς, να τοποθετηθούν επί του θέματος γιατί βλέπω εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις από στελέχη του κόμματος από τα πιο πάνω.

Νίκος Τριμικλινιώτης


...Και η απάντηση της «Χ»

Με εκπλήσσει το ύφος και ο τρόπος με τον οποίο επιτίθεται στην εφημερίδα μας ο κ. Ν. Τριμικλινιώτης απ’ αφορμή ένα παραπολιτικό σχόλιο που έγραψα στις 9/11/2012  (και όχι όπως λανθασμένα γράφει στις 11/4/2012) σχετικά με τα επεισόδια σε κτίριο της Μονής Κύκκου δίπλα στην Πράσινη Γραμμή.Αυθαίρετα συμπεραίνει πως η ΧΑΡΑΥΓΗ επιχειρεί με το παραπολιτικό αυτό «ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση της παράνομης αστυνομικής βίας». 

Οι δημοσιογράφοι της ΧΑΡΑΥΓΗΣ έκαναν πολύ σωστά τη δουλειά τους και δεν απευθύνθηκαν μόνο στην Αστυνομία για να καλύψουν δημοσιογραφικά τα επεισόδια αλλά πήραν πληροφορίες και από άλλες πηγές και το ρεπορτάζ που προβάλαμε στις 8/4/2012 ήταν αντικειμενικό και πιστεύω αντικατόπτριζε την πραγματικότητα.

Η ΧΑΡΑΥΓΗ ήταν και εξακολουθεί να είναι υπέρμαχος της επαναπροσέγγισης και δεν ήταν καθόλου τυχαίο το πρωτοσέλιδό μας ρεπορτάζ της ίδιας ημέρας υπέρ της ειρηνικής συμβίωσης και της κοινής πάλης Ε/κ και Τ/κ κατά της κατοχής που εξέφραζε μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα μας ο Κεμάλ Γκιουλερτζιάν, πρόεδρος του κόμματος Ενωμένη Κύπρος.

Ο κ. Τριμικλινιώτης βέβαια δεν πρόσεξε το πρωτοσέλιδο της Κυριακής και θίχτηκε από το παραπολιτικό της Δευτέρας. Δικαίωμά του. Δεν νομίζουμε, ωστόσο, πως η επαναπροσέγγιση μπορεί να γίνεται σε στέκια τα οποία έχουν καταληφθεί παράνομα από κάποια άτομα, τα οποία επίσης παράνομα και με κινδύνους μετέφεραν ηλεκτρικό ρεύμα από διπλανά κτίρια για να ηλεκτροδοτήσουν το κατειλημμένο κτίριο. Αν, ο μη γένοιτο, συνέβαινε οποιοδήποτε δυστύχημα, ποιος θα ευθύνετο; Οι καταληψίες, η Αστυνομία η οποία δεν έδρασε έγκαιρα, ή η Κυβέρνηση, η οποία έχει μετατραπεί σε «συτζιάν του μαύρου»;

Ο κ. Τριμικλινιώτης λέει πως βρέθηκε μόνο ένα γραμμάριο κάνναβης για να συμπεράνει, τι; Πως δεν γινόταν χρήση ναρκωτικών δηλαδή; Εστω και μισό γραμμάριο δικαιολογεί πιστεύω την παρέμβαση της Αστυνομίας, η οποία ναι, ήταν αναίμακτη και κρίθηκε αναγκαία κατόπιν πολλών καταγγελιών.

Πώς δικαιολογούν οι επικριτές της Αστυνομίας τη συμβίωση ανήλικων κοριτσιών με ενήλικες ή και μεσήλικες  στο κοινόβιο; Το κράτος και η πολιτεία δεν οφείλουν μήπως να προστατεύουν τα ανήλικα άτομα;

Εγώ δεν γνωρίζω για τα high class clubs όπου γίνεται συστηματική χρήση κόκας και άλλων up market ναρκωτικών ουσιών, όπου ο κ. Τριμικλινιώτης λέει πως γίνεται από τις υψηλές τάξεις. Ο ίδιος όμως οφείλει, αν κατέχει στοιχεία, να τα καταγγείλει στην Αστυνομία, και αν δεν πάρει τα μέτρα της, τότε εμείς θα την επικρίνουμε για την ολιγωρία της.

Αυτά και δεν προτίθεμαι να συνεχίσω ένα διάλογο με τον κ. Τριμικλινιώτη, ο οποίος έχω την εντύπωση πως δεν μπήκε καν στον κόπο να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι τι γινόταν σε αυτό το κοινόβιο και κάτω από ποιες συνθήκες διαβιούσαν και ανήλικα άτομα.

Χρ. Μ.

Μάριος Λώλος: Ο κόσμος χρειάζεται μια αριστερή εναλλακτική πρόταση

«Προφητική» συνέντευξη του Μάριου Λώλου πρόεδρο της Ενωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας στο CyprusNews.eu λίγο πριν την εγκληματική επίθεση αστυνομικού εναντίον του:  «όταν κατεβαίνω να φωτογραφήσω συλλαλητήριο, παίρνω τις φωτογραφικές μου μηχανές, μαζί με το κράνος και την αντιασφυξιογόνα μάσκα. Και το κράνος το φοράω όχι γιατί φοβάμαι τις πέτρες των διαδηλωτών, γιατί από τη δική τους πλευρά φωτογραφίζω, φοβάμαι τις πέτρες που πετάνε οι αστυνομικοί».

Ο Μάριος Λώλος είναι μάχιμος φωτορεπόρτερ, με πλήθος πολεμικών αποστολών, συνδικαλιστής, γνωστός για τη μαχητικότητα του και τους αγώνες του για την προστασία και τα δικαιώματα των φωτορεπόρτερ. Η δράση του και οι φωτογραφίες του που πολλές φορές είναι αποδείξεις αστυνομικής βίας έχουν γίνει αφορμή να δέχεται απειλές για τη ζωή του εδώ και αρκετό καιρό, μέχρι που κάποιος αστυνομικός επιχείρησε δολοφονικό χτύπημα εναντίον του στο κεφάλι.  Υπέστη «εμπιεστικό κάταγμα κρανίου, θλάσεις εγκεφάλου και τραυματική υπαραχνωειδή αιμορραγία». Ο Μάριος την Παρασκευή υποβλήθηκε σε σε επιτυχή χειρουργική επέμβαση «κατά την οποία αποκαταστάθηκε το κάταγμα του κρανίου».

Οι φωτορεπόρτερ δεν στοχοποιούνται τυχαία. Οι επιθέσεις εναντίον τους στέλνουν μήνυμα για το είδος της ενημέρωσης που το σύστημα δε θέλει να υπάρχει, ώστε να κλείσουν τα αυτιά και τα μάτια της κοινωνίας. Η «εικόνα» των φωτορεπόρτερ, που στοχοποιήθηκαν έντονα όταν αρνήθηκαν να δώσουν τις φωτογραφίες τους στην Αστυνομία ώστε να χρησιμοποιηθεί για συλλήψεις εναντίον των διαδηλωτών, τρομάζουν τους ηθικούς αυτουργούς τόσο της αυτοκτονίας του Δ. Χριστούλα όσο και της επίθεσης εναντίον του Μάριου. Τρομάζουν ένα σύστημα που ζει με το αίμα των λαών.

Πριν την επίθεση εναντίον του ο Μ. Λώλος μίλησε δίνοντας την εικόνα της Αθήνας της κρίσης, των δακρυγόνων, της αστυνομικής βίας, των χιλιάδων διαδηλωτών, που ποτέ δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Αυτά που θέλουν να αποσιωπήσουν αυτοί που έδωσαν τις εντολές για την επίθεση εναντίον του. Ωστόσο άνθρωποι σαν το Μάριο δεν παραδίδουν τα όπλα.

–Ποια είναι η εικόνα της Αθήνας του 2012;

–Μαγική. Κλειστό μαγαζί, ανοιχτό μαγαζί με εκπτώσεις  που τα ξεπουλάει όλα, κλειστό μαγαζί, ανοιχτό μαγαζί που ετοιμάζεται να κλείσει. Αυτό σε σχέση με την αγορά. Σε σχέση με το Σύνταγμα, κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού, τον τσολιά δεν πρόκειται να το δεις ποτέ. Σε σχέση με την Ομόνοια, όλα τα λούμπεν στοιχεία και τους τοξικομανείς θα τους δεις εκεί.

–Οι άστεγοι είναι μόνο μετανάστες και τοξικομανείς; Πότε φτάσαμε από το «λεφτά υπάρχουν» στο «μαζί τα φάγαμε»;

–Όχι υπάρχουν και πολλοί νεοαστοί, επειδή έχασαν τα δουλειά τους και δεν μπορούν να βρουν δουλειά πουθενά και γιατί πλέον μπορείς να γίνεις άστεγος από τη μία στιγμή στην άλλη. Η κρίση άρχισε να φαίνεται πριν από ενάμιση χρόνο, κλιμακώθηκε ένα χρόνο πριν και συνεχίζει.

Ο έλληνας έχει συνειδητοποιήσει τι γίνεται. Απλά υπάρχει μία λογική «ανάθεμα» σε όλο το πολιτικό σύστημα και μιλάμε για αυτούς που πάνε έξω από τη Βουλή και μιλάνε για κρεμάλες, Γουδί και εκτελέσεις. Ο έλληνας δεν έχει βρει εναλλακτική πρόταση από την Αριστερά. Μία πρόταση που να την πιστέψει και να βγει να φωνάξει και νιώθει εγκλωβισμένος. Ο έλληνας αυτή τη στιγμή χρειάζεται να έρθει κάποιος εξ’ αριστερών και να του πει μία ρεαλιστική πρόταση. Αυτή η ιστορία θα έχει πόνο έτσι κι αλλιώς, είτε πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας είτε όχι αυτό το πράγμα θα έχει πόνο. 

Η ρεαλιστική πρόταση λοιπόν να πρέπει να εξηγεί πως ότι και να γίνει οι καλές μέρες του παρελθόντος έχουν περάσει, το ερώτημα είναι θες να έχεις μία τρόικα να σε εξαθλιώνει και να σε κάνει πολίτη πέμπτης κατηγορίας, ή θα γίνουμε μόνοι μας πολίτες πέμπτης κατηγορίας με αποτέλεσμα αφού έχουμε δώσει το μήνυμα στους κυβερνώντες που τους ρίξαμε ότι θα ορθοποδήσουμε σιγά σιγά με αξιοπρέπεια. Είτε μείνουμε στην Ευρώπη είτε φύγουμε, θα γίνουμε πολίτες πέμπτης κατηγορίες, το θέμα είναι ο πολίτης να επιλέξει σήμερα ποια λογική θα ακολουθήσει. Θα έχει τα ξένα αφεντικά πάνω από το κεφάλι του και θα τον εξαθλιώνουν συνεχώς, θα ανεχτεί το μαύρο μέτωπο, χάνοντας ότι εργασιακό δικαίωμα υπάρχει, βλεποντας τους μισθούς να μειώνονται συνεχώς φτάνοντας τα 200 – 300 ευρώ, αδήλωτα, χωρίς ασφάλιση, με συνθήκες «μαύρης εργασίας», ατομικές συμβάσεις, αυτό είναι δεδομένο.

Απλά ο Έλληνας αρνείται να μπει στην άλλη λογική, του ενδεχόμενου να ξαναδούμε τη δραχμή. Ο έλληνας έχει μάθει στην ΕΕ και ότι μπορεί να πάει στη Γαλλία χωρίς διαβατήριο, μα αύριο δε θα μπορεί να πάει έτσι κι αλλιώς, είτε έχει διαβατήριο είτε όχι.

–Δηλαδή, το δίλημμα ευρώ και μέτρα ή δραχμή και χάος είναι αβάσιμο γιατί και στα δύο στο ίδιο αποτέλεσμα καταλήγουμε. Σωστά;

–Ακριβώς. Απλά πρέπει να διαλέξεις με ποιο τρόπο θέλεις να ματώσεις. Ο έλληνας για να ματώσει και να αρχίσει να ανεβαίνει για το δικό του συμφέρον, πρέπει να αφήσει λίγο το «εγώ» και λειτουργήσει με το «εμείς». Θα πρέπει να οργανωθεί στις γειτονιές, να συμμετέχει σε δράσεις, οι γειτονιές να απλωθούν, να γίνουν σύνολο, αυτό να μεγαλώσει και ούτω καθ’ εξής.  

Εμείς τα τελευταία 30 χρόνια έχουμε χάσει τη λογική του «εμείς», όμως η λογική του «εγώ» και του «καναπέ» πρέπει να τελειώσει αν ο έλληνας θέλει να έχει μία προοπτική σε αυτή τη χώρα, Αυτό λέω και στην Ένωση Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, αν δε βάλουμε κανόνες πχ, στο πώς θα πληρωνόμαστε, στις ήδη ξεφτιλισμένες τιμές, οι εκδότες θα κάνουν ότι θέλουν.

Το σύστημα με τα μέσα που έχει λειτουργεί με τη λογική του κοινωνικού αυτοματισμού. Αυτό γίνεται από παλιά και είναι η λογική του ότι πχ για τους ιδιωτικούς υπάλληλους σε ότι συμβαίνει φταίνε οι δημόσιοι, άρα πάμε να φάμε τους δημόσιους υπάλληλους. Τώρα που και οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν εξαθλιωθεί, ο άνεργος βρίζει αυτόν που δουλεύει. Αυτός που υποαπασχολείται βρίζει αυτόν που έχει ένα κανονικό μισθό – για όσο θα τον έχει – και έτσι προχωρά η λογική του κοινωνικού αυτοματισμού.

–Ποιος ο ρόλος των ΜΜΕ, στη δημιουργία πανικού;

– Τα ΜΜΕ αναπαράγουν τη λογική του «σοκ και δέος». Παράδειγμα: πριν από κάθε μεγάλο συλλαλητήριο αυτό που «παίζουν» τα ΜΜΕ είναι ότι θα γίνει «χαμός», χιλιάδες αστυνομικοί θα είναι στο δρόμο, θα υπάρχουν μπάρες παντού κλπ. Αν περάσετε από το Σύνταγμα θα δείτε κάγκελα. Έχουν φτιάξει μια Βουλή περιφρουρούμενη και ξέρουν και οι ίδιοι ότι μια συγκέντρωση που δεν είναι οργανωμένη από τη ΓΣΕΕ, ή αλλού, που θα κατέβει κόσμος, θα μαζέψει το πολύ 200 – 300 άτομα, άρα δεν κινδυνεύουν. 

Στις συγκεντρώσεις μετά τις 12 Φλεβάρη που κάηκαν τα κτήρια, είχε 300- 400 άτομα, τα κάγκελα δίνουν μήνυμα στον κόσμο που δεν κατεβαίνει στις συγκεντρώσεις, όχι σε αυτούς που κατεβαίνουν. Το ότι η αστυνομία πετάει ασύστολα χημικά, χωρίς ιδιαίτερη πρόκληση και αδειάζει αμέσως το Σύνταγμα είναι συγκεκριμένο μήνυμα: Δεν πρέπει να είσαι εδώ. Πήγαινε σπίτι σου.

Σαφώς λοιπόν και φοβούνται τον κόσμο και για αυτό περνάνε τη λγική του «σοκ και δέος». 

Φοβούνται την κοινωνική αναταραχή και την έκρηξη. Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη – που εγώ το πιστεύω ότι θα υπάρξει καθώς η κρίση μεγαλώνει – και σε ποια κατεύθυνση θα υπάρξει.

–Μπορεί να υπάρξει  σε εθνικιστική κατεύθυνση δηλαδή;

–Μπορεί γιατί η ιστορία δείχνει ότι όσο βαθαίνει η κρίση, ο κόσμος διχάζεται σε δύο δρόμος, ο ένας είναι προς τα Αριστερά και ο άλλος προς τα Δεξιά. Τα σενάρια που αναφέρονται σε ενδεχόμενο πραξικόπημα στην Ελλάδα είναι και αυτά στη λογική του «σοκ και δέος», δηλαδή μη φωνάζετε μη διαμαρτύρεστε γιατί θα έρθει ένας νέος Παπαδόπουλος, μα τη χούντα τη ζούμε κάθε μέρα απλά δεν έχει τη μορφή του τανκ έχει τη μορφή της οικονομικής κατοχής.

–Η 12η Φεβρουαρίου είχε χαρακτηριστικά σοκ και δέους;

–Η 12η Φλεβάρη, επειδή ήμουν εκεί και φωτογράφιζα, είχε τα εξής στοιχεία: Η Αστυνομία άδειασε σε χρόνο ρεκόρ το Σύνταγμα. Εγώ προσπαθούσα να περάσω αργά το βράδυ και σαν φωτορεπόρτερ δεν μπορούσα να διασχίσω το Σύνταγμα, είχε αδειάσει. Δεύτερο στοιχείο, πολύς κόσμος συγκρουόταν με την αστυνομία σε πολλά σημεία και αυτοί δεν ήταν μόνο «μαύρο μπλοκ», δηλαδή αναρχικοί, αλλά και άλλος κόσμος. Τρίτο στοιχείο, τα καμένα κτήρια, που εγώ που ήμουν στο δρόμο δεν είδα ποιοι τα κάψανε.

Οργή υπήρχε τη 12η Φλεβάρη, αλλά διαφορετική από το Δεκέμβρη του 2008 –στην δολοφονία Γρηγορόπουλου. Το 2008 κατέβηκαν μόνο οι μαθητές και οι φοιτητές στους δρόμους, είχε πανελλαδικά στοιχεί αυτή η εξέγερση αλλά  δε συμμετείχε το εργατικό κίνημα, με αποτέλεσμα αυτό να ξεφουσκώσει. Σήμερα όμως δεν κατεβαίνουν οι μαθητές, κατεβαίνει καθένας. Η νεολαία φαίνεται ότι δεν το στηρίζει τόσο γιατί από τη στιγμή που ήρθε η τρόικα στην Ελλάδα έχουμε δύο οριακά σημεία, τις δολοφονίες στην τράπεζα της Μαρφίν, το πώς κάηκαν οι εργαζόμενοι εκεί και πώς αυτό πέρασε μέσα από τα ΜΜΕ. Κανείς δε μίλησε όταν κάηκαν αυτοί οι άνθρωποι για το Βγενόπουλο και γιατί τους κρατούσε εκεί μέσα. Υπήρχε περίπτωση όταν περνούσε η πορεία να μπει κανείς να κάνει συναλλαγή στο ταμείο; Απολύτως καμία. Τι πυρασφάλεια είχε αυτό το κτήριο; Οι άλλες τράπεζες που κατεβάζουν ρολά τι είναι;

Μετά από αυτό το κίνημα πάγωσε, γιατί είχαμε νεκρούς, χάθηκαν ανθρώπινες ζωές και αξιοποιήθηκαν από τα ΜΜΕ και την τρόικα. Το κίνημα κοιμήθηκε για ένα χρόνο, δημιουργήθηκε ένα κίνημα το καλοκαίρι με τους Αγανακτισμένους, πήρε κάποια πολιτικά χαρακτηριστικά στην πλατεία κάτω από το Σύνταγμα, τελειώνει με τα μπάνια του λαού και τώρα δημιουργείται ένα νέο κίνημα που καίει τράπεζες, καίει νεοκλασσικά κτήρια και εγώ αφήνω πολλά ερωτηματικά για το ποιοι τα κάψανε αυτά. 

Μπορώ να καταλάβω ότι είναι στη λογική του αναρχικού χώρου να κάψει μία τράπεζα, όχι όμως να κάψει ένα μαγαζί και να το λεηλατήσει. Ούτε να λες «δώσε μου τα λεφτά να μη στο κάψω», κάτι που δεν ακούστηκε μόνο από ένα ή δύο περιπτώσεις, αλλά από πολύ κόσμο, άρα είχε μία βάση. Επίσης στη λογική του αναρχικού χώρου δεν είναι να κάψει το Αττικό σινεμά. Αυτό είναι στη λογική του παρακράτους. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση μέσα από τα ΜΜΕ ότι καίγεται η Αθήνα, ότι οι διαδηλωτές είναι κάφροι και λέει στον κόσμο μην κατέβεις γιατί θα κινδυνεύσει η σωματική σου ακεραιότητα, ενώ παράλληλα δε μιλά κανένας για τους χιλιάδες κόσμου που είχαν κατέβει.

Στο Διασωματειακό – ένα όργανο που συμμετέχουν όλες οι Ενώσεις των εργαζομένων στα ΜΜΕ, αφού στην Ελλάδα ακόμα δεν υπάρχει Συνδικάτο Τύπου – υπήρχε η λογική να μην απεργούμε με τους άλλους εργαζόμενους, να είναι ανοιχτή η ενημέρωση για τις απεργιακές κινητοποιήσεις, ποια Ενημέρωση αφήσαμε ανοιχτή στις 12 Φλεβάρη; Την Ενημέρωση του ότι καίγεται η Βιβλιοθήκη και ιστορικά συγγράματα; 

Η άποψη των φωτορεπόρτερ είναι λοιπόν ότι πρέπει και οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να απεργούν μαζί με τους εργαζόμενους γιατί και εμείς εργαζόμενοι είμαστε και ο κλάδος των ΜΜΕ ήταν ο πρώτο κλάδος που χτυπήθηκε, για να υπάρχει τρομοκρατία, για να φτιάξουν εύκολα «παπαγαλάκια» για να γίνουν απολύσεις, μειώσεις μισθών. Για  να φτιαχτεί τελικά ένας στρατός που γράφει με ότι χέρι θέλεις. Ένας στρατός που είναι προσκυνημένοι και παραμένουν στα μαγαζιά και συνεχίζουν να δουλεύουν. Από τη στιγμή που είμαστε εργαζόμενοι λοιπόν και μάλιστα σκληρά πληττόμενοι από την κρίση, απεργούμε μαζί με τους εργαζόμενους ΑΛΛΑ δε βάζουμε μαύρο στην ενημέρωση.  Βγάζουμε εμείς την ενημέρωση, με απεργιακή εφημερίδα, η ΕΣΗΕΑ έχει πολλά χρήματα και αυτό μπορεί να γίνει.

Πλέον το σύνθημα «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» ακούγεται από όλο τον κόσμο , όλων των πολιτικών αποχρώσεων, αλλά δεν είναι σωστό να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι όλους τους δημοσιογράφους γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί συνάδελφοι μας που κάνουν σωστά τη δουλειάς τους, πολλοί που πιέζονται για ατομικές συμβάσεις, απολύονται και υπάρχουν φυσικά και οι προσκυνημένοι των αφεντικών. Δεν είμαστε όμως όλοι ίδιοι.

–Ως ανταποκριτής θεωρείς ότι η Ελλάδα είναι πρώτο θέμα και πώς την αντιμετωπίζουν τα ξένα ΜΜΕ;

–Η Ελλάδα είναι πρώτο θέμα. Τα ΜΜΕ του εξωτερικού είναι όπως και στο εσωτερικό, υπάρχουν αυτοί που μας δείχνουν τεμπέληδες και απατεώνες και αυτοί που δείχνουν πραγματικά τι συμβαίνει στην Ελλάδα, ότι ο κόσμος πεινάει, εξαθλιώνεται, διαλύονται τα ταμεία. Αύριο δε θα υπάρχει μέλλον, όχι για να πάρει κανείς σύνταξη, αλλά ούτε να πάει κάποιος στο νοσοκομείο.

Είναι τυχαίο που τόσο από το εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό στοχοποιείται η Αριστερά; Θυμίζει εποχές του Εμφυλίου. Η Αριστερά έχει κάνει τεράστια λάθη στην περίοδο της κρίσης, έχει κάνει και καλά. Η Αριστερά όμως δε φταίει για την κρίση. Δεν κυβέρνησε ποτέ. Άλλωστε η Αριστερά για να κυβερνήσει πρέπει να κάνει επανάσταση, κοινοβουλευτικά δεν μπορεί να εφαρμόσει την ιδεολογία της.

Για την κρίση φταίει τα καπιταλιστικό σύστημα. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι κομμάτια του καπιταλιστικού συστήματος. Απλά ο καπιταλισμός για μία μεγάλη περίοδο δημιουργεί μεσαία τάξη και μετά κάνει κύκλο και την εξαφανίζει, την κάνει προλεταριάτο και το προλεταριάτο το υποβιβάζει σε λούμπεν προλεταριάτο. Αυτό είναι ο κύκλος του καπιταλισμού που βιώνει τη δικιά του κρίση. Όταν ο καπιταλισμός είχε κέρδη που ήταν δικά του, τώρα που έχει ζημιές από τις δικές του λανθασμένες λογικές  ζητάει να τις πληρώσουν οι εργαζόμενοι. 

Η Ελλάδα είναι ένα πανευρωπαϊκό πείραμα το οποίο λέει ότι το κοινωνικό κράτος που είναι κατάκτηση των λαών με ιστορία, αίμα και αγώνες, πρέπει να τελειώσει. Αυτοί χρηματοδοτούν τις τράπεζες και διαλύουν τον κοινωνικό ιστό. Όπου πηγαίνει το ΔΝΤ, διαλύονται οι κοινωνικές παροχές.

Είναι τυχαίο ότι ανακαλύψαμε πετρέλαιο στο Αιγαίο, μετά την κρίση και μετά την έλευση του ΔΝΤ; Προ ΔΝΤ δεν είχαμε πετρέλαιο.

–Στις εκλογές θα έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση;

–Πιστεύω ότι το σχέδιο τους είναι να πάμε σε εκλογές γιατί η ΝΔ πέφτει σε ποσοστά, οπότε δε συμφέρει περάσει το νέο μνημόνιο του Ιούνη με υπηρεσιακή κυβέρνηση. Μία κυβέρνηση η οποία δεν είναι νόμιμη. Δεν έχει ψηφιστεί ο Παπαδήμος. Θέλουν μία νωπή εντολή. Μετά τις εκλογές θεωρώ ότι θα υπάρξει το γνωστό σενάριο του παζαριού για το αν θα συμφωνήσουν για κυβέρνηση, τα κανάλια θα παίξουν, όπως και όταν ορίστηκε η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, προκειμένου να παρουσιαστεί ως η μόνη λύση. Το ίδιο θα γίνει και στις εκλογές, όπως τότε. Θα υπάρξουν δύο βδομάδες ακυβερνησίας, τα κανάλια θα παίξουν το ρόλο τους και θα βγει μία κυβέρνηση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα περάσει το Μνημόνιο 3.

Ο κόσμος θα βγει ξανά στο δρόμο, όσο βαθαίνει η κρίση, όσο το ζωνάρι σφίγγει, όσο χάνει τις δουλειές του. Η αυτοκτονία του 77χρονου, Δημήτρη Χριστούλα, στο Σύνταγμα ήταν δολοφονία. Μία βαθύτατα πολιτική πράξη. Ο άνθρωπος αυτός επέλεξε να αυτοκτονήσει μπροστά στο σύμβολο της Δημοκρατίας που είναι η Βουλή. Όσο ο κόσμος χάνει την αξιοπρέπεια του θα βγαίνει στο δρόμο δεν έχει άλλη επιλογή.

Είμαστε σε πόλεμο. Έχουμε μία ιδιότυπη χούντα, με μία κυβέρνηση που πανηγυρίζει για το PSI, μία προηγούμενη κυβέρνηση που έλεγε δε θα πάμε στο ΔΝΤ, έχοντας συναντηθεί πριν με το ΔΝΤ, που είχε σίγουρα υπόψη της την έκθεση Προβόπουλου, όπως και η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά παρ’ όλα αυτά «λεφτά υπήρχαν».

Για αυτό ο κόσμος έχει οργή. Το θέμα είναι αυτή η οργή να έχει ένα πολιτικό πλαίσιο, γιατί άντε και μπήκες στο Σύνταγμα και τα έκανες λίμπα, η επόμενη μέρα ποια θα είναι; Ο κόσμος πρέπει να μπει συγκρουσιακά με μία πολιτική λογική και αυτή τη λογική μόνο η Αριστερά μπορεί να τη δώσει. Η διαφορά μεταξύ της Αριστερά και της Δεξιάς είναι ότι η εθνικιστική  δεξιά μιλάει για Κράτος, ενώ η Αριστερά μιλάει για Τάξη. Η Αριστερά μιλάει για ταξικό αγώνα εργατών εναντίον καπιταλιστών, ενώ η Δεξιά μπορεί να χρησιμοποιήσει συνθήματα της Αριστεράς, αλλά σε εθνικιστική λογική. Τι ζητάς δηλαδή, μία Ελλάδα καθαρή από μετανάστες, καθαρή φυλή ή μία καινούρια χώρα συνδεδεμένη με τα εργατικά κινήματα ανά τον κόσμο;

–Η Αθήνα πλέον δεν έχει μεγάλες διαφορές από εμπόλεμη ζώνη…

–Σαφέστατα δεν έχει. Εγώ όταν κατεβαίνω να φωτογραφήσω συλλαλητήριο, παίρνω τις φωτογραφικές μου μηχανές, μαζί με το κράνος και την αντιασφυξιογόνα μάσκα. Και το κράνος το φοράω όχι γιατί φοβάμαι τις πέτρες των διαδηλωτών, γιατί από τη δική τους πλευρά φωτογραφίζω, φοβάμαι τις πέτρες που πετάνε οι αστυνομικοί.

–Αυτός ο πόλεμος θα τελειώσει με αίμα στο δρόμο, ή με ένα λαό ταπεινωμένο;

–Δεν ξέρω ειλικρινά. Εγώ θέλω να πιστεύω ότι ο κόσμος κάποια στιγμή θα βγει στο δρόμο και θα πει μέχρι εδώ. Το μέχρι εδώ έχει πολύ κουβέντα πώς θα ειπωθεί και ποια θα είναι η επόμενη μέρα, όπως είπαμε πριν. Τώρα αν θα χρειαστεί να περάσει μία «Επταετία» για να ξεσηκωθεί ο κόσμος θα δείξει, αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι όπου πάει το ΔΝΤ ο λαός ξεσηκώνεται, πχ Αργεντινή.  

Στο εξωτερικό τα εργατικά κινήματα περιμένουν από τον ελληνικό λαό να δείξει το δρόμο, λόγω ιστορίας, αλλά όταν το ζεις από μέσα, αναρωτιέσαι πώς πραγματικά είναι αυτός ο λαός και δεν ξεσηκώνεται. Τι άλλο πρέπει να του κάνουν για να πει μέχρι εδώ; Στην Ελλάδα την τελευταία διετία δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Αν ο Ελληνας καταλάβει ότι η κατάσταση θα παρασύρει και τον ίδιο όσο και αν προσκυνά το καλό αφεντικό θα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα.

Δέκα μύθοι για τον καπιταλισμό

Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού έχει εξαντληθεί. Οι καρχαρίες, μη θέλοντας να χάσουν τα κέρδη τους, ρίχνουν όλο το βάρος της κρίσης στους ώμους των φτωχών, και των συνταξιούχων. Το φάντασμα μιας «ευρωπαϊκής άνοιξης» πλανάται πάνω από την Ευρώπη.

Υπάρχει μια άποψη, που θέλει τους λαούς να έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν. Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα. Οι λαοί παραπλανώνται από την προπαγάνδα, και οι απόψεις τους χειραγωγούνται και διαμορφώνονται κατά το δοκούν.

Τα ψέματα αποτελούν ένα σύγχρονο όπλο μαζικής καταστροφής και καταπίεσης. Είναι εξίσου αποτελεσματικά με τον πόλεμο. Πολλές φορές αλληλοσυμπληρώνονται. Αποτελούν μεθόδους εκλογικής επιτυχίας, και καταστροφής όσων κρατών δεν συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις.

Η ιδεολογία του καπιταλισμού αποτελεί ένα μείγμα μισών αληθειών που επαναλαμβάνονται συνεχώς, μέχρι που στο τέλος αποτελούν μη αμφισβητήσιμο αξίωμα. Ο καπιταλισμός παρουσιάζεται ως αξιόπιστο σύστημα, που κερδίζει την υποστήριξη των μαζών. Οι μύθοι του διαδίδονται κυρίως μέσω των ΜΜΕ, του σχολείου, της οικογένειας, της εκκλησίας, κλπ. Ιδού μερικοί από αυτούς:

1-Στον καπιταλισμό, όσοι εργάζονται σκληρά, μπορούν να πλουτίσουν.

Το σύστημα, λένε,  δίνει την ευκαιρία στους σκληρά εργαζόμενους να πετύχουν. Αν όχι, τότε φταίνε οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, οι πιθανότητες να πλουτίσει κάποιος είναι οι ίδιες με το να κερδίσει το λόττο. Ο πλούτος  (με κάποιες εξαιρέσεις) δεν είναι αποτέλεσμα σκληρής εργασίας, αλλά απάτης και έλλειψης ανθρωπιάς από όσους διαθέτουν δύναμη και εξουσία.

Η επιτυχία μέσω της δουλειάς είναι ένας μύθος που τον στηρίζουν κυρίως όσοι επωφελούνται από το ισχύον σύστημα. Η προτεσταντική εκκλησία συμβάλλει τα μέγιστα στη διατήρηση του συγκεκριμένου μύθου.

2-Ο καπιταλισμός δημιουργεί πλούτο και ευμάρεια για όλους.

Ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας μικρής μειοψηφίας, και αργά ή γρήγορα θα αναδιανεμηθεί σε όλους. Αυτό υποστηρίζουν όσοι δεν θέλουν να αμφισβητηθεί το σύστημα. Όμως, ακόμη και ο Μαρξ είχε πει πως ο τελικός σκοπός δεν είναι η αναδιανομή του πλούτου, αλλά η συσσώρευσή του στα χέρια λίγων.

Αυτό έχει αποδειχθεί τις τελευταίες δεκαετίες από την τρομακτική ανισότητα που προκάλεσε ο νεοφιλελευθερισμός. Όμως, σαν μύθος, συνεχίζει να κυριαρχεί, ειδικά στη περίοδο του κοινωνικού κράτους που επικράτησε μετά τον Β`ΠΠ και που είχε ως σκοπό την εξουδετέρωση των σοσιαλιστικών κρατών.

3-Όλοι είμαστε στην ίδια βάρκα

Στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν τάξεις, και άρα η ευθύνη για τις κρίσεις και τις αποτυχίες βαρύνει όλους μας, άρα όλοι πρέπει να πληρώσουμε. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να δημιουργηθούν ενοχικά σύνδρομα στους εργαζομένους, επιτρέποντας στους κεφαλαιοκράτες να αυξάνουν τα κέρδη τους, ρίχνοντας το κόστος στις πλάτες των λαών.

Στη πραγματικότητα, το όποιο φταίξιμο οφείλεται στους δισεκατομμυριούχους, και στις ελίτ, που σε αγαστή συνεργασία με τις κυβερνήσεις, απολαμβάνουν φορολογικές ελαφρύνσεις, κερδοσκοπούν, και έχουν στήσει ένα πελατειακό σύστημα που τους συμφέρει. Πρόκειται δηλαδή για έναν μύθο που καλλιεργείται από τις ελίτ, ώστε να αποφύγουν την οποιαδήποτε ευθύνη, και να πείθουν τους λαούς ότι αυτοί είναι υπεύθυνοι, και ότι αυτοί θα πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη του συστήματος.

4-Καπιταλισμός σημαίνει ελευθερία

Σίγουρα υπάρχει ελευθερία στη λήψη αποφάσεων, κλπ αλλά μόνο για λίγους. Υπάρχουν κάποιοι στενοί κύκλοι που αποφασίζουν εν κρυπτώ, Πρόκειται για διεθνείς τραπεζίτες, επιχειρηματίες, πολυεθνικές, κ.ά. που αποφασίζουν στρατηγικά και μακροοικονομικά.

Η αγορά δεν αυτορυθμίζεται, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι, και απλά χειραγωγείται. Πρόκειται για έναν μύθο που θέλει να δικαιολογήσει την παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα μη καπιταλιστικών χωρών, τα οποία υποτίθεται ότι στερούνται ελευθεριών, και έχουν μόνο κανόνες.

5-Καπιταλισμός σημαίνει δημοκρατία

Ένας μύθος που αποσκοπεί στην αποφυγή συζήτησης για άλλα πολιτικά και κοινωνικά μοντέλα. Κάθε άλλο σύστημα θεωρείται δικτατορία. Στην πραγματικότητα όμως, το καπιταλιστικό σύστημα σημαίνει ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Η καπιταλιστική δημοκρατία είναι μια μεταμφιεσμένη δικτατορία, και οι όποιες μεταρρυθμίσεις απλά εμποδίζουν την πρόοδο.

6-Οι εκλογές σημαίνουν δημοκρατία

Στην πραγματικότητα οι εκλογές αποτελούν μια τυπική μόνο διαδικασία. Τις κερδίζουν πάντα οι εκπρόσωποι της μπουρζουά μειοψηφίας.

7-Η εναλλαγή κομμάτων σημαίνει και εναλλακτικές επιλογές.

Τα αστικά κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, υποτίθεται ότι έχουν και εναλλακτικές πολιτικές πλατφόρμες. Ο σκοπός όμως είναι η διαιώνιση του καπιταλιστικού συστήματος, μέσω της ψευδαίσθησης των εκλογών. Ο πολυκομματικός κοινοβουλευτισμός είναι στην ουσία μονοκομματικός. Πρόκειται απλά για διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας πολιτικής δύναμης. Οι λαοί πάντα επιλέγουν έναν παράγοντα του συστήματος, πείθοντας τους εαυτούς τους ότι επιλέγουν κάτι διαφορετικό. Ο μύθος ότι τα αστικά κόμματα διαφέρουν σε πολιτική πλατφόρμα παραμένει ισχυρός και συντελεί στην συνεχιζόμενη επικράτηση του καπιταλισμού.

8-Ο εκλεγμένος πολιτικός εκπροσωπεί τον λαό, άρα μπορεί να αποφασίζει εκ μέρους του.

Πρόκειται για μύθο που έχει σκοπό να ταΐσει υποσχέσεις στον λαό, οι οποίες δεν τηρούνται, και στη συνέχεια να τον «σκεπάσει» με διάφορα αντιλαϊκά μέτρα. Σπάνια οι πολιτικοί εφαρμόζουν στη πράξη όλα όσα υποσχέθηκαν προεκλογικά. Αυτή η παραποίηση της δημοκρατίας οδηγεί πολλούς στην αποχή από τις εκλογές, και συντελεί στην περαιτέρω διάβρωση της έννοιας της δημοκρατίας.

9-Δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις απέναντι στον καπιταλισμό

Πρόκειται, λένε, για ένα ατελές μεν σύστημα, αλλά το μόνο κατάλληλο. Ο σκοπός αυτού του μύθου είναι να περιορίσει την μελέτη και την προσπάθεια εφαρμογής εναλλακτικών οικονομικών και πολιτικών μοντέλων. Να τρομάξει τους λαούς, έτσι ώστε να μην ψάχνουν διαφορετικές λύσεις.

10-Η εξοικονόμηση πόρων γεννά πλούτο

Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, η οικονομική κρίση οφείλεται στα προνόμια των εργαζομένων. Αν αυτά εκλείψουν, θα υπάρχει εξοικονόμηση χρημάτων, και το κράτος θα είναι πλούσιο.

Ο σκοπός είναι να πέσουν τα βάρη της κρίσης χρέους στους ώμους του δημοσίου τομέα, των φορολογουμένων και ειδικά των συνταξιούχων.

Ένας άλλος σκοπός αυτού του μύθου, είναι να αποδεχτεί ο λαός την εξαθλίωση, πείθοντάς τον ότι είναι κάτι το προσωρινό. Παράλληλα, διευκολύνει την ιδιωτικοποίηση του δημοσίου τομέα.

Πηγή

Καταγγελία στη Αρχή Ραδιοτηλεόρασης για Παραβιάσεις των κωδίκων ραδιοτηλεόρασης και αρχών δημοσιογραφικής δεοντολογίας από ΜΜΕ στην κάλυψη και συζήτηση της επιχείρησης της αστυνομίας σε κτίριο που γειτνιάζει τη «νεκρή ζώνη»

Αρχή Ραδιοτηλεόρασης

ΘΕΜΑ: Παραβιάσεις των κωδίκων ραδιοτηλεόρασης και αρχών δημοσιογραφικής δεοντολογίας από ΜΜΕ στην κάλυψη και συζήτησης της επιχείρησης της αστυνομίας σε κτίριο που γειτνιάζει τη «νεκρή ζώνη»

 17.4.2012

Αξιότιμοι κύριοι

Με την παρούσα καταγγέλλω τα τηλεοπτικά  κανάλια για μονόπλευρη, παραπλανητική και καθόλα απαράδεκτη κάλυψη, παρουσίαση και συζήτηση της αστυνομικής επιχείρησης της Παρασκευής βράδυ 6 Απριλίου, ώρα 10.30, όταν ισχυρή και πάνοπλη αστυνομική δύναμη (ΥΚΑΝ και ΜΜΑΔ) εισέβαλε στο κτίριο με χρήση της απειλής αυτόματα όπλων που σημάδευαν άοπλους δεκαεξάρηδες και άλλους πολίτες. 

 Ενώ καταγγέλθηκαν στον τύπο σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Σύνταγμα, Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, περί των Δικαιωμάτων Προσώπων που Συλλαμβάνονται και Τελούν υπό Κράτηση Νόμος του 2005, Ποινικός κώδικας και περί ποινικής δικονομίας νόμος) και καταγγέλθηκε ότι η όλη επιχείρηση ήταν εξ αρχής παράνομη και στερούμενη νομιμότητας, τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια ουδέποτε παρουσίασαν αυτές τις καταγγελίες. 

Κι ενώ αστυνομικοί εκπρόσωποι καλέστηκαν να παρουσιάσουν τί συνέβηκε και γιατί, ουδέποτε  κάλεσαν οποιονδήποτε που εκπροσωπεί τα άτομα τα οποία θεωρούν ότι υπήρξαν θύματα αστυνομικής βίας, τα οποία καταγγέλλουν  ότι ουδέποτε παρουσιάστηκε ένταλμα, ούτε είπαν στους συλληφθέντες γιατί συνελήφθηκαν, ούτε υπήρχε εύλογος υποψία για αυτόφωρο αδίκημα και ότι η σύλληψη και κράτηση ήταν παράνομη. 

Καταγγέλλω παραβίαση των Κανονισμών της Ραδιοτηλεόρασης που ρητά απαγορεύουν την «παραπλάνηση και πρόκληση πανικού» [βλ. άρθρα 36(3)] και «τη χρήση της γλώσσας με τρόπο που μπορεί να θίξει τις ευαισθησίες θρησκευτικών, φυλετικών, πολιτικών ή άλλων κοινωνικών ομάδων»[25(3)(α)].

Ενδεικτικά ο Γιαννάκης Νικολάου σε εκπομπή στο ΡΙΚ που φιλοξενούσε την υπουργό Εσωτερικών, προέβαλε εντελώς εσφαλμένη εικόνα για την κίνηση Occupy the Buffer Zone και χωρίς διερεύνηση  επικρότησε  την Αστυνομία για το περιστατικό. 

 Επίσης ενδεικτικά ο ΑΝΤΕΝΝΑ (Σάββατο 6.4.2012) κατά παραβίαση των κανονισμών ραδιοτηλεόρασης  έκανε μονόπλευρη και μη αντικειμενική παρουσίαση του θέματος όταν  φιλοξένησε τον Αστυνομικό Διευθυντή Λευκωσίας Κύπρο Μιχαηλίδη. 

Ο αστυνόμος δικαιολόγησε την αστυνομική βία με τον γνωστό τρόπο ότι δήθεν εξασφαλίστηκε ένταλμα και ότι «αποδείχτηκε ότι γινόταν χρήση ναρκωτικών ουσιών». Ουδέποτε τέθηκε από την παρουσιάστρια η αντίθετη άποψη ή οι καταγγελίες των συλληφθέντων. Επίσης η παρουσιάστρια/δημοσιογράφος προέβαλλε σκανδαλοθηρικούς ισχυρισμούς χωρίς διερεύνηση ή τεκμηρίωση από ποια πηγή πήρε την σχετική πληροφόρηση, ρωτά το αστυνόμο:

-«Ευσταθούν οι πληροφορίες ότι ο χώρος μετατράπηκε σε κοινόβιο»;

Για να λάβει την εξής απάντηση:

-«Ακριβώς, ότι ο όλος χώρος χρησιμοποιήθηκε από όλα αυτά, και τα νεαρά άτομα, αντιλαμβάνεστε να υπάρχουν δεκαεξάχρονα κορίτσια, δεκαεξάχρονα αγόρια με πενηντάχρονους, τριανταοκτάχρονους, σαραντάχρονους, αντιλαμβάνεστε την κατάσταση…»

Εδώ η παρουσιάστριας με σκανδαλοθηρικό τρόπο παρουσιάζει μια εικόνα που σκοπό ή αποτέλεσμα έχει να προκαλέσει ηθικό πανικό:

-«Ακούμε όμως για ακατονόμαστες πράξεις, κ. Μιχαηλίδη!».

Και επιβεβαιώνει ο αστυνόμος:

-«Δεν μπορώ να πω αυτά τα πράγματα, εξάλλου είναι κάτι που διερευνούμε, αλλά σίγουρα αντιλαμβάνεστε τι μπορεί να συμβεί όταν 16χρονα κορίτσια μπορούν να διαμένουν μαζί με τους υπόλοιπους σε έναν, όπως τον χαρακτηρίσατε, κοινόβιο χώρο».

Στην ίδια λογική δυστυχώς παρασύρθηκαν οι δημοσιογράφοι σχεδόν όλων των καναλιών, οι οποίοι που χωρίς διερεύνηση, χωρίς να ακούσουν ή να παρουσιάσουν την άλλη πλευρά δικαιολογούν την αστυνομική βία, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα συμφέροντα που κερδίζουν από την κατάσταση.

Καταγγέλλω την προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ηθικού πανικού, διαστρέβλωσης και υπερβολής από τα κανάλια για να δικαιολογηθεί η πρόσφατη αστυνομική καταστολή, βία και αυθαιρεσία. Αυτή κατασκευάστηκε μέσα από την χρήση τα εξής στοιχεία:

 1. Σεξ, κοινόβια, ναρκωτικά- έγκλημα- από «χασικλήδες της Φανερωμένης».

2. Επαναπροσέγγιση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Ο κοινωνιολόγος Stanley Cohen στο κλασσικό βιβλίο του Folk Devils and Moral Panics» ανέλυσε τις διαδικασίες κατασκευής ηθικού πανικού, κατά τις οποίες επικρατεί αναστάτωση και προβληματισμός: Μία κατάσταση, ένα επεισόδιο, ένα πρόσωπο ή μια κοινωνική απεικονίζονται ως απειλή για την κοινωνία, τις αξίες και τα συμφέροντα. 

Η «φύση» των ατόμων που ενοχοποιούνται απεικονίζονται με συγκεκριμένο, στερεοτυπικό τρόπο από τα ΜΜΕ και τους όποιους αυτόκλητους «σωτήρες» και «προστάτες» των ηθικών αξιών της κοινωνίας. Διάφοροι «ειδικοί» επεμβαίνουν επί τους θέματος, διατυπώνουν εκτιμήσεις προτείνοντας για τις εναλλακτικές λύσεις που θα οδηγούν ασφαλώς στην «τιμωρία» των «ενόχων», δηλ. των αποδιοπομπαίων τράγων. 

Ο ηθικός πανικός βασίζεται στη λανθασμένη και υπερβολική αντίληψη ότι η συμπεριφορά συγκεκριμένων μελών της κοινωνίας που θεωρείται «αποκλίνουσα» (π.χ. μειονότητες ή νεανικές υποκουλτούρες) θεωρείται τόσο προβληματική και τόσο επικίνδυνη για τη κοινωνία που επιβάλλει την άμεση τιμωρία των ενόχων και αποκατάσταση της ζημιάς και τάξης. Ο πανικός εκφράζει συναισθήματα έντασης όπως φόβος, τρόμος, ανησυχία, μίσος, εχθρότητα και η αίσθηση ότι απειλούνται οι ηθικοί κανόνες, επομένως κινδυνεύει να καταρρεύσει η κοινωνική τάξη πραγμάτων.

 Τα ΜΜΕ φρόντισαν να ενοχοποιήσουν τις διακοινοτικές σχέσεις ως ύποπτες: Φρόντισαν να «φορτώσουν» ποινικά σε ένα Ε/κ και ένα Τ/κ το γραμμάριο κάνναβης που ανεβρέθηκε υποτίθεται στο έδαφος. Επίσης τα ΜΜΕ ενοχοποίησαν χωρίς δίκη τις νεολαιίστικες εκφάνσεις αυτονομίας, εξ ου οι αναφορές σε «ακατονόμαστες πράξεις, σεξ, έγκλημα και ναρκωτικά». Παραβίασαν την αρχή του τεκμηρίου της αθωότητας

Είναι προφανές λοιπόν γιατί εξάπτονται οι φαντασιώσεις όταν ακούνε τέτοια σκανδαλοθηρικά: Ναρκωτικές ουσίες, κοινόβια, ακατονόμαστες πράξεις, 50χρονους και 16χρονες, ανάβουν τις φαντασιώσεις. Τα ίδια δυστυχώς λένε σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις.

Έτσι επιχειρείται η ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική νομιμοποίηση της παράνομης αστυνομικής βίας: Είτε αρνούνται ότι υπήρξε βία, είτε ότι δεν ήταν υπέρμετρη αλλά ελάχιστη και αναγκαία. Σ’ αυτή την παγίδα πέφτουν οι δημοσιογράφοι που κάνουν λόγο για «στέκι για χρήστες ναρκωτικών ουσιών», αναπαράγοντας, άκριτα και χωρίς επαρκή διερεύνηση, τα Αστυνομικά Δελτία.

-        Δεν διερωτούνται πώς είναι δυνατόν να μιλούμε για «στέκι» ναρκωτικών όταν μόνο ένα γραμμάριο κάνναβης βρέθηκε και μάλιστα στο έδαφος;

-        Γιατί δεν ζητούν να κάνει τα ίδια στα high class clubs όπου γίνεται συστηματική χρήση κόκας κι άλλων up market ουσιών από τις υψηλές τάξεις;

-        Προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία τα «συγχαρητήρια στην αστυνομία» γιατί δήθεν έδρασε «αποτελεσματικά και αναίμακτα»: Η δημοσιογραφία απαιτεί να ρωτάς όλες τις πλευρές και όχι να αναπαράγεις το παραμύθι των αστυνομικών δελτίων.

Κατά καιρούς τα ΜΜΕ έχουν απεικονίσει με σκανδαλοθηρικό και στρεβλωτικό τρόπο τα πάντα. ΜΜΕ αναφέρονται σε «εξαρχειοποίηση» της πλατείας Φανερωμένης ή για «φόβο και αναρχία στην εντός των τειχών Λευκωσία» ή για «αλλοδαπούς που τρομοκρατούν περιοχή». Το δε κίνημα «Occupy the Buffer Zone» που είναι μέρος ενός παγκόσμιου αντι-συστημικού κινήματος με τις δικές του τοπικές ιδιαιτερότητες απεικονίζεται με στρεβλωτικό τρόπο. 

 Δεν έχουν σχέση με την καθημερινότητα της περιοχής τα όσα απεικονίζονται στα ΜΜΕ. Χαρακτηριστικό της κάλυψης είναι η υπερβολή, η υπερδιόγκωση και η σκανδαλοθηρική-φοβική προσέγγιση που φτάνει στα όρια της παραποίησης της πραγματικότητας. Διερωτάται κανείς αν μιλούμε για την ίδια πολυσύχναστη πλατεία ή πόλη. Είναι μια ελκυστική και όμορφη περιοχή που μετά χαράς παίρνουμε τα παιδιά μας, τους φίλους μας για αναψυχή.

 Παρακαλώ όπως η Αρχή Ραδιοτηλεόρασης διερευνήσει την κάλυψη και συζήτηση στα κανάλια  έτσι ώστε οι θεσμοί να

-        να διαφυλάξουν τα δικαιώματα των πολιτών, που θεωρούνται αθώοι μέχρι της αποδείξεως του αντιθέτου

-        Να προστατευτούν τα κινήματα και οι διάφορες κοινωνικές ομάδες από τη λοιδορία και τα κοινωνικά στερεότυπα που ους καθιστούν έτσι στόχους επιθέσεων, υποτίμηση και αδίκως υπεύθυνους για τα κακώς έχοντα στη κοινωνία, που καλλιεργεί πιθανούς ηθικούς πανικούς.

-        να δημιουργήσουν τις θεσμικές αντιστάσεις σε αυτό τον ηθικό πανικό που καλλιεργείται από τα ΜΜΕ που επιχειρούν να καλύψουν την οργανωμένη επίθεση κατά της μερίδας της νεολαίας που αμφισβητεί με δικούς της τρόπους και το καλλιεργούμενο  μίσος για την αγωνιζόμενη νεολαία με δικούς της κώδικες και πολιτιστικά πρότυπα και εκφράσεις που αμφισβητούν το απαράδεκτο «σύνορο» της διχοτόμησης.

Δρ Νίκος Τριμικλινιώτη

Αναπληρωτής Καθηγητής Νομικής και Κοινωνιολογίας,

Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

Πηγή

Συνέλαβαν 6χρονη με χειροπέδες στις ΗΠΑ!

Ο παραλογισμός της αμερικανικής μανίας με την αστυνόμευση εμφανίστηκε σε όλο του το μεγαλείο σε μία πόλη της Τζόρτζια των ΗΠΑ.

Η μικρή Σαλέσια Τζόνσον δεν ήταν και τόσο ευδιάθετη την περασμένη Παρασκευή, όταν οι γονείς της την παρέδωσαν στο δημοτικό σχολείο του Κρικσάιντ.

Το μικρό «πρωτάκι» έκανε το λάθος να σκίσει μερικές ζωγραφιές από αυτές που ήταν κρεμασμένες στους τοίχους (που η δασκάλα έβαλε τόσο χαμηλά ώστε να τις φτάνουν τα παιδιά) και να ρίξει κάτω την καρέκλα της, ή κάτι παρεμφερές. Σε κάθε περίπτωση, η δασκάλα αποφάσισε ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της αυτή την απειλή. Ετσι κάλεσε την διευθύντρια.

Η άφιξη της «εξουσίας» δεν τρόμαξε την Σαλέσια, που βλέποντας ότι όλοι στρέφονται εναντίον της αύξησε την ένταση και έριξε κάτω ένα ράφι, το οποίο χτύπησε την διευθύντια στο πόδι. Ετσι, αυτή πήρε την μικρή ταραξία στο γραφείο της και... κάλεσε την αστυνομία!

Οταν έφτασε στο σχολείο το περιπολικό, οι λειτουργοί της δημόσιας τάξης πήραν τη σκυτάλη από τους λειτουργούς της Παιδείας. Το παιδί έκλαιγε στο γραφείο και, επειδή συνέχισε να αντιστέκεται όταν ένας άγνωστος αστυνομικός πήγε να το πάρει, του έβαλαν χειροπέδες!

«Η πολιτική μας ορίζει ότι κάθε κρατούμενος που πηγαίνει στο τμήμα με περιπολικό πρέπει να είναι δεμένος με χειροπέδες στο πίσω κάθισμα. Δεν υπάρχει διαφοροποίηση ως προς την ηλικία», δικαιολόγησε τους υφιστάμενούς του ο επικεφαλής του τμήματος του Μίλεντζβιλ Ντρέι Σγουίκορντ.

Ετσι, με το γράμμα του νόμου πήραν την μικρή στο τμήμα όπου και της ασκήθηκαν διώξεις για επίθεση και καταστροφή περιουσίας. Ευτυχώς η ηλικία της εμποδίζει την διεξαγωγή δίκης και έτσι δεν θα καταδικαστεί...

Oμηρία 6 γυναικών από κουκουλοφόρους σεκιουριτάδες στις Σκουριές Χαλκιδικής

Μέχρι και κουκουλοφόρους σεκιουριτάδες με αλεξίσφαιρα (!!!) επιστράτευσε η εταιρία Ελληνικός Χρυσός για να τρομοκρατήσει τους κατοίκους της Χαλκιδικής που αντιστέκονται στην καταστροφή της περιοχής και την υποβάθμιση των ζωών τους. Το απόγευμα του Μ. Σαββάτου 6 γυναίκες κάτοικοι της περιοχής επιχείρησαν να κάνουν βόλτα στο δάσος και βρέθηκαν αντιμέτωπες με άντρες ιδιωτικής εταιρίας security που δεν δίστασαν να τις τραμπουκίσουν λεκτικά και σωματικά.

Αρχικά οι άνδρες του… ιδιωτικού στρατού της Ελληνικός Χρυσός ακινητοποίησαν τα αυτοκίνητα  και στη συνέχεια ζήτησαν τα στοιχεία όσων επέβαιναν σε αυτά ενώ κατέγραψαν και τις πινακίδες. Με απίστευτο θράσος απαίτησαν να κλείσει η κάμερα που κατέγραφε όσα συνέβαιναν και απείλησαν με μελλοντικές διώξεις σε περίπτωση που συνεχιστούν οι διαμαρτυρίες από τις επιτροπές κατοίκων της περιοχής. Οι 6 γυναίκες ζήτησαν τηλεφωνικά τη συνδρομή της αστυνομίας και εισαγγελέα και τελικά αφέθηκαν λίγο αργότερα ελεύθερες…

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης καταγγέλλει τις τραμπούκικες ενέργειες, τους προπηλακισμούς και την ομηρία που υπέστησαν 6 γυναίκες από υπαλλήλους security της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός» στην περιοχή Σκουριές Χαλκιδικής.

Εκεί φτάνει το θράσος των «χρυσοθήρων» όταν εν μία νυκτί κυβέρνηση και τοπική αυτοδιοίκηση τους παραχωρούν δημόσιες εκτάσεις 3.500 στρεμμάτων: μπάρες και συρματοπλέγματα στήνονται σε δασικούς δρόμους, μπράβοι με ολοπρόσωπες μάσκες κάνουν εξακριβώσεις στοιχείων (!), χρησιμοποιούν σωματική και λεκτική βία, εμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση στο δάσος και κρατούν όμηρο όποιον θεωρούν ύποπτο! Είτε με επιθέσεις των ΜΑΤ, βροχή χημικών και ξύλο, είτε βάζοντας τους εργαζόμενους της εταιρείας σ’ αυτή τη θέση, είτε με κουκουλοφόρους security, τα επιχειρηματικά συμφέροντα δεν έχουν καταφέρει να κάμψουν τον ηρωικό αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι της περιοχής ενάντια στα καταστροφικά σχέδια εξόρυξης.

Είναι προφανές ότι όπως όλος ο πλουτοπαραγωγικός ιστός και ο ορυκτός πλούτος της χώρας εκχωρούνται στο κεφάλαιο για ένα κομμάτι ψωμί, έτσι και ολόκληρη η Β. Χαλκιδική παραδίδεται στο βωμό του κέρδους με «αντάλλαγμα» την ερημοποίηση τεράστιας δασικής έκτασης και τη μόλυνση της περιοχής με ισχυρά δηλητήρια.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι δυνάμεις της στην περιοχή απευθύνουν κάλεσμα για κλιμάκωση του αγώνα ώστε να πάψει η περιοχή να γίνεται έρμαιο των πολυεθνικών μεταλλευτικών εταιρειών. Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ο αγώνας για το περιβάλλον δεν μπορεί να μην είναι αγώνας ενάντια στα μνημόνια, την πολιτική κυβέρνησης – ΔΝΤ – ΕΕ, δεν μπορεί να μην είναι αγώνας οργανωμένος από τις ίδιες τις συνελεύσεις κατοίκων, δεν μπορεί να μην είναι αντικαπιταλιστικός καθώς το ίδιο το σύστημα γεννά τους Πάχτες, Μπόμπολες και το σύνολο της πριμοδότησης του κέρδους έναντι της ζωής και του περιβάλλοντος, δεν μπορεί παρά να είναι μια μάχη αξιοπρέπειας.